بعضی از کلمات هستن که به ظاهر خیلی ساده میان،اما از شنیدنش یه حس خوب میاد تو دلت...دوست داری هی بهت بگه و هی تو گوشت صدا کنه...اما ای کاش، کسی که گوینده هست،این کلمه و حسش رو به گند نکشه.

چه زود آدما حرفاشون یادشون میره.زودتر از ۲۴ ساعت حتی

این جمله رو یکی برام امشب اس ام اس زد.

جوابش بازم از اونایی که فقط باید گفت...............

این یکی رو که از نزدیک داشتم نگاش میکردم انگار داشت التماس میکرد....بیچاره زبون بسته تو اون سرما یه گوشه کز کرده بود.یعنی الان زندست هنوز؟؟

یادمه کوچیک که بودم خونمون تهران نو بود.سر کوچمون یه خرابه بود که همیشه محرما هیئت ترکا میشد.الان بانکش کردن اونجارو.یکی از همین شبای عذاداری تو تابستون بود که دسته ی هیئت رفته بود و برگشته بود.می خواستن جلوی دسته یه ببعی رو بکشن.یهویی ببعیه در رفت و فرار کرد رفت تو چادری که برای زنا زده بودن.چراغ چادر رو هم خاموش کرده بودن که حال و هوای روزه خونی بیشتر بشه.تصور کن نشستی تو تاریکی و داری روزه می خونی و زار زار،های های گریه میکنی که یکی یهو دم گوشت بگه: بع ع ع ع ع ع ع...چه خنده بازاری شده بود.زنا جیغ و ویغشون رفته بود هوا و از رو سر همدیگه فرار میکردن بیرون.دیگه کسی به فکر چادر و روسری و حجابش نبود که.اونجا بود که شاید یه سوراخ موش سانتی ۱۰۰ هزارتومنم بیشتر می ارزید.اما آخرش ببعیه رو گرفتن و پخ پخش کردن.

برای این یکی اصلا" هیچ حرفی ندارم بزنم.خودش کلی گویاست.

تنها غذای نذری که تا نخورم خیالم راحت نمیشه.موقع عادی اگه سالی یه بارم نخوردم خیالی نیستا،اما از نذریش که نمیشه بگذری.

.........................................................................

چی بگم آخه؟ گیرم هم که بگم ، کی میتونه چی کار کنه وقتی....

وقتی اینطوری می خواد من چی بگم دیگه؟ البته یه طعنه ای هم به خدا میزنم ها.

از عصر تا حالا دارم دیوونه میشم.دوباره فیلم یاد هندستون که هیچ،یاد ونیز و یونان و دبی(!) کرد.بعد از ۴-۵ ماه که داشت کم کم یادم میرفت و داشتم هی خودم رو به بیخیالی میزدم و هی خودم رو دلداری میدادم و هی دیوونه بازی در میاوردم که نه ه ه...هیچیم نیست...نازی نازی،خوب میشم...دوباره امروز یادم اومد.حالا خدا میدونه که تا کی این فیل من می خواد جهان گردی و ول گردی کنه؟خدا بگم چی کارت نکنه؟! از عصری که وبلاگ دوستت رو برام خوندی،دیوونه شدم باز.راستش به دوستت حسودیم شد.

با اینکه آدم رکی هستم و راحت حرفم رو میزنم اما نمیدونم چرا گاهی اونی رو که باید بگم نمیتونم بگم و بعدا" مثل الان هی خودم رو لعنت میکنم که اگر گفته بودی لااقل الان حسرت نگفتنش رو نمی خوردی.

چند شب پیش به لیدا(مامانم) داشتم میگفتم چرا همیشه همه از من کمک میخوان؟...چرا همیشه باید بشم سنگ صبور و حرفای این و اون رو بشنوم و هی دلداریشون بدم و هی سعی کنم بهشون بگم که نه ...چیزی نیست نگران نباش! در صورتی که هیچ موقع کسی " واقعی "نیومد بگه دردت چیه و چه مرگته؟... شاید به خاطر اینه که همیشه این نیش لعنتیم تا پشت گردنم بازه.لعنت به این نیش که اگر بسته بود شاید میشد حرف زد.

