خب فکر کنم این آخرین پستی باشه که تو امسال میذارم...تا چند ساعت دیگه دارم میرم سفر. گلاب به روتون، نیست که منم خیلی از گرما خوشم میاد، امسال رو میریم اهواز اگر خدا بخواد.

اگر خوبی دیدن ازم تو این مدت، اشتباهی بود، به بزرگواریه خودتون بنده رو عفو ببخشید، یا یه چیزی تو همین مایه ها. اما بدی ها همه از قصد بود و دلم خواست بکنم.

عید به همتون خوش بگذره و تاااا میتونین شیرینی بخورین و با دندون پسته فندقا رو باز کنین...مهمونی هم که میرین تا میتونین بخورین. اگر جا نداشتین بریزین تو جیابتون بیارین خونه شب بخورین... مهمون هم که میاد خونتون انقدر بکشینش به حرف که کمتر بخوره و بیشتر شیرینی آجیلا بمونه برای خودتون. البته دیگه نیازی نیست تاکید کنم که سوالهای کوتاه بپرسین با جوابای بلند...سعی کنید زمان دید و بازدید هاتون رو نزدیک زمان شام و ناهار بندازین تا خونه فک و فامیل هی چتر شین. اما اگه کسی خواست بیاد خونتون سعی کنید طوری زمان بندی کنین که قبل از شام یا ناهار بیاد و زودم بره. مگه چقدر آدم باید یه نفرو ببینه؟ ۱۰دقیقه هم کافیه، مهم نفس عمله...لطفا" برای یه بارم تو زندگیتون شده، مسواک زدن رو بیخیال بشین. این سال نوییه خیرتون به دندونپزشکا هم برسه... تازه دهنتونم که بو بده کمتر کسی میاد باهاتون روبوسی کنه و کمتر تف مالی میشین. وای که چقدر از این بوس کردنا و تف مالی شدنا بدم میاد. منکه معمولا" دم عید سرماخوردگیم عود میکنه و تا ۱۳ بدر همینطور مریضم یه سره.

بعد از عیدم که به لطف بچه دماغوهای فک و فامیل و درو همساده، آدم کللی بدهی بالا میاره. به روی خودتم که نیاری مگه میذارن. میان تو چشات زل میزنن و هی خودشونو بهت میمالن و میگن: خاله ه ه(آب دماغشم از اونور آویزونه)، پولامو ببین چقدر زیاده! حالا چهار تا ۲۰ تومنی بابای خسیسشون  برای از سر باز کنی بهشون داده خیال میکنن چهارتا پول کلیه... از اون بدترم که قبض موبایله که آخر فروردین عین بختک یهو میاد در خونه آدم رو مثل اون شتره میزنه.

خلاصه که این حرفای آخر من بود...خواه تو گوش گیر، نمی خوایی هم مجبوری که بخوایی...بای بای ما رفتیم.

از اول سال شروع میکنم و میرم جلو: ماهای اول سال که خیلی برام سخت بود چون پام تو گچ بود و خیلی زور داشت که نمی تونستم مثل بقیه همه جا برم. درسته که رفتم شمال، اما هم به خودم سخت گذشت و هم به بقیه، با اینکه مراعاتم رو هم میکردن. سخت تر روزایی بود که باید با اون حال و روزم اون همه راه رو میرفتم تا دانشگاه و می اومدم. سخت این بود که تا ۴ ماه هر جا که میرفتم نمی تونستم از ترسم که مبادا زمین بخورم، تنها برم و باید یه نفر دنبال می اومد.

یادته اون شبی رو که خونه آقای حسینی اینا دعوت بودیم؟ به وحید اس ام اس زدم، Delivered نشد. دوباره زدم، بازم نشد...صبحش که بیدار شده بودم، حس میکردم که وحید همین دور و اطرافم بود و میتونستم حسش کنم با حس قوی که بهم دادی.

همون  روز بود که تو دانشگاه بودم و کلاس صنعتی داشت شروع میشد که وحید بهم زنگ زد و گفت اومده ایران چون باباش سکته مغزی کرده و حالش خرابه. اصلا" ذوق مرگ شده بودم اون روز، یادته؟ وقتی بهش گفتم که حسش میکردم، اول فکر کرد دارم چرت و پرت میگم.

یادم نمیره اون روزی رو که باهاش قرار گذاشته بودم، وقتی من رو تو خیابون شادمهر با اون عصاها دید، چقدر ادامو درآورد و چقدر خندید بهم که چرا اینطوری شدم؟...باهم دیگه رفتیم پارک پرواز. چقدر بهم می خندید تا بتونم بدون عصاها راه برم...چقدر اون شب کمکم کرد و یه جورایی زورم کرد تا بالاخره بعد از ۳-۴  ماه که با عصاهای لعنتی راه میرفتم بتونم خودم بدون کمک عصاها، رو پای خودم راه برم.

روزای بعدش رو هم اصلا" یادم نمیره. هنوزم وقتی از دانشگاه برمیگردم، به ایستگاه شریف که میرسم یاد وحید می افتم. یاد اون روزامون می افتم که می اومد دنبالم. چقدر مسخره بازی در میاورد با اینکه حال خودش به خاطر پدرش خراب بود. به جای اینکه من به اون دلداری بدم، اون منو آروم میکرد. یادم نمیره اون شبی رو که گریم گرفته بود و سرم رو گرفته بود تو بقلش و میگفت گریه نکن و دعا کن فقط...برعکس بودیم، خیر سرم رفته بودم بهش دلداری بدم که فردا دارن مغز باباتو عمل میکنن ناراحت نباش و دعا کن، اما خودم زده بودم زیر گریه... اما بازم شکرت که پدرش به خوبی عمل شد

وای خدا جونم یادم نمیره اون شبی رو که اومد دنبالم و فکر کردم مامانش هم باهاش هست! یادته چقدر حل کرده بودم و یخ کرده بودم؟...یادته اون روزی رو که رفته بودیم کوهسار و اون دوتا دیوونه مارو گرفتن؟...یادم نمیره که چقدر اون روز وحید کتکت خورد از اونا...آخرش که فهمیدیم خفت گیر بودن دلم می خواست بزنم لهشون کنم دیوونه های احمق رو. وای که چه سر دردی گرفتم تا روز بعدش.

اما یادته، اون شب آخری رو که من و اون تو پارک طالقانی بودیم؟ خودت میدونی که یه حسی بهم میگفت دیگه هم دیگرو نمیبینیم...حتی اینجا هم نوشتم حسم رو...چه زودم تعبیر شد!...یادم نمیره، اون روزی که وحید میرفت من امتحان پایان ترم کامپیوتر داشتم و چقدر حالم گرفته بود. از دو جهت حالم گرفته بود، یکی از اینکه داره میره و بیشتر  از این جهت که میدونستم چی در انتظارمه!

