کاشکی همیشه اون حرفی رو که میزنیم روش وایستیم.

کاشکی همیشه اینقدر اول هر کاری داغ نبودیم و آخرش اینقدر سرد.

کاشکی........

از این کاشکیا خیلی دارم اما کاشکی یه نفر بود وقتی می خوندش بهش پایبند بود.

امروز که تو مترو بودم یه چیزایی دیدم که از یه طرف خندم گرفت بود و از طرفی هم داشتم بالا می آوردم...البته گلاب به روتون..دلتون نخواد.

از امام حسین که سوار شدم یه آقاهه نشسته بود جلوم. یه لحظه که چشمم افتاد بهش دیدم که دستش روی دهنشه. بیشتر که دقت کردم دیدم نه بابا دستش زیر بینیشه. پیش خودم فکر کردم که شاید صورتش رو تکیه داده به دستش( من چه سادم). دیگه نگاهش نکردم. اما انگار هی یه چیزی میگفت که نگاهش کنم. بالاخره مجبور شدم نگاهش کنم دیدم که دستش رو برده تو بینیش.دیگه تا صادقیه نتونستم نگاهش کنم.

از شانس گند من، که اگر یه ذره تو این موارد شانس داشتم میشدم شمسی خانم، بازم تو ایستگاه صادقیه نزدیک من بود. من نشسته بودم و اون ایستاده بود. نگاهش که کردم دیدم به به تا زانوش رو برده تو دماغش و داره شماره میگیره. نمیدونم اشغال بود یا اینکه مشترک مورد نظر در دسترس نبود که اونطور با حرارت داشت اون کارو میکرد.اونجا هم که هرکی هرکیه و دیگه کسی حواسش به دیگری نیست. از یه طرف می خواستم پاشم بزنم تو سرش اما حیف که نمی تونستم. از یه طرفی هم ....نمیدونم چی. اما خیلی دلم میخواست که بشینم و نگاهش کنم ، ببینم که آیا بالاخره مشترک مورد نظر در دسترس شده بود یا نه؟ حیف که زودی قطار اومد و مجبور شدم سوار بشم.

این شعر از مرضیه رو خیلی دوست دارم.هر موقع یادش می افتم حس میکنم که الان تو فصل بهارم و داره بارون زیبای بهاری میباره.

امروز اولین روزیه که داره تو تهران بارون میاد. از صبح هوا ابری و تاریک بود. از این نوع هوا زیاد خوشم نمیاد. یه جورایی دلگیرم میکنه. بارون بهاری رو بشتر دوست دارم. قبلا" هم نوشتم. با اینکه عاشق بارونم اما نمیدونم چرا نمیتونم زیاد از بارون پاییزی خوشم بیاد. امروز خیلی دلم می خواست که برم بیرون و راه برم اما حیف که نمیتونم. بارون میره تو پام. فردا هم که کلی دردسره برام. باید برم دانشگاه به خاطر کلاس فوق العاده ریاضی( همون جلسه ای که استاد نیومد و ........)، حالا همه اینا به کنار که باید سه ساعت بشینم سر کلاس ریاضی ، بدتر از همه اینه که باید پام رو توی یه نایلون(نایلون یا لاینون...جکش رو شنیدی؟) کنم و برم. فکرشم میکنم یه جوری میشم. باید اول روی گچم یه نایلون بکشم و بعد کفش گچم رو پام کنم...خدا میدونه فردا چقدر مضحکه میشم.

جک : به یه ترکه میگن شما شبا ساعت ۹ آشغالاتون رو توی چی میذارین که بذارین دم در؟ میگه : والا نمیدونم...نایلوونه یا لاینوونه!!!

تورو خدا ببین از بارون رسیدم به چیا؟!!!

از بس که فکرم مشغوله و خرابه الان به خودم اومدم و میبینم از وقتی که نشستم پای کامپیوتر و مدیا پلیر رو باز کردم سه تا آهنگ توش گذاشتم و دقیقا" سه ساعته از ساعت ۱۰:۴۶ تا الان که ۱۲:۴۶ هست یه سره این سه تا دارن میخونن همش. و منم هیچی نشنیدم اصلا". از بس که فکرم مشغوله کر شدم.