الان یادم اومد که یه بار تو دانشگاه دور هم نشسته بودیم و داشتیم حرف میزدم،یهو بی مقدمه یکی از بچه ها گفت: تو که همیشه میخندی و دیوونه بازی از خودت در میاری  و همیشه همه رو دلداری میدی،دردی هم داری تو؟اصلا" میدونی درد چیه؟شرط میبندم که عمرا" دردی داشته باشی تو!!بهش گفتم: اگر میخندم و هی از خودم خل بازی در میارم، به خدا منم تو این دل واموندم کلی حرفه و کلی درده،اما به کی بگمشون؟چی بیام بگم؟اصلا" کی باور میکنه که من می خوام دردم رو بگم؟

یه نمونه دیگش،تقریبا" ۳ شب پیش بود که داشتم با یه بنده خدایی حرف میزدم که خیلی بیربط و کاملا" بی مقدمه نسبت به بحثی که داشتیم میکردیم،ازم سوال کرد: تو تا حالا عاشق شدی؟یا تا حالا کسی رو دوست داشتی؟...گفتم:مگه من چمه که تا حالا عاشق نشده باشم یا تا حالا کسی رو دوست نداشته باشم؟

به خدا دارم میترکم با این همه چیزای درهم و برهمی که در مورد خودم میبینم یا میشنوم از این و اون. اونوقت میگم چرا کسی نمیاد بگه چته! وقتی اینطوری بهم نگاه میکنن چرا باید انتظار داشته باشم که اونطوری نگاهم کنن؟شرط میبندم که کسی اونطوری نگاهم نمیکنه.

برنامه امتحانات از يكم تا دهم بهمن ماه به قوت خود باقي است و امتحاناتي كه از قبل در اين روزها برنامه ريزي شده بود برگزار خواهد شد.
در مورد ساير امتحانات كه برگزاري آنها به تأخير افتاده است، انتقال هر يك بصورت زير اعلام شد:
امتحانات 17 ديماه در روز 11 بهمن ماه برگزار ميشود.
امتحانات 19 ديماه در روز 13 بهمن ماه برگزار ميشود.
امتحانات 22 ديماه در روز 15 بهمن ماه برگزار ميشود.
امتحانات 23 ديماه در روز 16 بهمن ماه برگزار ميشود.
امتحانات 24 ديماه در روز 17 بهمن ماه برگزار ميشود.
امتحانات 25 ديماه در روز 18 بهمن ماه برگزار ميشود.
امتحانات 26 ديماه در روز 20 بهمن ماه برگزار ميشود.
امتحانات 14 بهمن ماه در روز 21 بهمن ماه برگزار ميشود.

ضمنا در هفته آينده احتمال دارد كه كارت امتحان مجددا چاپ و به دانشجويان تحويل شود كه اين موضوع در دست بررسي بوده و هنوز قطعي نشده است كه از طريق برد دانشگاه به اطلاع دانشجويان خواهد رسيد.

اینطور که بوش میاد انگار مشهد بی مشهد....با این برنامه جدید تا ۲۰ام باید امتحان بدم.تا سر سال تحویل باید امتحان بدم

خواهرم و شوهرش اینجا بودن امشب.بعد از شام نشسته بودیم داشتیم تلویزیون میدیدم که برام یه SMS اومد.بازش کردم دیدم از مخابراته،شمارش ۰۰۹۸۳۰۰۰۳ بود.نوشته بود:" مشترک گرامی،تلفن همراه شما بعلت فرستادن اس ام اس های غیراخلاقی به مدت ۱۲ ساعت قطع میباشد."

وقتی اینو خوندم کپ کردم یه لحظه....مگه میشه؟آخه چرا؟منکه فقط به دوستام SMS مستهجن میزنم نه به کس دیگه ای!!دردسرت ندم رسما" مردم و زنده شدم که کی از من شکایت کرده؟!