اما تو تابستون حسابی خوشحالم کردی وقتی فهمیدم که شاگرد اول گروهمون شدم و تونستم به اون آرزویی که داشتم برسم و ازت ممنونم. بگم چه آرزویی کرده بودم؟ آرزو کرده بودم که با معدل بالایی که میگیرم مامانم رو سر بلند کنم، فقط همین، که تو کمکم کردی و اینطوری شد...اما بعدش حالم رفت تو قوطی حسابی وقتی بار دوم پام رو گچ گرفتم. اما این بار خوب بود چون همش تو خونه بودم و مجبور نبودم برم دانشگاه...شب تولدم با اینکه پام تو گچ بود، حسابی ورجه وورجه کردم. تا یه هفته بعدش پام داغون بود... آخه یکی نبود بگه دختره دیوونه، تو که پات تو گچه و اینطور حساس هست، غلط کردی که اون همه ورجه وورجه کردی و بالا و پایین پریدی که اینطوری بشی تا یه هفته...وای الان یه چیز یادم اومد! یادته شب تولدم وقتی داشتم کیکم رو میبریدم چه آرزویی کردم؟ هیچ رقمه نمی تونم بزنم زیر حرفی که زدم...اگر تا تولد امسالم اونطوری که خواستم ازت نشه، همه بهم میگن "پریا خره" . حاشا هم نمیتونم بکنم، چون فیلمش رو گرفتن

بعدش خاله اینا اومدن و تا ۴ ماه سرمون گرم بود. دانشگام شروع شد و سرم بیشتر گرم شد. اما لیدا هم کم کم مریض شد. مریض شد به خاطر اینکه اون همه راه رو اون چند ماه که با عصا بودم می اومد دنبالم تا دانشگاه و من هیچ وقت خودم رو نمی بخشم. نمی بخشم چون مسبب مریضیش من بودم.

واااااای ی! رسیدم به اون روزی که با پدیده از نمایشگاه مطبوعات برمیگشتم که بخاطر یه موتوریه احمق پام رفت تو چاله و برای بار سوم رفت تو گچ... هر کی وقتی میفهمید اول قهقه میزد، بعد برای اینکه یه چیزی گفته باشه دلداریم میداد و آروزی سلامتی برام میکرد. از همون روز لعنتی ۲۱ آبان بود که دیگه بطور کل از وحید خبری نشد.

پام از یه طرف رو اعصابم بود و از طرف دیگه هم وحید برام شد یه چرای گنده به اندازه پوسته زمین... نه تنها برای خودم علامت سوال بود که چرا یهو اینطوری شد، حتی برای لیدا یا دوستاییم که خبر داشتن هم همینطور بود... چرا بود برام چون هیچ دلیلی برای این کار نمیدیدم! اگر دعوایی بود بینمون یا چمیدونم اختلافی بود، میگفتم یه دلیلی بودهف اما وقتی هیچ چیزی نبود، به جاش یه چرای گنده بود که دیوونم کرده بود و عین خوره منو میخورد... از وحیدی که طی یکسال و نیم اونطور بودیم با هم، بعید بود.

یادته طی این چند ماه چیا گذشت به من؟ به کل داغون بودم...حوصله خودم رو هم نداشتم...فقط یه سره روز و شبم شده بود چرا؟چرا؟چرا؟...با این حافظه خوبی هم که بهم دادی و هر چی رو تو خودش نگه میداره، هر جایی که میرفتم که با وحید رفته بودیم یاد اون می افتادم و فیلم هر دفعه یه سفر به چین و ماچین و هند و دبی میرفت و برمیگشت... حتی یه چند باری تو خیابون مثل این آدمای دیوونه زل زدم به چنتا پسری که شبیه وحید بودن. اصلا" انگار خودش بودن!

امتحانارو با سختی دادم. هم خوردیم به تعطیلات برف باریدن و هم اینکه فکر وحید داغونم کرده بود... ایستگاه دانشگاه شریف هم که دیگه بدتر از همه. با اینکه هر بار که میرسیدم به اونجا صدای MP3 Player رو زیاد میکردم که اسم ایستگاه رو نشنوم، اما انگار اون خانمه که اسم ایستگاه ها رو اعلام میکنه،می اومد و تو گوش من میگفت: " ایستگاه بعد، دانشگاه شریف"

اما شکرت میکنم که با نمره های خوبی هم قبول شدم. نمیدونم این ترم هم میتونم رتبه بیارم و بازم لیدا رو خوشحال کنم؟

اما یه چیزی بهت بگم؟! میدونی که حس قوی بهم دادی. وحید رو حسش میکردم که شاید ایرانه بازم، اما از کجا باید یقین پیدا میکردم این بار؟

تو این مدت هم همش ازت می خواستم که خودت خیر بذاری جلوی پام و اونطوری که میدونی صلاح هست برام، رقم بزنی...همیشه این دعارو تو شبای احیاء و شبای محرم و حتی اون روزی که اومده بودم کلیسا یا همون روزی که شعله زرد داشتیم هم ازت خواستم...تا هفته پیش که از وحید خبر شد و پیغام داد...میدونی که از یه منبع درستی، مطمئنم که داره راستشو میگه. با این حال بازم ازت می خوام اونطوری که میدونی خیر هست، هم برای من، و هم برای اون پیش بیار.

اما در کلش سال زیاد جالبی رو نداشتم...همش تو خونه بودم و مریض بودم، چه جسمی، چه روحی...تو امسال اگر تو و مامانم نبودین، قول میدم که من از بین رفته بودم. حضور شما دوتا من و نگه داشت فقطو فقط...اما یه چیزی رو یاد گرفتم و اونم این بود که صبر و تحملم رو بالا ببرم. کمتر عجول باشم...اما اینم میدونم که خیلی نسبت به پارسال بزرگ شدم و تجربه های خوبی بدست آوردم، با اینکه خیلی بهم سخت گذشت، اما اینش خوب بود.

اما خدا جونم برای سال آینده، ازت می خوام که هر درد و مریضی که لیدا داره رو خوب کنی و بهش سلامتی بدی، تندرستی و بی نیازی بهش بدی و همیشه سایش بالای سرمون باشه. خودت میدونی که همیشه میگم اگر خدایی نکرده یه روزی لیدا نباشه، اون روز رو روز آخر زندیگم قرار بده، طاقت اون روز رو ندارم اصلا".

ازت می خوام که پدیده و پرهام هم تو امسال سلامت و سالم باشن. با هم دیگه شکرت، که زندگیه خوبی رو دارن. اگر به صلاحشون هست امسال یه بچه سالم و صالح که مایه افتخار پدر و مادرش و ما بشه، بهشون بده. براشون مثل همیشه خوب بیار تو زندگیشون.

برای دوستام، فامیلا و بقیه آدمایی هم که میشناسم، سلامتی و دل خوش و شادی بیار و اون آروزهایی رو که دارن، در صورتی که خیر هست براشون، بهشون بده. 