پاشم برم بخوابم که هر چی بشینم بدتره. چند روز پیشا به یکی از دوستام میگفتم وقتی از چیزی ناراحتی سعی کن دراز بکشی تو جات و به اون موضوع فکر نکنی. حالا خودم دارم از کوزه شکسته آب میخورم.خدا جونم خودت بیا کمکم.خودت میدونی چقدر بهم ریختم.

۱- امروز کلی تو مترو ایسته کردم. پام خیلی درد گرفت.تا امام خمینی جا نبود بشینم.صادقیه هم که می خواستم برم سمت وردآورد جلوی در جا نبود بشینم. من نمیدونم چرا این مردمی که سالم هستن یه ذره به خودشون فشار نمیارن که از پله ها برن بالا و میشینن جایی که مخصوص سالمندانه یا کسانی که مشکل دارن، اونوقت من باید برم بالا و پایین....الانم پام کلی ورم کرده و نمیتونم درست و حسابی راه برم. خسته شدم از این شرایط دیگه.

۲-یه چیزی امروز خیلی بهم زور اومد. یکی از بچه ها که منو پنج شنبه ندیده بود و مثلا" جون خودش می خواست  منو دلداری بده یا شایدم احوالپرسیمو بکنه مثلا" ، اومد پیشم و گفت :ای بابا! باز که تو پات تو گچه...میدونی چیه ؟! اصلا" این پا رو بکن و بندازش دور و به جاش یه پای مصنوعی بگیر....آخه این حرفه که به من میزنه؟ نه تورو خدا تو بگو! خیلی بهم زور اومد. منم از رو لجم گفتم : این حرف خوبی نیست که به یکی که این شرایط رو داره میزنی. با پررویی به من میگه : مگه چی گفتم من؟ از روی لجم بیشتر گفتم : اگر بنظرت حرفت حرف بدی نیست ، منم امیدوارم که ایشالا پات بشکنه و بره تو گچ و یکی بیاد این حرف رو بهت بزنه تا بفهمی چه مزه ای داره....میدونم حرف بدی زدم اما خیلی لجم گرفت و خیلی تر ناراحتم کرد. به ظاهر میخندم اما تو دلم کلی ناراحتم به خاطر پام. یه جورایی خودم نزده میرقصم حالا حساب کن یکی هم بیاد و مثلا" بابا کرم بزنه.

۳- از یه هفته پیش در طی روز ممکنه نیم ساعت غصه بخورم اما تا میاد فیل م بره هندوستون یا شایدم مالزی و اونطرفا برش میگردونم اینوری.دارم به خودم یاد میدم که بیخیال باشم اما میدونم که یه ذره زمان نیاز داره.

۴- الانم که دارم اینو مینویسم نمیدونم چرا تو چشمام اشک جمع شده. فکر کنم بازم پریا زر زرو اومده.کاش تنها بودم و میتونستم راحت گریه کنم. نمیدونم ...شایدم خوبه که تنها نیستم.

خب.... مثل اینکه امروز اقبال گچم بلند شده...همه به طور یهویی دلشون خواست که روش بنویسن.

این اولی کار خواهرمه....همیشه دوست داره که یه مطلب گنده ه ه ه  بنویسه. روی اون گچ اولی هم انقدر نوشته بودش که پنداری گچ منو با دفتر مشق دوران بچگیش اشتباه گرفته بود

اینم هنر شوهر خالمه.معنی چیزی که نوشته اینه :"هر کاری میکنی برای جلب توجه". اما نمیدونم چرا شکلکه منو یاد این میندازه که انگار یکی داره از دیوار میره بالا.

این رو هم خالم نوشته. لازم به توضیح هست که لقب " خانم نباتی " رو پسر خالم زمانی که من بدنیا اومده بودم به من داده بود.تا زمانی که من ۱۰ سالم شده بود من رو هنوز به اون اسم میشناخت.فکر نکنی کند ذهن بودا !!! نه...چون تو ایران نیست و به این خاطر فکر میکرده اسم من رو همچنان خانم نباتی گذاشتن.اگه بدونی چه ه ه ه ه ه خانم نباتی هستم

این رو هم مامانم نوشته.این لقب رو امشب بهم داد.فکر کن هم خانم نباتی باشم و هم انتر!!! چی میشه؟!!