بعد از چند دقیقه،دیدم خواهرم از خنده شده مثل طیف رنگین کمان و هی رنگ عوض میکنه.بالاخره کاشف بعمل اومد منکه داشتم ظرفهارو میشستم اومده تو اتاقم و از قسمت Contacts گوشیه من اسم خودش رو به " ۰۰۹۸۳۰۰۰۳" تغییر داده و برای من اینSMS رو فرستاده.رسما" اسکل شدم رفت. 

روزنامه اعتماد شنبه مورخ ۲۲ دی ماه ۱۳۸۶ ...اینم لینکش

...هر چند که رفتنش هم مانند بودنش سرشار از خير شد...

یا این یکی

...حالا روزنامه نگاران مي توانند آسوده بميرند چرا که مي دانند لااقل در بهشت زهرا جايي هست که متعلق به آنان باشد.

با خوندن این دوخطی که جدا کردم و گذاشتم،یه جورایی لجم میگیره از این پیامی که نوشته شده.وقتی برای یکی از دوستام که خودش دستی بر آتش داره اینو خوندن گفت که این خط آخر یعنی:"تا حالا که جایی نداشتیم نه تو این دنیا و نه تو اون دنیا اما حالا از این به بعد لااقل یه جایی داریم."(نقل به مضمون)

اما بنظر من این یعنی اینکه حالا برین بمیرین...آسوده بخوابین که یه عده ای بیدارن.بنظر من خیلی لج دراره کسی که همکارته اینطوری پیام بنویسه برات در زمانی که نیستی.

یوهووووووووو....تعطیلی آی تعطیلی....خسته ام،خسته ام....تعطیلی آی تعطیلی...یوهوووو

بالاخره از این تعطیلیه پیش اومده که عین خروسیه که ساعت ۱۲ شب یهو شروع کنه به قد قد،میشه یه استفاده ی بهینه در جهت شاد کردن تمام اعضاء و جوارح روح خود کرد.تعطیلی یعنی این...باقلوا...کره...هلو...مربای آلبالو...با لبات حرف میزنه!!اخبار امشب اعلام کرد تمامی امتحانات دانشگاه آزاد از ۲۲ دی ماه به بعد لغو و به اول بهمن ماه موکول شد.هوراااااا.خودمونیم ها...این دانشگاه آزادم خوب قشر دانشجوی جامعه رو نازنازی(نمی تونم بگم چی) بار میاره

امروز از صبح که پاشده بودم مثه چی(!) (دقیقا" همونا) داشتم گرررر و گررررر ( به همین شدت ها)ریاضی میخوندم.دیگه همه چیز رو تو سینوس و کوسینوس و مشتق و انتگرال میدیدم.سر ناهار می خواستم مشتق و انتگرال ته چین رو بگیرم. به قول شاعر که امروز فرمود :"یکی میمرد ز درد بینوایی(یعنی خودم)،یکی میگفت:بالای برگه هاتون شماره دانشجوییتون رو هم بنویسین "...حافضااا !

از یه طرف هم غصم شده بود که تو این برف این همه راه رو باید برم. عصری که شنیدم امتحانا لغو شده از خوشحالی انقدر جیغ کشیدم که حد و حساب نداره و تا یه ساعت بعدش آبجوش لازم شده بودم. اما یه ذره هم بگی نگی خورد تو حالم که اون همه خوندم و پدر خودم رو درآوردم،اما بعدا" باید امتحان بدم.

حالا تا جایی که میتونم با خیال راحت میرم برف بازی میکنم.ریاضی،که خوندم...اقتصاد،که خوندم...زبان،که اصلا" خوندن نمی خواد...فقط باید ادبیات و حقوق و شرکتهارو یه دوره کنم.بالاخره از این حاری باید دربیام دیگه.

دو سال پیش عباس دوست مریم(مریم دوست الهام) تو مسجد محلشون داشته برای محرم از این پارچه سیاها میبسته که نمیدونم از چند متری از پشت پرت میشه و ....