برای خودم هم سلامتی می خوام و بعدش هر چی که خودت خیر میدونی برام پیش بیار...راستی؟! نذاری بهم بگن پریا خره ها!...میدونی که سال ۸۷ سال موش هست و منم متولد سال موشم؟

دوست دارم خدا جونم برای همه چیزای خوبی که بهمون دادی و میدی

جناب حافظ که معرف حضورتون هستند...بنده هر موقع که می خوام کاری کنم یا توی چیزی شک دارم همیشه با ایشون مشورت و میکنم و ایشون هم خوب بنده رو می شناسن و خیلی خوب جواب سوالم رو دقیق میدن...به طوری که اصلا" رد خور نداره و هر چی بگه همون میشه...در مورد اتفاقات پیش آمده این چند روز هم که باهاش مشورت میکنم، خداجونم رو شکر البته، جناب حافظ نوید خبرها و اتفاقات خوش رو میدن...بازم خدا جونم رو شکر میکنم...

هفته پیش که شعله زرد داشتیم، وقتی داشتم هم میزدم و دعا میکردم برای این مورد هم دعا کردم که خدا کمکم کنه، الحق هم که به آخر سال نکشید. دقیقا" دو روز بعدش اولین خبرها رسید...خدا جونم خودت از این به بعدش رو هم به خیریري، مثل همیشه، پیش ببر

الان از دانشگاه رسیدم خونه و یه چیزی دیدم که خیلی خوشحال شدم...یه چیزی که چند ماهیه منتظرش بودم...خدا جونم از این به بعدش رو هم خودت اونطوری که میدونی صلاح هست پیش ببر

خدا جونم ازت هزاران بار ممنونم...نمیدونم چطوری شکرت رو بجا بیارم...مثل همیشه میگم که خدا جونم دوست دارم هوارتا

امروز برای دومین بار تو زندگیم تولد حماسه آفریدم...اونم چه حماسه ای...تووووووپ

بار اولی که خلقت حماسه کردم حدود ۶-۷ سال پیش بود...دوره دوم انتخابات ریاست جمهوریه دولت هشتم بود. ساعت ۹ شب بود که رفتم و به آقای خاتمی رای دادم و تا چهار سالم کللللی خر کیف بودم از این کارم...تازه مامانم رو هم به زور بردم و فقط از مهر شناسنامش استفاده کردم و من جاش نوشتم...انتخابات ریاست جمهوریه دولت هفتم هم فقط دو ماه کم داشتم تا بتونم رای اولی باشم. انتخابات خرداد بود و من متولد امرداد...که این برمیگرده به کم لطفیه مامانم اینا.

بار دوم هم امشب "بازم" ساعت ۹ شب اتفاق افتاد...رفتم و به ۳۰ نفر از اصلاح طلب ها رای دادم...اگر تعرفه انتخاباتی بیشتر از ۳۰ نفر جا داشت، بیشتر اسم مینوشتم...خداجونم، بازم تا چهار سال دیگه خر کیفمون نگه دار

پارسال ۲۴ اسفند بود که تو مترو حلم دادن و پام اینطوری شد...هنوزم که هنوزه بعد از یکسال پام خوب نشده و هنوز مشکل داره...فکرشو که میکنم خیلی لجم میگیره...به خاطر وحشی بازی یه عده زن (!!)معلوم الحال که بلد نیستن سوار قطار بشن، من بیچاره باید اینطوری بشم...حتی اگر ۱٪ هم خودم تو این ماجرا تقصیری داشتم دلم زیاد نمی سوخت و لجم نمیگرفت،اما وقتی خودم تقصیری نداشتم و این بلا سرم اومده خیلی برام زور داره...دلم می خواد اون کسی رو که اینطوریم کرد پیداش کنم و یه دونه لگد بزنم تو ساق پای راستش تا شاید فقط یه ذره از دردی رو که من تو این یکسال کشیدم بفهمه...

دلم می خواد بهش بگم اگر فقط ۲ ثانیه،۲ ثانیه دیرتر پیاده میشدی و حلم نمیدادی، من الان کاملا" سالم بودم...الان مثل همه آدم های دیگه میتونستم به راحتی بدوم، به راحتی کلی پیاده روی کنم. نه اینکه تا یه ذره راه میرم پام شروع کنه به درد و ورم...میتونستم به راحتی پام رو جمع کنم یا حتی میتونستم به راحتی بخوابم و لازم نباشه هر ثانیه تو خواب حواسم به پام باشه که ناجور نذارمش که مبادا فردا صبح بازم لنگ بزنم وقتی راه میرم...میتونستم الان کلاس ورزشم رو به خوبی ادامه میدادم. نه اینکه همش تو خونه باشم و حسرت و ورجه وورجه کردن رو بخورم.

درسته که اگر دیرتر پام رو در میاوردم و قطار حرکت میکرد، ممکن بود الان همین پا رو هم نداشتم! بازم خداروشکر میکنم که تا اون شدت بد نیست، اما زور داره برام.

چند روز پیشا با دوستم داشتیم از دانشگاه می اومدیم که اصرار کرد بریم تو واگن خانم ها سوار بشیم...تو این یکساله فقط دوبار تو واگن خانم ها رفتم...ازشون میترسم دیگه...میترسم که بازم حلم بدن و یه بلای دیگه سرم بیارن...تا وقتی که دوستم باهام بود حالم خوب بود و زیاد ترس نداشتم، اما همین که میدون حر پیاده شد دست و پام شروع به لرزیدن کرد...موقع پیاده شدن هم انگار قلبم تو جیبم بود،بس که تند تند میزد.

خیلی برام زور داره که بیخود و بیجهت اینطوری بشم...لجم گرفته فقط

تقویم تاریخ: دو سال پیش در چنین روزی پریا این وبلاگ رو راه اندازی کرد تا چرت و پرت های خویش را درش بنویسد.

*تبلد، تبلد، تبلدت مبارک...دو سالش شده...چند روزی هم هست که یاد گرفته بگه آب

* همون تولده

از اینجا به بعدش اصلا" دیگه صدام در نیومد که در نیومد...قزن قورتک گرفتم و کلکسیونم تکمیل شد حسابی...گل بودم به سبزه نیز "آراسته" شدم...حرف می خوام بزنم باید یواشکی صحبت کنم چون اگر بخوام به خودم فشار بیارم که صدا تولید کنم سرفه بدی میگیره منو

سر کلاس ریاضی همه بچه ها دستاشونو زده بودن زیر چونه هاشونو برر و برر نگاه میکردن.این وسط ها هم اگر حال و حس داشتن یه جوابی الکی میدادن...اما من بیچاره که همش رو بلد بودم با این صدای یواشکیم بال بال میزدم تا یه چیزی رو به استاده حالی کنم...استاده هم خنگ،اصلا" حالیش نمیشد من چی دارم میگم با اینکه دقیقا" چسبیده به استاد دونی نشسته بودم...آخر سر هم یکی از بچه ها دیگه خیلی بهم حال داد و در نقش رضا چلنگر زیر نویس میکرد حرفای منو برای استاد

دیروز صبح که از خواب بلند شدم احساس این معتادا رو داشتم...تمام بدنم درد میکرد.اول فکر کردم مال کم خوابی باشه!؟...بعد گلوم شروع کرد به سوزش...اوووچه ه ه ه...اوووچه ه ه ه...خیلی شیک سرما خوردم...