منتظر تصاویر بعدی ما باشید

ترم پیش که سه ماه بهار رو با عصا راه میرفتم، با مامانم میرفتم دانشگاه و می اومدم. بار اولم بود که پام تو گچ بود و میترسیدم تنهایی برم تو خیابون. یه دلیلش هم برمیگشت به اینی که به مردم خیلی بدبین شده بودم و البته هنوزم یه ذره هستم..به خاطر همون بلایی که سرم آوردن تو مترو.

اما این دفعه که بار سومه ،دیگه حسابی خبره شدم. البته اگر این دفعه مامانم باهام نمیاد بیشتر به این خاطر هست که به واسطه اومدن با من تا دانشگاه الان دیگه دکتراش رو گرفته اما من هنوزم اندر خم یه کوچه هستم . مامانم میگفت : خوبه دیگه ...ما یه شهریه میدیم اما دونفری میریم.

امروز خودم پا شدم و کارهام رو انجام دادم و رفتم. تازه ه ه ه ه ه از خونه تا دم مترو رو هم با اتوبوس رفتم...چی کار کنم خب؟....هیچ تاکسی رو پیدا نکردم که صندلیه جلوش جا داشته باشه. بیشتر هم می خواستم منتظر بشم دیرم میشد.

فکر نمیکردم که VIP باشم یه جورایی.البته این VIP یعنی :Very Important Paria نه Very Important Person . تو مترو که رفتم و می خواستم کارتم رو بزنم تا از گیت عبور کنم، مامور ایستگاه اومد نزدیک من و دیدم یه چیزی داره میگه. از اونجایی که بواسطه موزیک کر هستم همیشه ، دوباره که ازش سوال کردم دیدم میگه: ای بابا...شما هنوز از تابستون تا حالا خوب نشدین؟....از یه طرف شوکه شده بودم که یکی اینقدر دقیق آمارم رو داره و از طرفی هم نمیدونستم چی بهش جواب بدم؟نه راه پیش داشتم و نه راه پس.بالاخره بهش توضیح دادم که بار سومه و دیگه عادت کردم.

روزی که گچ گرفته بودم ، وقتی اومدم تو کوچمون همه نگاهم میکردن و بهم میخندیدن،حسابی سوژه شده بودم و البته هستم هنوز. یادمه بار اولی که گچ گرفته بودم وقتی اومدم تو کوچمون همه اومده بودن و دلداریم میدادن. اما انگار دیگه براشون شدم یه سیرک متحرک

تو دانشگاه هم کلی VIP بودم. از مامورین حراست گرفته تااااااا دانشجوها و اساتیدی که نمی شناسمشون همشون ازم یه سوال رو میپرسیدن. البته نا گفته نمونه که سوژه خنده هم بودم. بازم خداروشکر که مایه خنده هستم نه مایه عذاب و گریه.

تا امروز هم کسی نیومده رو گچم رو بنویسه....وقت میگذره ها؟ بیایین زودتر..اگر به امید این هستین که یه بار دیگه گچ بگیرم ، عمرا"

بیشتر از همه از چیزی که خوشم اومدش رفتار نویسنده ها با خواننده ها بود.نمیدونم اوضاع و روابط بین خودشون چطوریه؟با هم خوبن؟با هم دشمنن؟ جونشون برای هم در میره؟سایه همدیگرو با تیر میزنن؟نمیدونم و نمی خوامم بدونم چون به من ربط نداره که بدونم.اما طرز برخوردشون با خواننده ها خیلی خوب بود. خودشون رو بیخود نمیگرفتن . با حوصله با همه برخورد میکردن که فکر میکنم این بهترین حسنشون هست.باهاشون میشد به راحتی حرف زد، میشد باهاشون شوخی کرد. رفتارهای صمیمانه داشتن.فکر کنم این خودش بزرگترین حسنشون باشه و هست.