از اون به موقع به بعد هر وقت اسم محرم و به خصوص روز اول محرم میاد نا خودآگاه یاد عباس می افتم. با اینکه فقط اسمی ازش شنیدم و هیچ وقت به عمرم ندیدمش،اما نمیدونم چرا اینطوری میشم.همش اون لحظه ای رو که داشته... رو تصور میکنم.پشت سر خودم حتی از تصورش درد میگیره.اون چه حسی داشته اون لحظه؟

امروز صبح با دوستم قرار بود بریم چیتگر.ساعت ۹:۳۰ صبح بود که داشتم کارهام رو میکردم که از در برم بیرون که زنگ زد.گوشی رو که برداشتم قبل از صدای دوستم،صدای لا اله اله الله رو شنیدم.یه جوری شدم...تنم یخ کرد یهو.گوشی داشت می افتاد از دستم.دوستم رفته بود تشیع جنازه یکی از دوستاش که ۳۰ سالش بود.مثل اینکه به علت ایست قلبی...نمیدونم اون چی میگفت،اصلا" کر کر شده بودم. فقط فکر میکنم گفت نمیام.

بازم یه جوون دیگه ...اصلا" رو زبونم نمیاد بگم خدا بیامرزتش...دوباره اون حال بد لعنتی اومد سراغم...دوباره قاطی کردم...دوباره تصور اون خاک لعنتی و اینکه خونوادت تنهات میذارن و میرن اومد سراغم...دوباره دست چپم بیحس شد...هر وقت از یه چیزی خیلی ناراحت میشم سمت چپ بدنم بیحس میشه.اصلا" این حال لعنتی رو دوست ندارم.اصلا" دوست ندارم که پریا زر زروو بازم بیاد. اما وقتی پشتم رو نگاه میکنم میبینم تو چارچوب در ایستاده و داره میاد سمتم.لعنت به این پریا زر زروو

به مامانم میگم:آخه چرا جوونا باید بمیرن؟

 مامانم میگه: دختر من نباید هیچ وقت تو کار خدا بگی چرا؟! " یه روز حضرت علی داشته توی یه کوچه میرفته. میبینه چنتا بچه دارن بازی میکنن و یه پسر بچه ای کنار کوچه افتاده و کسی باهاش بازی نمیکنه چون معلوله. خیلی ناراحت میشه و به خدا میگه چرا این بچه اینطوریه؟.چند روز بعدش بازم از همون کوچه داشته رد میشده که میبینه همه بچه هایی که اون روز داشتن بازی میکردن،لت و پار شدن...چشم یکیشون کف دستشه...پای یکیشون خونین و مالین شده...دست یکیشون داره کنده میشه و... یه پسری هم چوب به دست بالا سر اون بچه های دیگه ایستاده.خدا به حضرت علی میگه:اونی که چوب دستشه همونیه که اون روز یه گوشه افتاده بوده."... شیخ صنعان با اون همه عظمتش یه کلمه گفت " چرا " و برگشت.

امروز کلا" بیخیال درس و مرس شده بودم و بالاخره از در خونه بیرون رفتم(این شکلکه یعنی اینکه بال درآورده بودم).خیلی ی ی هم بهم خوش گذشت.اول قرار بود با یکی از دوستام(آخه چقدر فوضولی تو؟یکی از دوستام یعنی یکی از دوستام  دیگه) بریم جایی اما نشد،در نتیجه برنامم رو با برنامه مامانم هماهنگ کردم و با اون رفتم.اما چشت روز بد نبینه.۱۰۰ تا که کمه، ۱۰۰۰ بار ذکر غلط کردم به افتخار جمع،با خودم گفتم.بس که هوا سرد بود منجمد شدم کلا". حوس آتیشهای جهنم رو کرده بودم.

اما یه جایی رفتیم که خیلی دوست دارمش.رفتیم کلیسا.همیشه میریم کلیسایی که توی کریم خان،نبش ویلا هست،کلیسای حضرت مریم.

متاسفانه از داخل کلیسا اجازه نمیدن هیچ عکسی گرفته بشه مگر اینکه اجازه نامه کتبی و رسمی داشته باشی.

.

 این سه تا عکس رو از بیرون گرفتم.بالاخره به قول قدیمی ها " کاچی بعضه هیچی" .