جمعه که مهمون داشتیم یکیشون سرما خورده بود.اشتباه کردم که قرص نخوردم و زود ویروس رو گرفتم...تو کل زمستون خیلی تلاش کردم که سرما نخورم، اما الان...منم که سرما می خورم یا مریض میشم خیلی بداخلاق میشم...خودم میگم سگ شدم. و واقعا" هم همینطور میشم...صد رحمت به سگ!

منی که روزی ۵۰۰۰ ملیون بار موهام رو شونه میکنم، وقتی مریض میشم صبح که بلند میشم یه تل میزنم جلوی سرم و موهام رو از پشت با یه کلیپس میبندم که مجبور نشم خودم رو هی تو آیینه ببینم!...اونطوری بیشتر بد اخلاقتر میشم...حال و حوصله حرف زدن با کسی رو هم ندارم اصلا".کافیه یه نفر بهم بگه سلام! اونوقته که دیگه هر چی ببینه از چشم خودش دیده...اصلا" وقتی میدونه من حوصله ندارم، چرا بهم سلام میکنه؟!...حتی امروزم تو دانشگاه با کسی زیاد حرف نمیزدم که مبادا یه چیزی بهشون نگم...کلا" خیلی آدم بدی میشم وقتی مریضم...اصلا" این حال رو دوست نمیدارم.

حالا اینا یه طرف، از همه بدتر، گلاب به روتون، اون فین فینشه...تو خونه که باشم راحتم. اما وقتی بیرونم،وای ی ی ی دیوونه میشم. نه راه پس دارم، نه راه پیش...فکر کن تو کلاس نشستی و هی داره آب بینیت میاد و نمی تونی کاریش کنی جز ف ف ف ف ف ف   و حال بقیه رو هم بهم بزنی هی...وقتی هم می خوایی خ خ خ خ خ خ خ از دستش خلاص بشی یه سری دیگه چپ چپ نگاهت میکنن...تا بیام خونه دیوونه شدم!

از دو هفته پیش تا همین پنج شنبه ای که گذشت، هر زمان که Yahoo Messenger  رو باز میکردم کسانی که تو لیستم بودن برام یه Off گذاشته بودن با این مضمون:Tebghe Elame Markaze Zelzeleh Negarye NewYork,Dar rouze  5 shanbe Movarekhe 17Esfand,Dar Shahre Tehran Zelzelei Ba Vosate 7/1 Rishter Miad...Joune Har Kas Doust Dary In Off Ro Send To All Kon

اولش که منم خوندم داشتم سکته میکردم.بعدش با خودم فکر کردم که اگر قراره زلزله بیاد چرا انقدر دقیق اعلام شده؟!ا... سراغ تقویم که رفتم دیدم پنج شنبه ۱۶هم هست نه ۱۷هم اسفند...و جالب اینه که اکثرا" هم باورشون شده بود...حتی یک نفر تو روم این خبر رو بهم داد...بیچاره کلی ترسیده بود.

آخه یکی نیست به اونی که این خبر رو راه انداخته بگه تویی که داری این خبر رو شایعه میکنی،لااقل برو یه نگاهی هم تو تقویم بنداز تا اینطوری ضایع نشی!

تا حالا این پیرمردها رو دیدی که میشینن تو پارک و از گذشته هاشون برای هم میگن...از اینکه یه روزی کل دخترای محل دنبالشون بودن و اینا محل نمیذاشتن...یا اینکه وقتی جوون بودن به شکار خرس میرفتن و از این چرت و پرتا که برای هم میبافن...اما جالب تر از همه اینا عکس العمل طرف مقابله که با ژستی که دستش زیر چونشه  میگه : " عجب ب ب ب!!!...عجب ب ب !!! "

این عجب گفتن بدتر از صدتا فحشه که یعنی من خرم که تو داری اینارو میگی؟

حالا هم،حال و روز منم شده همین عجب ب ب ب ...خداجونم راه رو خودت نشونم بده.

حافظ هم اینو بهم میگه:

 

یه ثانیه از مادربزگم قافل شدیم که اومده بود خونتون به هوای اینکه خونشه و می خواد قالی های خودش رو نگاه کنه ببینه سر جاشون هستن یا نه که من دوویدم بالا دنبالش و به زور آوردمش پایین......تو سرم میزدم که ببرمش پایین...تو که تو اطاقت داشتی کاراتو میکردی و موزیک گوش میدادی،مامانتم بالای نوردبون داشت هواکش رو جا میزد!!!...مادربزرگم هی میگفت : ننه جون اینا کین اومدن اینجا؟انگار دارن قالیامو میبرن ها !!!...بالاخره بردمش پایین...اولش فکر کردم دوستم داره سرکارمون میذاره اما بعدش که این همه نشونی داد،مجاب شدم دیگه.

این مادربزرگ دوستم یه خانم حدودا" دو سال از خدا بزرگتره،۹۰ و خوردهای سالشه. آلزایمرم داره و عین منصور تو باغ مظفر یه حرف رو ۲۰۰ بار در ثانیه سوال میکنه.اما با این حال خواسش به اموالش هست...یه ذره هم خسیسه همچینی.یه گردنبند عتیقه تو گردنش داره که با سنجاق قفلی به لباسش زده که مبادا نیافته از گردنش. به قول خودش وقتی ۱۰ سالش بوده مادرش گردنش انداخته و تا الان درش نیاورده...گوشاشم سنگینه.مصیبته وقتی می خوایی باهاش حرف بزنی.باید یه شربت سینه درد داشته باشی که بعد از هز یه کلمه که دم گوشش داد میزنی یه ذره بخوری تا بتونی جملت رو کامل کنی وگرنه گلوت باباقوری میگیره...همیشه هم تو زندگیه مجردیشه.انگار از اون زمان خیلی دوران خوشی تو ذهنش داره.

با یه خانومی که پرستارش بوده دعوا کرده چند وقت پیش و چون فعلا" کسی نیست پیشش بمونه هر دو هفته خونه بچه هاش میمونه.این دو هفته هم نوبت همسایه ماست...هر زمانی هم که منو میبینه میگه: "ننه تو شوهرت کو پس؟"......هر چی داد میزنم که مادر من شوهر ندارم اون خواهرمه نه من،میگه اونو میدونم،اما شوهر تو کوش؟!!!...حالا فکر کن اومده بود خونه ما و فکر میکرده که ما داریم قالیاشو میدزدیم.