الانم که یه چیز دیگه دیدم که کلی ذوق مرگ شدم. به نقل از آقای بکتاش : " دیشب در آخرین روز برگزاری جشنواره مطبوعات تموم خستگی از تنمون در رفت... آخرین لحظه‌های صفحه‌بندی...خبر رسید كه غرفه چلچراغ به عنوان غرفه برتر چهاردهمین نمایشگاه مطبوعات وخبرگزاری‌ها انتخاب شد...و از همه مهمتر این‌كه این انتخاب از طرف بازدید كنندگان جشنواره صورت گرفته...چیزی كه ارزش انتخاب رو صد چندان می‌كنه...در شرایطی كه از طرف بعضی دوستان مسوول هنوز هم چلچراغ بچه زن باباست...واقعن جای ذوق مرگی داره...حتی یادمون رفت امروز كه 23 آبان باشه...هنوز حقوق ماه مهر رو نگرفتیم! "

لینکش اینه.

دیگه همه چیز تکمیل شد و واقعا" شایستشون هست.

فعلا" روز اوله و چیزی روش نوشته نشده. اینو داشته باش تا یک ماه دیگه ببینیم چه شکلی شده

به هر کسی میگم پام رو گچ گرفتم میخنده فقط. واقعا" هم خنده داره. طی ۸ ماه این بار سومه که گچ گرفتم. اما یه خوبی داره که همه بهم محبت میکنن و هوام رو دارن حسابی. ناهار بردنم بیرون خوردم....برام آب میوه خریدن که زودتر خوب بشم....کلی ی ی ی  بهم تماس دارن میگیرن و احوالم رو میپرسن.

امروز خیلی به ما ( خودم رو میگم) خوش گذشتش. چون کلاس ریاضی تشکیل نشد و در نتیجه ما(من و خواهرم) هم به سمت نمایشگاه مطبوعات راه افتادیم.از نظر خواهرم من یه بیکارم که هر روز نذر دارم که برم نمایشگاه. پس نذرم قبول

بر عکس جمعه، امروز لقب خاصی نگرفتم.حتی از نصیحتی هم که سرنوشتم رو تغییر بده خبری نبودش.

اما به جاش حدس میزنی چه کسانی رو دیدم؟

فکر میکنی آقایی که پهلوی آقای اکبرپور نشسته اند کی هستن؟؟؟حدس زدی؟متوجه نشدی؟

از این نما چطور؟؟؟بازم نه؟ای بابا...ماشالا به این هوش و ذکاوت...خب اشکال نداره لینکهای زیر رو باز کن و خودت ببین.کمکت کردم و تقلب رسوندم، اسامی رو روی لینکها نوشتم.

اما قبلش باید عذر خواهی کنم برای اینکه اگر بعضی عکسها فلو شده..نمیدونم چرا امروز همش دستم میلرزیدش.

آقای فریدون عموزاده خلیلی

آقای هوتن ابوالفتحی

آقای حسین یعقوبی

خانم شهرزاد همتی

آقای وحید رونقی به همراه آب و جارو و عطر

آقای بهنام مظاهری

آقای محسن امامی به همرا آقای رونقی در نقش دسته گل

یه سری هم به غرفه های دیگه زدم و چنتایی هم عکس انداختم.اما بیشتر از همه عکسایی که حتی برای خودم هم جالب بود رو میذارم اینجا.

ماشین تایپ خط بریل- مخصوص نابینایان-

آقای سرابی در حال تایپ

آقای سرابی از روشندلان

امروز جمعه مورخ ۱۸ آبان ۱۳۸۶ ( اینو میگن اطلاع رسانی ها) بالاخره با دوستم(خانم ا-ع)،رفتم نمایشگاه مطبوعات. دیگه امروز کاملا" مطمئن شدم که کورم چون از جلوی غرفه چلچراغ رد شدم و ندیدمش و هی تو سالن میگشتم دنبالش

راستی تا یادم نرفته اینو بگم که نگفته نرم!!!! آقای ژوله به من لغب " علاف کلوپ " رو دادند که این لغب همطراز با نشان لژیون دونور( دیکتش رو نمیدونم درست) می باشد.

ساعت ۱۲ بودش و زیاد کسی نبودش ، نه تو غرفه و نه تو خود نمایشگاه.اعضاء حاضر در غرفه : آقای اکبرپور - آقای خدابخشی- آقای مظاهری - آقای امیری - خانم عزتی و خانم حصارکی . 