یکی دوماهی میشد که نرفته بودم.آخرین بار قبل از اینکه پام رو برای بار سوم گچ بگیرم رفتم.تو این مدت دلم پر میزد که برم اما نمیشد خب.امروز که رفتم حسابی ذوق کرده بودم.خدارو شکر خلوت هم بود.شلوغ که باشه نمیشه درست تمرکز کنم.

یه خانومه اومده بود که طفلکی همش گریه میکرد.نمیدونم چی شده بود براش،اما وقتی دیدم اونطوری داره گریه میکنه از عیسی خواستم که بهش کمک کنه.

وقتی رسیدم خونه از بس که صورتم یخ زده بود همش حس میکردم که بینی و لبم،خشک شده و داره میافته.سوز گدا کش که میگن واقعا" امروز میومد.بیچاره اونایی که سرپناه ندارن...خدایا بهشون رحم کن.

دیشب که اخبار اعلام کرد تا چهارشنبه تعطیله یه ذره برای من عجیب بود که هواشناسی و ستاد حوادث یهویی(عیرمترقبه) انقدر دقیق شدن.

با کمک Weather Forcaster از سایت یاهو دیدم که تا روز چهارشنبه هوا تا قسمتی ابریه و حتی گاهی هم آفتابی.

امروز که پاشدم دیدم بله ه ه ...آفتاب شده و هوا داره باز میشه و مثل دیروز همش شب نیست.به این میگن یه ضدحال اساسی.تو خونه بمونی و نری امتحان مسخره رو بدی و اینطوری هم آفتاب بشه.امروز شد ۵ روز که یه سره تو خونه هستم.میتونی بفهمی وقتی یه نفر میگه پوسیدم یعنی چی؟؟

اخبار اعلام کردبه علت بارش برف فردا دانشگاه ها هم،تعطیله. هوراااااااا ( تا جایی که نفس دارم آ ). امتحان فردامون هم افتاده آخرین امتحان دانشگاه.فردا که زبان داشتم که کلا"مسخره بازیه.کاشکی شنبه که ریاضی دارم کنسل میشد.حسن قلعه هم  ۶۵ سانت برف اومده.ببخشید ۶۵ سانت چقدر میشه یعنی؟

وقتی شنیدم فردا تعطیله انقدر ذوق کردم که نگووووو..... بعد از ۴ روز که همش تو خونه بودم و رو این کتابای لعنتی افتاده بودم،اومدم برم بیرون که یه هوایی هم به سرم بخوره اما کوچه عین شیشه شده بود و در نهایت با ذکر ۱۰۰ بار"غلط کردم" برگشتم بالا.

همیشه از این تعطیلیهای بیخود بیموقه بدم میاد.اه ه ه.هیچ موقع نمیشه که از این تعطیلیا موقعی بشه که لااقل بشه ازش استفاده کرد.

دوستام بهم میگن بچه خر خون...بچه مودب.....آه ه ه حالم بد شد از این همه که میخونی..و از این جور حرفا.خداییش رو بخوایی خودم هم خوشم نمیاد که اینطوری خودم رو تو خونه حبس کنم و بشینم درس بخونم.گاهی ساعتا اگه پتک بزنن تو سرم بهتره تا اینکه بشینم و هی بخونم...هی بخونم...

هفته پیش بود یا نمیدونم دو هفته پیش که شبا میرفتم خونه الهام اینا،یه شب داشتیم ظرفارو میشستیم دوتایی.الهام داشت پشت قابلمه رو میسابید که یهو زدم تو سرش و گفتم: " بیا...با اون لیسانس کوفتیت آخرشم داری قابلمه میسابی!" .

 خداییش تو بگو! این همه میخونم و شاگرد اول میشم،اما چه تضمینی وجود داره که اون کار دلخواهم رو پیدا کنم؟گیریم که پیدا هم کردم،بعد از ۱۰۰ سال که حاضر بشم به زور ازدواج کنم*چه تضمینی وجود داره که شوهرم بذاره کار کنم؟چه تضمینی وجود داره که پشت قابلمه نسابم؟

* مامانم همیشه میگه"تا ابد که ننه بابا و خواهر برادر واسه آدم موندنی نیست.بالاخره یه روز باید شوهر کنی و بری سوی خودت" .آی ی ی وقتی اینو میگه یه لجی منو میگیره که نگو و نپرس.به هیچ قیمتی حاضر نیستم این آرامشی رو که الان دارم با ورود یه نفر دیگه تو دنیام از بین ببرمش.