 هزار خورشید درخشان " A Thousand Splendid Suns " رو هم تو امتحانای همین ترم خوندم.اما هر کدومش برام یه طور بود. امسال کتابای خوبی خوندم اما این دو تا برام یه چیز دیگه بودن...هیچ کدومشون نتونستن جای این دو رو برام بگیرن.

اما میون این دوتا اگر بخوام یکی رو اول انتخاب کنم بادبادک باز هست...هزار خورشید رو هم خیلی دوست دارم،اما،بادبادک باز و رابطه ای که میون این دو تا بچه هست و بعدها که بزرگ هم میشن،همچنان باقیه،همیشه تو من یه حسی رو میاره.نمیدونم چیه اما هر چی هست دوسش دارم...نمیدونم چرا اما هر وقت که میخونمش یا الان که یه تیکه هایی از فیلمش رو دیدم،هر بار بی اختیار اشک تو چشام جمع میشه.اصلا" نمی تونم جلوشون رو بگیرم...اما میان دیگه...الانم همینطور.

 تا صبح نمی تونستم تحمل کنم و بخوابم و فردا فیلم رو ببینم.یه تیکه هاییش رو دیدم - بس که عجولم و فوضول ـ ...الانم همینطور دارم اشک میریزم و مینویسم.نمیدونم قلم خالد حسینی چی داره که هر بار منو اینطوری میکنه.اما هر چی هست که من خیلی دوسش دارم.شاید فردا که فیلم رو دیدم بازم بیام و بنویسم.

" بر تو هزار دفعه "...یه جمله معروف تو کتاب و فیلم بادبادک بازه.الانم آخر فیلم شنیدمش،با همون لهجه افغانیه دوست داشتنی.

تا امروز که اصلا" سوتی ندادم...از بس که این هفته خسته بودم و نای حرف زدن با کسی رو نداشتم.اما امروز از بس که دورم شلوغ پلوع بود و کلی آدم بود یهو یه سوتی دادم که جبران تمام هفتم رو کرد...خودم متوجه شدم همون اول اما بعد از چند دقیقه یهو یکی از مهمونا که براش تازگی داشت این حرفای من،سوتیم رو گرفت و بی جنبه تو بوق کرد.

"از کنار بر کنارش کردن" یعنی "از کار بر کنارش کردن ".

این چند روزه به قول شیوا خبری ازم نبود...چهارشنبه که از دانشگاه اومدم انقدر خسته بودم که ساعت ۹ خوابیدم و فرداش ساعت ۱۰ صبح بیدار شدم...دیروزم که ناهار چتر بودیم و شب اونا خونه ما چتر بودن...و اماااا امروز...ننه جون جونم برات بگه که امروز ما نذری داشتیم...سعله زرد پزون داشتیم.

نمیدونم کیا این پستم رو می خونن اما اگر آقای کاوه و آقای وحید و شیوا این پستم رو می خونن،بدونن که به یادشون بودم و همش دعاشون میکردم.معمولا" این IQ در حد جلبک من موقع دعا کردن همه اسمهارو یادش میره و قاطی میکنه که باید چه کسایی رو دعا کنم و اسم هر کسی رو بیاد تو ذهنم میگم،اما خدارو شکر امروز اسم همه اونایی که می خواستم به یادم بود.

باورتون میشه یا نه،اما منم تا الان که دارم این پست رو مینویسم در همین حد شما شعله زرد خوردم...تا الان که همش مسیر ۳ طبقه ای خونه خودمون تا پارکینگ رو ۵۰۰ بار طی کردم و دارم میمیرم...تازه الان که نزدیکه ۱۰ شبه یه سری آدم دیگه دارن میان که شعله زرداشون رو ببیرن.

وای که چقدر امروز خونمون شلوغ پلوغ بود...مامان که پایین بود و من بالا بودم.هر کسی هم که هر طرف میرفت همش صدا میکرد پریااااااا این کجاست؟؟؟....پریاااااا اون کجاست؟....حالا من بیچاره هم در نقش کوزت دارم یه کوه ظرف رو میشورم ها...خداییش امروز دیوونه شدم از بس دور و ورم آدم بود. اما خیلی روز خوبی بود و خوش گذشت خدارو شکر...مرسی خدا جونم 

 به قول مامانم بازم خداروشکر که بهمون سلامتی میده و  میتونیم دینمون رو ادا کنیم.

همیشه نزدیک عید که میشه یه عجله عجیبی منو میگیره...همش فکر میکنم باید کاری کنم و داره انجامش دیر میشه...همش حل دارم...همش فکر میکنم وقت کم دارم در صورتی که کار خاصی هم نیست...دم سال تحویلم که انقدر عجله منو میگیره که حد نداره...عجلش یه طرف ، استرسی که پیدا میکنم از همه مسخره تره...همه دم سال تحویل خوشحالن اما من یه استرس عجیبی میگیرم...همیشه حل اینو دارم که مبادا دم سال تحویل همه دورهم نباشیم و چمشدونم،مثلا" یکی از ماها سر سفره هفت سین نباشه!...خرافاتی نیستم اصلا" ،اما شنیدم میگن هرطوری که دم سال تحویل باشی تا آحر سالم همونطوریه،آره واقعا؟! نه بابا اینا خرافاته!...یادش بخیر بچگیا یه بازی بود که فکر کنم اسمش " هر کی شکلک دراره ". دم سال تحویلم یه جورایی هر کی شکلک دراره هست ....خلاصه که از الان اون حل بودنه شروع شده

دلم می خواد برای این سالی که گذشت بنویسم،اما هنوز زوده،هنوز تموم نشده.

به زور بیدار شو...تند تند نمیدونی چی صبحانه بخور...بدو بدو برو مترو و دانشگاه... ساعت ۱۰ برس دانشگاه...بدو بدو تاااااا ته دانشگاه بلا نسبت اسب بدو...برو گروه برگه بگیر برای حذف و اضافه...الان برگه نمیدیم خانم ساعت ۱:۳۰...ای بابا خودتون دیروز گفتین فردا صبح بیا!!! ...تاااااااااااا ۱:۱۵ رو پله ها علاف بشین و کتاب بخون...از ۱:۱۵ تااا ۱:۳۰ پشت در گروه رو سر همدیگه وایسین که لطف کنن و بعد از صرف ناهارشون در و باز کنن...حل بازاری بود به خدا...پای چلاقتم بمونه لای در بس که حلت میدن... پسرا داد و بیداد میکنن و میزنن به در اونوقت به دخترا میگن چرا وحشی بازی در میارین؟...بدو بدو برو سایت برای اضافه ظرفیت...خانم جا نداره برو گروه عمومی اگه بتونن یک نفر رو بازم اضافه ظرفیت بدن!!!...برو گروه عمومی دوباره مثل دیروز کلی عزززز و التماس کن...دوباره برو سایت برای ثبت نهایی (  )...برو انقلاب برای دوستت کتاب بخر...بیا خونه تازه ساعت ۶ ناهار بخور...یه دوش بگیر و بخواب...دوباره صبح پاشو برو سر کلاس.