از راست به چپ به ترتیب : خانم عزتی،آقای اکبرپور ، آقای امیری و آقای خدابخشی

یه دور حدودا" سه دوره زدیم و یه ساعتی خودمون رو سرگرو کردیم تا بقیه هم بیان. وقتی وارد سالن شدیم چشم چشم رو نمی دید. خیلی ی ی ی شلوغ بود حسن ، میتونم به جرات بگم که جلوی غرفه چلچراغ بیشتر از همه شلوغ بود.

نمایی از غرفه زمانی که چشم به چشم نمیرسید

حالا دیگه نویسنده های دیگه هم اومده بودند. آقای سعیدی- آقای ضابطیان - آقای مرعشی - آقای ژوله - آقای صدری - و در آخر هم بعد از کلی انتظار، آقای شرف الدین .

به ترتیب از راست به چپ :آقای ژوله( چه مظلوم !!!!) ، آقای مظاهری ، آقای امیری ، آقای سعیدی

 تو این لینکها هم عکسهای نویسندگان هست که باید زحمت بکشین و روش کلیک کنین) به خدا من شرمندم...روم به دیواره که شما باید به خودتون زحمت بدین و کلیلک کنین.

آقای جلال سعیدی،

آقای منصور ضابطیان،

آقای مسعود مرعشی،

آقای امیرمهدی ژوله،

آقای شروین خدابخشی،

آقای پویان امیری،

آقای امیر صدری،

آقای نیما اکبرپور،

خانم آیدا عزتی،

خانم المیرا حصارکی،

آقای بزگمهر شرف الدین 

یه سوالی تاریخی توسط یکی از خواننده های عزیز پرسیده شدش که مطمئنم در تغییر خط مشی چلچراغ خیلی تاثیر داره.داشتم با آقای ضابطیان حرف میزدم که یکی از خواننده های مجله اومدند و گفتن : سلام آقای ضابطیان..خوب هستین؟ ..چرا تازگی ها  اینقدر" ساندویچ " هاتون کم شده؟؟؟---- آقای ضابطیان رو با آقای حسین پور اشتباه گرفته بودند.--- خیلی دلم می خواستش که بدونم آقای ضابطیان اون لحظه چه فکری کردند؟؟؟ و مهمتر از همه اینکه اون خواننده عزیز چه فکری پیش خودش کرده که این همه راه رو اومده که این سوال تاریخی رو بپرسه

نمیدونم صندلیه یا کوهی از مجله؟؟ به هر حال اینجا شدیدا" چلچراغ است

و در آخر هم یک نصیحت از آقای صدری به من که خیلی راه زندگیم رو عوض کرد." اگر در چلچراع چیزی به کسی میدی انتظار نداشته باش که پسش بگیری

زمانی که داشتیم سر خودمون رو گرم میکردیم با یه خانواده نشریه دوست روبرو شدم که این عکسشونه.

طفلکی نی نی ، جاش رو داده بودش که نشریه ها

امروز(البته منظورم دیروز پنج شنبه هستش) بر خلاف هفته ی پیش پنج شنبه( که یادش می افتم خیلی لجم میگیره) اتفاقا" خدا رو شکر خیلی روز خوبی هم بودش.

خدارو شکر استادم حذفم نکرده و از این بابت خدارو خیلی شکر میکنم....یه هفته رو با کابوس سر کردم همش.اگر خدای نکرده حذفم میکردش یه درس ۳ واحدی رو که از دست میدادم و برنامه ریزیه ترمیم که به هم میریختش هیچی، اونوقت این ترم دیگه کی معدل بالا بازم میگرفت تا حال همه رو بازم به هم بزنه؟؟؟.

 سر کلاس ادبیاتم که انقدر تیکه انداختم و حرف زدم که خودم دیگه خسته شده بودم و فکم درد گرفته بودش. اما آخرش یه سوالی رو که هیچ کسی بلد نبود رو جواب دادم و نقدا "یه نمره مثبت برای پایان ترم گرفتم. استادم میگفت :با اینکه خیلی حرف میزنی و همه رو میخندونی اما درستم خوبه.( ....نمایی از بچه های کلاس )

خونه هم که اومدم انقدر خسته بودم که فقط غش کردم و لالا کردم و تازه بیدار شدم(ساعت ۳ صبحه)

SMS به  SMS نمیرسه.