خوشحال و سرمست،خیلی شیک،صبح علی الطلوع،سپیده نزده،بعد از صرف کله پاچه،ساعت ۱۰ صبح از خواب بیدار شدم و کارهام و کردم و رفتم.اگر بخاطر گرفتن کارت امتحان نبود عمرا" میرفتم...فکر کن من نرم دانشگاه(بازم امتحانا...بازم نمره ریاضی).

یه حماقتی(تو بخون خریت)کردم که هنوز موندم تو حسرتش.دوربینم رو گذاشته بودم که با خودم ببرم و عکس بگیرم از برف.صبح که پاشدم دیدم که دم خونه ما آفتاب شده و برفا داره آب میشن.پیش خودم فکر کردم که اگر اینجا اینطوره حتما" حسن قلعه هم برفا آب شده دیگه(فکر نمیکنم،فکر نمیکنم،اگر میکنم اینطوری فکر میکنم).اما قطار که به چیتگر رسید اینطوری شده بودم--->...یعنی امکان داره؟نه ه ه ه...،من دارم خواب میبینم.برفا آب نشده بودن و اتفاقا"چه طبیعت خوشملی شده بود

برفارو که دیدم یهو حار شدم برای برف و برف بازی.دردسرت ندم...بالاخره با یکی از دوستام رفتیم و جات خالی چه هوایی هم بود.یه سوز نرمی می اومد که همچینی یه نموره خوش خوشانم میشد،اما سوزش گدا کش نبود به هیچ وجه.کلی ی ی  پیاده روی کردیم(تا جایی که الان پام داره منو میکشه از درد)،اما خبری از برف بازی نبود.بگی نگی منم خوشحال شدم که برف بازی نکردیم...میترسیدم که اگر اسم از برف بازی بیارم و دوستم ویرش بگیره،نزدیک امتحانا چه خاکی بریزم تو سرم اگر مریض میشدم؟منم که مریض بشم بلا نسبت سگ،یه سگی میشم که نگوووو. خودم هم حوصله خودم رو ندارم و یه هفته رسما" با خودم قهر میکنم.

یه چیزی هم می خوام بگم که حتما" لاینون* لازم میشی.(ببخشید نایلون)...امروز که رفته بودم گروه برای گرفتن کارت،دیدم که اسمم رو برد زدن.نوشته بود: " خانم پریا آ ورودی سال -- ،دارای معدل ۳۰/۱۸ از ۲۵٪ تخفیف ویژه در شهریه برخوردار شده اند."

* به یه آقایی(!؟) میگن: شما آشغالاتون رو تو چی میذارین که شبا میذارین دم در؟ میگه:والا نمیدونم تو نایلون یا لاینون(البته باید جوکش رو با لهجه بخونی تا بهتر متوجه بشیا)

امروز که بیدار شدم و پرده رو زدم کنار دقیقا" اینطوری شده بودم...مگه امکان داره در کمتر از ۷ ساعت یه برف اینطوری بیاد؟؟؟؟دیشب که ۳ خوابیدم اصلا" خبری نبود.(با این اوصاف اگه گفتی من چه ساعتی بیدار شدم؟؟؟)

اگر اینجا اینطوری برف میاد،وای به حال دمه دانشگاه من که دیگه حتما" بهمن میاد(این بهمن نه،اون بهمن).پارسال رو یادم نمیره اصلا". در عرض یک ساعت برف تا زانوهام رسیده بود و نزدیک بیافتم تو جوب

خیلی دلم می خواست که برم بیرون و از خیابون عکس بندازم اما به قول یکی از دوستام " مگه تو برف آدم از تخت بیرون میاد؟".این عکسه رو هم خیلی همت کردم و از پنجره عین میمونی که از درخت آویزون شده تا موز بکنه،آویزون شدم تا گرفتم.اگر رفتی برف بازی جای منو حتما" تو گوله برفی زدن و آدم برفی درست کردن خالی کن حسابی....۱۰-۱۱ سالی میشه که آدم برفی نساختم

هوراااااااا......(تا جایی که جا داره آ )...سال نو شد بالاخره.