از دانشجو بودن فقط اینو فهمیدم که باید اسب باشی!!!

دست خودم نیست آخه...هر چند روز یه بار فیلم یه سفر میره طرفای هند و اونورا برای خودش یه تک چرخی میزنه و برمیگرده... خب چی کار کنه،سرخوشه دیگه،لعنتی دلش میگیره همش یه جا بمونه.فیلم رو میگم البته 

همشم ناشی از این حافظمه که همه چیزو تو خودش دقیق تر از ماشین ثبت میکنه...خدا جونم فکر نکنی دارم ناشکری میکنا،غلط بکنم ناشکری کنم،خیلی هم ازت ممنونم 

هر چند روز یه بار همش میاد تو ذهنم که آخه چرا؟...چرا واقعا"؟...دلیلش چی بوده ؟...همینطوری هی ی ی ی چراهای مختلف...عین کارتون " ذبل خان " که میگفت: " ذبل خان اینجا،ذبل خان اونجا،ذبل خان همه جااا "،منم شدم " چرا اینجا،چرا اونجا،چرا همه جااا "... گاهی این چراها انقدر زیاد میشن که دیوونم میکنن...حتی نمی تونم یه دلیل براش پیدا کنم که لااقل خودم رو قانع کنم و سر خودم گول بمالم که بخاطر این بوده...

شدم مثه این بچه باهوشا که وقتی می خوان سرشونو گول بمالن با یه نگاه به طرف میگن " خر خودتی،من گول نمیره سرم! "

نمیدونم والا...هر چی فکر میکنم فقط میرسم به " ؟ " نه چیزی بیشتر و نه چیزی کمتر،فقط " ؟ "

صدای این خانومه رو که وقتی با موبایل تماس میگیری شنیدی؟؟ ..." مشترک مورد نظر در دسترس نمی باشد....No Risponse To Paging "

به خدا غلط کردم دیگه...نمی خوام برم دانشگاه...حالا الکی میگما ...اما واقعا" به غلط کردن افتادم امروز...امروز انقدر رفتم بالا و پایین که دارم میمیرم...شدم عین اسب...ماشالا همه گروه ها و سایتم که از طبقه سوم پایین تر نیستن...بزنم به تخته تو دانشگاه ما هم کلمه " آسانسور " معادل یه فحش خیلی بده

برای یه درس دو واحدی،اونم چی تازه،اخلاق اسلامی انقدر رفتم بالا و پایین و به این و اون برای یک نفر اضافه ظرفیت التماس کردم که التماس دونم دچار خلاء شده کاملا"...انقدر گفتم تورو خدا،جای دوری نمیره،برای بچه یتیمه،شب جمعه ثواب داره ها،به خدا گناه دارم با این پای چلاقم ۵ طبقه رو اومدم بالا(این آخری رو راست گفتم...پام ورم کرده این هوا) و ...کلی ننه من غریبم بازیه دیگه که بتونم این یک نفر اضافه ظرفیت رو بگیرم

آخه یکی نیست بگه شماها که میدونین این استاد انقدر خوبه و همه دانشجوها عین یه بنده خدایی (!!!) برای آب،له له میزنن که با این استاد ور دارن،تو همون نیم ساعت اولم که کدش پر میشه،چرا فقط دو روز،اونم ۶ تا کلاس میذارین؟ که آخرش آدم رو وادار کنین این همه چاخان و دروع از خودش دربیاره!!!

تازه هنوزم کارم راه نیافتاده کامل و دوباره این همه ه ه ه ه ه  راه رو باید برای ثبت یه دونه درس برم و بیام...خداییش بدتر از روز انتخاب واحد ، روز حذف و اضافست...به غلط کردن که می افتی هیچ،همه اجداد پدری و مادریه آدم میاد جلوی چشمش

تو خونه ما همیشه برای دو چیز بحث هست...یکی پاک کردن میز غذا که شدیدا"( یه چیز میگم، یه چیز میشنویا)بدم میاد،اون یکی هم خاموش کردن چراغ آخر شباس... شدیدا" از زیر این کار همیشه در میرم...همیشه سعی میکنم که شبا زودتر از بقیه مسواکم و بزنم و شیرجه بزنم تو جام و شروع کنم  به خوندن...اما قیافه مامانم اون لحظه،واقعا" تاریخی و دیدنیه...تا چند وقت پیشا نگاهش میکردم در اون لحظه تاریخی و حساس...خدا می دونه که چقدر ترسناک میشد، آخه خیلی جذبه داره. اما چند وقتی میشه که یاد گرفتم در اون لحظه حساس نگاهش نکنم و مثلا" کتابم رو بخونم...البته نا گفته نمونه که اونم با یک پدافند قوی، میزنه تو برجکم و همه چیز رو نابود میکنه.انگار میدونه که به جاهای حساس کتاب رسیدم و می خوام بخونم،یهو چراغو خاموش میکنه!!!

زمان تحویل سال تو ایران هم ساعت ۹و ۱۵ دقیقه و ۱۲ ثانیه بامداده...دیگه مثل پارسال ملت رو  بیخواب نمیکنم...آخه سر سال تحویل پارسال به هر کسی که زنگ میزدم تبریک بگم،اول فحش میشنیدم که "چرا بیدارم کردی؟ "... و بعدش هم "مرسی که زنگ زدی!! " ...خدایی چه بی ذوقن!!!