 آدم به آدم نمیرسه.

 کوه به کوه نمیرسه.

 خون به مغزم نمیرسه.

 صدا به صدا نمیرسه.

 هوا به ریه هام نمیرسه.

میشه یکی بگه پس چی به چی میرسه؟

با دوستم دم دانشگاه تو اتوبوس نشسته بودیم تا اینکه راننده غذاش رو بخوره و بره جلوتر تا بچه های دیگه رو هم سوار کنه و راه بیافتیم به سمت مترو. همین که غذاش تموم شدش ظرف یکبار مصرفش رو با شیشه نوشابه اش رو پرت کردش تو جوب کنار ماشین.

تو اتوبوس هم که بودم ، موقع پیاده شدن یکی از دخترها آشغال آدامسش رو--- به اصطلاح همون پوستش رو --- پرت کردش رو زمین، البته افتادش رو کیف من، خوشبختانه یا متاسفانه.

همین کارها رو میکنیم که بهمون میگن جهان سومی دیگه ، اونوقت تو بوق هم میکنیم و داد سخن و اعتراض سر میدیم  که آی ی ی ی...ما فلانیم و ما بهمانیم.چرا بما اینو میگین؟؟ از همین چیزهای کوچیک که شروع کنیم دیگه اینطوری نمیشه.

یه دوست ژاپنی داشتم که وقتی اومدش به تهران ازش سوال کردم که : بنظرت تهران چطوریه؟ جوابی که دادش این بود : مردمش خوبن و مهربون اما خودتون به خودتون رحم نمیکنین و شهرتون رو خیلی کثیف میکنین. شاید تویی که اینو میخونی برات شرم آور نباشه ، اما باور کن اون روز من خیلی خجالت کشیدم.راست میگفتش ما خودمون هم به خودمون رحم نمیکنیم.

یادم میادش ترم پیش یه روز تو مترو بودم و به سمت تهران می اومدم. بقل دستم چنتا دختر خانم نشسته بودن. یکیشون یه شیشه نوشابه کوچیک از کیفش درآوردش که آب بخوره. کاغذ دورش رو خیلی راحت کندش و انداختش رو زمین. من خیلی ناراحت شدم- -البته بیشتر شاکی شدم تا ناراحت - - و بهش گفتم : حانم؟! شما تو خونه خودتونم این کارو میکنین؟چیزی میخورین آشغالش رو میندازین زمین؟ با پرروییت هر چه تمامتر جواب دادش : مگه تو مامور بهداشتی؟دوست دارم این کارو انجام بدم!

به خدا به جای هیچ کدوممون بر نمیخوره که اگر همین آشغالهای کوچیکمون رو یه چند دقیقه ای نگه داریم تو دستمون تا بندازیم توی سطل آشغال ها!!! هر کسی میتونه مامور بهداشت خودش باشه. مگه تنها لازمه که یه کارت شناسایی رو سینمون بزنیم؟؟

اشکالی نداره. من این کارو کردم که اون دینی که به گردنم بودش از گردنم باز بشه. حالا می خواد خفه شو بشنوم یا هر چیز دیگه ای. مهم نیستش برم. مهم اینه که دیگه چیزی رو گردنم نیستش.

این رو همین اول بگم که این پست رو دارم جمعه شب به نقل قول از پنج شنبه شب مینویسمش.( فهمیدی خدایی چی گفتم؟؟؟؟؟؟)

گاهی روزا برام خیلی خوبه و از یه طرفی هم خیلی بد. امروز هم از اون روزا بودش.اولش خیلی خنده دار بودش برام. پریروز یه کتاب خریدم بنام " عطر سنبل ، عطر کاج " نوشته فیروزه جزایری دوما . خیلی ی ی ی ی ی ی خیلی تر خنده داره . صبح ساعت ۸:۳۰  که تو مترو بودم و می خوندمش حسابی خندم گرفته بودش و طبیعی هستش که  همه آدمها خداروشکر، اون موقع  بیدار بودن و کسی تو چرت نبودش. با اینکه سرم به خوندنم گرم بودش اما کاملا" حس میکردم که وقتی بهم نگاه میکنن ، انگار دارن به یه سیرک متحرک نگاه میکنن. اما به قول آمریکایی ها ?? Who Cares ( یعنی کی اهمیت میده ؟؟) کتاب رو عشق است.