نمیدونم چرا هر موقعی که سال نو می خواد بشه این همه استرس دارم،اما استرس بد نیست،استرس خوبه.امیدوارم که سال خوبی باشه البته با سلامتی و شادی

آهان،راستی؟! بالاخره امروز رفتم پیش دکترم برای پام.گفت همه چیز خوبه و نیازی به گچ مجدد نیست اما باید پیش یه دکتر مغز برای حواسم برم.

این یه هفته ای که مامانم نبود خیلی دیگه کدبانو شده بودم. تا قبل از این همچین یه نموره کف بانو بودم.اما همچنان سر حرفم هستم که لعنت به این کارخونه.اه ه ه ه ه.

کار خونه پدر آدم رو در میاره.(قابل توجه آقایون محترمی که فکر میکنن خانومشون تو خونه کاری نمیکنه).یه نمونش امروز.از صبح که پاشدم همش تو آشپزخونه بودم و کار میکردم.همش هم برنامه شیکم بودا.از صبح وایمیسی رو پا که تو سیم ثانیه همش رو بخوری و بره پی کارش.خدایی کار خونه نفس گیره.

از کارای خونه فقط آشپزی رو دوست دارم.آخه تنها کاریه که فقط توش تنوع داره،و البته سخت ترینه.کافیه یه جاش رو اشتباه کنی،اونوقته که باید مهمون سر کوچه باشی.اگه پای تعریف نذاری،دستپختم خیلی خوبه.خوش به حال بعضیا.امروز یه لوبیا پولو و یه سوپی درست کردم چل ستون چل پنجره،بس که خوب شده بود..پریشب ماکارانی گذاشتم-با ته دیگ سیب زمینی-.منم که دیوونه ماکارانی،به کسی امان ندادم.

انگار مامانه نباشه بهتر درست میکنم.آخه وقتی اون هست هی میاد تو دست و پای آدم و هی دخالت میکنه که مثلا" فلان چیزو بریز توش و بیسار چیزو زیاد ریختی....وای ی ی ی چقدر روغن ریختی و از این حرفا.کافیه که یه نفر تو کار من هی دخالت کنه اینطوری،ول میکنم میرم و قیدش رو میزنم به کل. اما این یه هفته خودم بودم و خودم و هر کاری خواستم به سلیقه خودم انجام دادم.و البته عالی.شما  هم بفرمایید نوشابه)

دارم وسوسه میشم که یه سی دی آموزشی بدم بیرون به نام " چگونه در یک هفته کدبانو شویم!"

یه مدتی خیلی بدجور قاطی کرده بودم.چون بار اولی بود که میدیدم یه جوونی میمره.اصلا" از مردن،حتی از اینکه اسمش رو بیارم میترسیدم.

این ترسه باهام بود همیشه تا اینکه رفتم و غصالخونه بهش زهرا رو به خواست خودم دیدم.بعد از اون همه چیز برام رنگش تغییر کرد.(لینک به پست غطالخانه)

تا قبل از اینکه برم و ببینم همیشه فکر میکردم که مرگ یه چیز عجیب و غریبه که یهو میاد سراغت و همه چیز تو این دنیا تموم میشه،به همین آسونی.اما از اینش لجم میگرفت که تو این دنیا برفرض ۲۵ سال زندگی کردی،وقتی مردی و میری اون دنیا تازه باید از اول شروع کنی.باید دوباره تلاش کنی...دوباره باید بری درس بخونی تا یه مدرکی بگیری که بتونی لااقل یه جا مشغول کار بشی..دوباره باید دنبال کار بگردی...دوباره باید دنبال یه نفر بگردی که بتونی باهاش زندگی کنی.(راستی ازدواجهای اون دنیا چطورین؟؟؟) اما اینش خوبه که لااقل اون دنیا کمتر از این دنیا تلاش میکنی که  دوست پیدا کنی.چون وقتی رفتی اونور خواه ناخواه یه سری آدمهایی هستن که از این دنیا میشناختیشون و اونجا میتونی پرسون پرسون آدرسی ازشون پیداشون کنی.کسی چمیدونه شایدم خودشون بیان استقبالت!