Addis Ababa Thu 8:48 AM
Adelaide * Thu 4:18 PM
Aden Thu 8:48 AM
Algiers Thu 6:48 AM
Amman Thu 7:48 AM
Amsterdam Thu 6:48 AM
Anadyr Thu 5:48 PM
Anchorage Wed 8:48 PM
Ankara Thu 7:48 AM
Antananarivo Thu 9:48 AM
Asuncion * Thu 2:48 AM
Athens Thu 7:48 AM
Atlanta Thu 1:48 AM
Auckland * Thu 6:48 PM
Baghdad Thu 8:48 AM
Bangkok Thu 12:48 PM
Barcelona Thu 6:48 AM
Beijing Thu 1:48 PM
Beirut Thu 7:48 AM
Belgrade Thu 6:48 AM
Berlin Thu 6:48 AM
Bogota Thu 12:48 AM
Boston Thu 1:48 AM
Brasilia * Thu 3:48 AM
Brisbane Thu 3:48 PM
Brussels Thu 6:48 AM
Bucharest Thu 7:48 AM
Budapest Thu 6:48 AM
Buenos Aires Thu 2:48 AM
Cairo Thu 7:48 AM
Canberra * Thu 4:48 PM
Cape Town Thu 7:48 AM
Caracas Thu 1:48 AM
Casablanca Thu 5:48 AM
Chatham Island * Thu 7:33 PM
Chicago Wed 12:48 AM
Copenhagen Thu 6:48 AM
Darwin Thu 3:18 PM
Denver Wed 11:48 PM
Detroit Thu 1:48 AM
Dhaka Thu 11:48 AM
Dubai Thu 9:48 AM
Dublin Thu 5:48 AM
Edmonton Wed 11:48 PM
Frankfurt Thu 6:48 AM
Geneva Thu 6:48 AM
Guatemala Wed 11:48 PM
Halifax Thu 2:48 AM
Hanoi Thu 12:48 PM
Harare Thu 7:48 AM
Havana Thu 12:48 AM
Helsinki Thu 7:48 AM
Hong Kong Thu 1:48 PM
Honolulu Wed 7:48 PM
Houston Wed 12:48 AM
Indianapolis Thu 1:48 AM
Islamabad Thu 10:48 AM
Istanbul Thu 7:48 AM
Jakarta Thu 12:48 PM
Jerusalem Thu 7:48 AM
Johannesburg Thu 7:48 AM
Kabul Thu 10:18 AM
Kamchatka Thu 5:48 PM
Karachi Thu 10:48 AM
Kathmandu Thu 11:33 AM
Khartoum Thu 8:48 AM
Kingston Thu 1:48 AM
Kiritimati Thu 7:48 PM
Kolkata Thu 11:18 AM
Kuala Lumpur Thu 1:48 PM

Kuwait City Thu 8:48 AM
Kyiv Thu 7:48 AM
La Paz Thu 1:48 AM
Lagos Thu 6:48 AM
Lahore Thu 10:48 AM
Lima Thu 12:48 AM
Lisbon Thu 5:48 AM
London Thu 5:48 AM
Los Angeles Wed 10:48 PM
Madrid Thu 6:48 AM
Managua Wed 11:48 PM
Manila Thu 1:48 PM
Melbourne * Thu 4:48 PM
Mexico City Wed 11:48 PM
Miami Thu 1:48 AM
Minneapolis Wed 12:48 AM
Minsk Thu 7:48 AM
Montevideo * Thu 3:48 AM
Montgomery Wed 11:48 PM
Montreal Thu 12:48 AM
Moscow Thu 8:48 AM
Mumbai Thu 11:18 AM
Nairobi Thu 8:48 AM
Nassau Thu 12:48 AM
New Delhi Thu 11:18 AM
New Orleans Wed 12:48 AM
New York Thu 1:48 AM
Odesa Thu 7:48 AM
Oslo Thu 6:48 AM
Ottawa Thu 12:48 AM
Paris Thu 6:48 AM
Perth * Thu 2:48 PM
Philadelphia Thu 1:48 AM
Phoenix Wed 11:48 PM
Prague Thu 6:48 AM
Reykjavik Thu 5:48 AM
Rio de Janeiro * Thu 3:48 AM
Riyadh Thu 8:48 AM
Rome Thu 6:48 AM
San Francisco Wed 10:48 PM
San Juan Thu 1:48 AM
San Salvador Wed 11:48 PM
Santiago * Thu 2:48 AM
Santo Domingo Thu 1:48 AM
Sao Paulo * Thu 3:48 AM
Seattle Wed 10:48 PM
Seoul Thu 2:48 PM
Shanghai Thu 1:48 PM
Singapore Thu 1:48 PM
Sofia Thu 7:48 AM
St. John's Thu 3:18 AM
St. Paul Wed 11:48 PM
Stockholm Thu 6:48 AM
Suva Thu 5:48 PM
Sydney * Thu 4:48 PM
Taipei Thu 1:48 PM
Tallinn Thu 7:48 AM
Tashkent Thu 10:48 AM
Tegucigalpa Wed 11:48 PM
Tehran Thu 9:18 AM
Tokyo Thu 2:48 PM
Toronto Thu 1:48 AM
Vancouver Wed 10:48 PM
Vienna Thu 6:48 AM
Vladivostok Thu 3:48 PM
Warsaw Thu 6:48 AM
Washington DC Thu 1:48 AM
Winnipeg Wed 12:48 AM
Yangon Thu 12:18 PM
Zagreb Thu 6:48 AM
Zürich Thu 6:48 AM

 ( واه واه بازم این دختره )رو دیدم و منو وادار کرد بنویسم(دقت کردین تازگیا من و شیوا  هی از هم دیگه الهام میگیریم و مینویسیم؟...باز خوبه الهام (!!!) میگیریم، " ف- ر " نیست!!

)

تا چند روزه پیش همش فکر میکردم خودم اینطوری هستم و روم نمیشد جایی حرفش رو بزنم.اما از چند روز پیش به اینور که یکی دیگه از دوستام هم اینو گفت و امروز که دیدم شیوا هم نوشته،میبینم که نخیر. انگار یه اپیدمی شده که افتاده به جونمون.

قبلا"ها صبحا نهایت تا ۹:۳۰ بیدار میشدم..به کارام میرسیدم،حالا یا درس میخوندم یا اگر کاری بیرون داشتم انجام میدادم یا به کارای خونه میرسیدم و به مامان کمک میکردم...هر هفته بی برو برگرد برنامه سینما رو داشتم...به دوستام زنگ میزدم و با هم اگر میشد یه قراری میذاشتیم و همدیگر رو میدیدیم...خونه خواهرم لااقل دوشب در هفته میرفتم...کتاب خوندنم به جا،مجله خوندنم به جا،درس خوندنم هم به جا.اگر کتابی رو شروع میکردم با علاقه میخوندم...خلاصه همه کارام به جا و درست. یه ثانیه نمیذاشتم که بیکار بمونم.

اما الان چی؟ روزا تا ( ... ) خوابم...به زور غرغرای زیر لبی مامان بیدار میشم...بیدار که شدم یه ذره دور خودم میچرخم و اگر حس و حالش بود یه ذره وسایلم رو از این ور میذارم اونور که بگم یه کاری کردم...یه کتابی،چیزی ور میدارم و میچپم گوشه اتقم و مثلا" شروع میکنم به خوندن. نیم ساعت میگذره و به روز تونستم ۲۰ صفحه بخونم...درس و این حرفام که فعلا" خداروشکر تق و لقه. وگرنه اونم میشد قوز بالا قوز...حال و حس حرف زدن با دوستام رو هم ندارم آنچنان.اگر خودشون زنگ زدن که حرف میزنم،اگر نه که خودمم نمیزنم...حس و حال زیاد بیرون از خونه رفتن رو هم که ندارم...یهو چشم باز میکنم و میبینم شده شب و باید خوابید بازم.