دانشگاه که رسیدم یه سر گروهمون زدم که دیدم با معدل ۱۸:۳۰ توی کل گروهمون نفر دوم شدم و میتونم ار ۲۰٪ تخفیف که در حکم کارت صد آفرین هستش، استفاده کنم. البته اینم باید اضافه کنم که خیلی خر کیف بودم.

بعد از این خواهرم مسج زدش که دارن میبرنش اتاق عمل. فکرم حسابی بهم ریختش و دیگه اصلا" حواسم به دورواطرافم نبودش.انگار که قرار بودش منو ببرن اتاق عمل، همه جونم درد میکردش.

سر کلاس شرکتها اصلا" حواسم به موبایلم نبودش که زنگش رو قطع کنم. الان که دارم اینون مینویسم خیلی لجم میگیره. همکلاسی های تنبل !!! ( تو بخونش تنگ نه) من زورشون میادش عین آدم بیان سر کلاس ، وقتی تو سر کلاس نشستی هی زنگ و مسج میزنن که استاد اومده یا نه؟؟ چی کار داره میکنه؟؟ اینجاش خیلی برام دردناکه. استادم من و از کلاس انداختش بیرون. البته بازم خداروشکر که فقط مسئله حل میکردش و منم همه رو حل کرده بودم.بچه هایی که سرکلاس بودن میگفتن که حذفت کرده اما از خودش که پرسیدم میگفتش نه خانم ...نگران نباشین اما یادتون باشه که دیگه زنگتون رو قطع کنین.حالا هفته دیگه معلوم میشه که حذفم کرده یا نه.

الانم اومدم بیمارستان و موندم پیش خواهرم. یه خانمه از چنتا اتاق اونور تر هی داره جیغ میکشه، میگن زایمان طبیعی داره. اما خیلی بدجور جیغ میکشه طفلکی.آخه یکی نیست بگه بابا جون بچه واسه چی میخوایین؟؟؟ مگه شماها چه گلی به سر مامان و باباهاتون زدین که حالا بچه شما بخواد همون گل و بزنه؟بیکارن ملت به خدا.

راستی؟!! از خبرهای روز چهارشنه هم بگم. دیروز ADSL قطع بودش و منم که اصلا" حوصله نداشتم که سیم تلفن رو از مودم ADSL جدا کنم و بزنم به پشت Case نشستم سر درس و مقشام . در همین حین هم جواب مسج دوستم رو دادم ، اما نه از گله گذاری، خیلی خوب و مثل همیشه.( مگه فوضولی که همیشه ما چی میگیم به هم؟؟؟؟). عصری که شبکه درست شدش و تو نت اومدم و Mail Box ام رو باز کردم دیدم که ............ برام یه ایمیل زده و از عکسهای خودش فرستاده. منم که خرکیف، لا اقل اگر خودش نیستش اینجا، میتونم عکسهاش رو ببینم. امروزم که بهش مسج زدم که خواهرم رو دارن میبرن اتاق عمل و میترسم حسابی ، دعا کن براش ، جواب دادش که : " سلام ، ترس نداره، ایشالا خیلی زود تموم میشه و میاد بیرون بسلامتی. الکیم شلوغ بازی در نیار و بجاش فکرای خوب کون و دعا کن درد بعد عملش کم باشه ."

وای خسته شدم بس که نوشتم. کاش میشدش همه اینارو حرف بزنم......و این بودش انشاء من در مورد خبرهای امروزم و دیروزم.

امروز با مامانم و خواهرم و یکی از دوستام رفته بودیم بازار رضا لباس بخریم. امروز بازم حس اسب بودن بهم دست داده بودش و کلی پیاده روی کردیم. هی از این پله ها برو بالا ، هی بیا پایین. پام خیلی درد گرفته و ورم کرده کلی و نمیتونم راه برم اصلا".دوباره شده مثل قبل. خدا کنه خوب بشه زودتر که بتونم برنامه پیاده روی رو شروع کنمو از دست این چاقی نجات پیدا کنم.