اما اگر از این طرف ماجرا نگاه کنی یه ذره دردناک تره.کسایی که تو این دنیا داری بیچاره ها دیگه نمی تونن ببیننت.تو میتونی بیایی پیش اینا اما اونا نه،مگر اینکه اونا بیان اونور.بیچاره هر کاری میکنن همش یاد تو هستن و همش جای تورو خالی میکنن.

امروز که نگاه میکنم،میبینم بیشتر از اینی که آدمهای پیر بمیرن جوونا دونه دونه دارن بیخود و بیدلیل میمیرن.بگی نگی اون ترسه بازم یه جورایی اومده سراغم.اما این دفعه ترس از خود مردن نیست.از این میترسم که خونوادم رو تنها بذارم.اگر برم اونور کیو میشناسم که بتونم پرسون پرسون آدرسش رو پیدا کنم؟دوباره باید اون همه تلاش کنم.تلاشش مهم نیست،سختیش اینه که این دفعه خودم هستم و خودمفباید رو پای خودم وایستم.

الان میفهمم که مرگ خاص یه عده نیست،به هیچکس هم رحم نمیکنه و نیگاه نمیکنه که اگر ۲۰ سالته چند سال بیشتر بمونی و بعدش بری،بخوایی نخوایی میبرتت.هر کی که باشی و هر چی که هستی.کاش میشد یه سری برم اونور و بیام!!

روز یکشنبه مامانم رفت مشهد و تنهام فعلا".بهم قول داده وقتی امتحانام رو دادم حتما" دوتایی با هم بریم - هورااااااااا - البته نه تنهای تنها...شبها میرم پیش همسایمون.آخه بگی نگی میترسم تنها بخوابم. یه جورایی چترم بین خونه همسایه مون و خونه خواهرم.البته این چیزی که الان می خوام بنویسم اصلا" ربطی نداره به اینی که مامانم رفته.اینو گفتم که همه جای افکار عمومی رو تنویر کرده باشم.

طی چند روز گذشته یه خبرایی شده(مگه فوضولی؟؟؟؟) و باعث شده کلی برم تو فکر.روز شنبه بود که یه بنده خدایی(بازم مگه فوضولی؟؟؟) یه چیزی رو بهم گفت.البته نمی گفت.از بس که من اصرار کردم گفت و به قول خودش می خواست روز دوشنبه بعد از جشن شب چله بهم بگه که مثلا" جشن کوفتم نشه.البته این بماند که اونجا یه کاری کرد که خیلی عصبانی شدم و نمی دونم چطوری خودم رو کنترل کردم که چیزی بهش نگم اون وسط.

خیلی خوشحالم که واقعیت رو بدون اینکه بخواد بپیچونه بهم گفت.البته موضوع خوشایندی رو نگفت اما همینی که بدون پیچوندن گفت خیلی برام جالب بود.اینکه نخواست نه خودش رو و نه من رو الاف کنه خیلی خوب بود.خوشحالم از این کارش.

دقیقا" کاری کرد که ازش یه زمانی خواسته بودم.کاش همیشه همه همینطور باشیم و بدون اینکه همدیگرو بپیچونیم حرفامونو بهم بزنیم.مهم نیست نتیجش چی میشه،مهم اینه که نپیچوندیم.اینطوری تاثیرش بیشتره تا اونطوری که بپیچونیم.نظر تو چیه؟

اول از همه باید عذر خواهی کنم که اگر کیفیت عکسها بد هست.دوربین عکاسی دست دوستم بود و من مشغول فیلمبرداری بودم.وقتی عکسها رو دیدم که انقدر فلو شدن خودم هم مونده بودم. در نهایت از میون 100 و خورده ای عکس تنها این تعداد رو تونستم جدا کنم که یه ذره بهتر از بقیه بودند.