داشتم میرفتم که برم سمت خیاطی نا شلوارم رو بدم پاچش رو کوتاه کنه که یهو....... یه اس ام اس اومدش. تا اینجاش که خیلی عادیه، چون برای همه ممکنه که یهو اس ام اس بیادش. اما اینکه کی باشه خیلی مهمه. دوستم بودش. بعد از یه هفته و نیم.کلی احوالپرسی از من و همه  و تا بفال سر کوچمون.

از اونجایی که پریا بدجنسه یهو سروکلش پیدا شدش ،خیلی دلم می خواستش که جوابش رو بدم که خجالت نمیکشی بعد از این مدت که ازت خبری نبودش و .....از این حرفا اما مامانم میگه که نه این کارو نکن. اتفاقا" جوابش رو مثل همیشه بده و خوب بنویس براش. اما اگر بازم این دفعه جوابت رو دیر دادش اون موقع ازش گله کن.

نمیدونم والا چی کار کنم دیگه. از بس که فکر کردم ، حل که بودم مادرزادی ، خلتر شدم دیگه.آخه خدا جونم بگو من چی کار کنم خب؟؟؟

دید دوم : همیشه وقتی با کسی کاری رو انجام میدم میدونم که همون کار رو کسی دیگه ای با خودم انجام میده. و همیشه از اینکه با کسی کاری انجام بدم مثه سگ میترسم که نکنه کارم بد باشه و اون آدم ازم برنجه و بعدا" همین به سرم بیادش. به همین خاطر همیشه خیلی دقت میکنم که کسی رو از خودم نرنجونمش.

همه اینارو گفتم که از خالم بگم. خاله من یه آدمی بودش ( البته الان زنده هستش) خیلی خشک و مستبد و عصبی. به طوری که هر کاری که دوست داشت انجام میدادش و کمتر کسی جرات میکردش که بهش تذکر بده. که اگر هم اون شخص این کارو انجام میدادش باید قبل از اون یه قبر برای خوشد میخریدش. تا حدودا" ۴ سال پیش که که ماموریت کاری شوهر خالم در عربستان تموم شدش و اونا به آمریکا برگشتن. اوایل ماها متوجه نمیشدیم که چرا اخلاق خاله تغییر کرده. فکر میکردیم به این خاطر هستش که بعد از ۳۰ سال زندگی در عربستان مجبوره حالا به آمریکا بره و دورتر از ایران هستش و امیدوار بودیم که بهتر بشه. اما بهتر که نشد هیچ ، بدتر هم شدش. به بیماری پارکینسونز دچار شده. متاسفانه این بیماری روی مغز هم تاثیر منفی میذاره.

خاله ای که همیشه ازش همه میترسیدن الان تبدیل شده به زنی که از همه چیز میترسه. زنیکه همیشه مسقل بودش ، الان تبدیل شده به زنی که فقط و فقط به شوهرش وابسته هستش و ترس این رو داره که نکنه شوهرش ولش کنه و بره. در صورتی که بیچاره شوهر خالم اینطور آدم نیستش و خیلی صبور هستش. همیشه وقتی شوهر خالم با خالم حرف میزدش ، خالم فورا" داد و بیداد میکردش و هرچی شوهرش میگفتش که ساکت باش یا آرومتر باش ، بدتر میکردش. اما الان طوری شده که برعکسه. البته شوهرش باهاش دعوا نمیکنه. از اونجایی که خالم از همه چیز میترسه حتی زمانی هم که شوهرش حرف عادی هم باهاش میزنه هی میگه که هیس س س س...آروم.

الته خداروشکر اوضاع خالم نسبت به سال پیش که اومده بودش ایران ، امسال خیلی بهتره. اما متاسفاه این بیماری روز به روز پسرفت داره تا پیشرفت.

نمیدونم والا شایدم من دارم اشتباه میکنم. شایدم من دارم درست میگم. بازم باید خدا جونم کمکم کنی.