از بچه های دانشگاه سوال میکنم،اونام همینطورن کم و بیش...از دوستای غیر دانشگاه میپرسم، ایضا"...همگی لمس شدیم انگار...چرا واقعا"؟!

یه آقایی رو با این نشونی ها تصور کنین:حدودا" ۶۰-۶۵ ساله...دندونای زرد...موهای حنا گذاشته چرب و چیلی...کیف دستی خاکستری رنگ پاپکو که البته رنگ و رو رفته هست...کت قهوه ای که آرنجش پاره شده یه کوچولو...پیراهن راه راه سفید و زرشکی...شلوار سرمه ای...کفش مشکی خاک گرفته با بندهای باز

حالا یه دختر جوان رو با این نشونی ها تصور کنین:حدودا" ۲۴-۵ ساله...موهای قهوه ای روشن...کیف مخمل،چرمی...پالتو بارونی مشکی...شلوار جین آبی تیره...چکمه پاشنه سه سانتی...یه ذره ته آرایش که البته زننده هم نیست...بوی عطر(فکر کنم Kenzo)...لاک صورتی کم رنگ...البته این رو هم اضافه کنم که این دختر خانوم به شدت سنگین بود،نه از این دخترای جلفو بیمزه.

جایی که این دوتا هستن:تو خیابون انقلاب دم باجه ATM بانک صادرات...دختر خانمه در حال پول گرفتن و آقا هم نفر پشت سری دختره که با نگاهش داشت دختره رو بیچاره میکرد و من و مامانم نفرات بعدی...

دختره که پول گرفت و کارش تموم شد،آقاهه گفت : " این ورا محل کارته؟...با من دوست میشی؟... ...من دقیقا" اینطوری شدم ----->مععععععععععععع....دختره فقط یه نگاه چپ چپ به آقاهه کرد و رفت... ای ی ی ی ی...آدم چندش...فک کن؟!!!

خب بازم آخر هفته شد و باید سوتی هایی که طی هفته داشتمو،رو کنم...هفته پیش پنداری خودم رو چشم کردم،چون این هفته از همون ثانیه اول،گلاب به روتون،دلتون نخواد،کلی سوتی دادم.اونم چه سوتی هایی! خداروشکر که آفتاب این روزا هم زیاد حس و رمقی نداره،وگرنه سوتی هامو که میذاشتی تو آفتاب دوی استقامتی برگزار میکردن...

۱- "الان قارو میارم بخوری." یعنی " الان آب میارم که باهاش داروهاتو بخوری."

۲- " به دانوت زارو بزنم؟" یعنی " به زانوت دارو بزنم؟"

۳- سر کلاس آمار هم به استادم گفتم " خاله چطوری؟ "

یکی از هم کلوبی هام اسمش " ن " هست(اسمش رو مختصر گفتم)...دختر خیلی خوبیه(مجبورم اینو بگم چون میاد این پست رو میخونه...اما شوخی کردم،واقعا" دختر خوبیه)...امشب که تو کلوب بودم بهم پیام داد و با هم یه گپی زدیم

به خاطر یه موضوعی که بعدا" فهمیدم،خیلی بیشتر از یه ذره،حالش گرفته بود و فکر کنم حالش تو قوطی بود.توی حرفامون از من خواست که یه کاری رو بهش پیشنهاد کنم تا از این حوصله سررفتگی بیرون بیاد...یه ذره با خودم فکر کردم و اینطوری حرفم رو ادامه دادم.

من:میزی که الان پشتش نشستی دقیقا" کجای اتاقته؟

ن: روبروی دیوار،بغل تخت،نزدیکه کمد.(البته این آدرس رو دقیقا" یادم نیست که دارم درست مینویسم یا نه؟!)

- پشت سرت هم دیوار هست دیگه؟

- آره اما با فاصله.

- خب ...خوبه...حالا کاری رو که میگم انجام بده...اول پاشو وایستا...پاشو دیگه...پاشدی؟

- خب بابا!

- مانیتور رو بزن کنار...حالا برو بچسب به دیوار پشت سرت...رفتی؟؟

- اگه برم که نمی تونم تایپ کنم!

- خب ...پس بخون فقط و انجام بده...بچسب به دیوار پشت سرت و تمام آروزهات رو بیار تو ذهنت...البته قبل از اینکه بیاریشون چشماتو ببند...بعدش یه نفس عمیق بکش و با تمام انرژی که تو بدنت داری به سمت جلو بدو!!!!

خداروشکر دوستم به جلو ندویده بود... اما انگار همه کارهایی که گفته بودم و به غیر از دویدن انجام داده بوده...طفلک " ن " از چه آدم دیوونه ای،پیشنهاد خواسته بود...فکر(!!!) کنم دفعه دیگه اصلا" به من نگه حوصلم سر رفته...

- دیگه کم مونده تو خونمون خرس پیدا بشه...صبح که پاشدم صبحانه بخورم و برم،وسط آشپزخونه روی دریچه راه آب،یه سوسک وایساده بود...مامان جان هم لطف کردن و پا نشدن بکشنش.در نتیجه خودم با اسپری خوش بو کننده هوا افتادم دنبال سوسکه که شاید از پا دربیاد،اما پر رو تر از اونی بود که من حدس زدم...رفت زیر گاز و منم از ترسم تندی از خونه زدم بیرون

- نمیدونم چرا امروز تو دانشگاه هر کسی رو میدیدم،موقع احوالپرسی میگفت: " کوچولوت چطوره؟؟ ...یه روز بیارش دانشگاه تا ببینیمش "( معععععععع) ...یا یکی دیگشون که فکر کنم می خواست احوالپرسیه توپی کرده باشه گفت: " شوهرت چطوره؟خوبه؟...ازش راضی هستی؟..." (ببخشییییید!!)...وقتی میگفتم بچه و شوهرم کجاست؟مگه بیکارم که حالا گوشام دراز بشه و بیافتم تو چاه و از این حرفا،یکیشون یک سااااااعت ( دقیقا" به همین اندازه ساعت) نشسته بود اندر فواید شوهر و زندگی متاهلی که چقدر خوبه و نمیدونم،چقدر به شخصیت آدم کمک میکنه و چقدر تو روحیه آدم تاثیر مثبت میذاره و چه و چه،برای من توضیح میداد.یه ذره که دیدم چونش ورم کرده و دیگه جونی نداره که حرف بزنه، گفتم عزیزم این همه چونه زدی و خودتو بیخودی خسته کردی.من آدم بشو نیستم که نیستم.یآسین تو گوش خر خونده بودی تا حالا دیپلمه شده بود.

- عصریه رفته بودم انقلاب کتاب بخرم برای یکی از درسام.تو یه مغازه که رفتم یه خانم جوونی فروشندش بود...تا پرسیدم که اون کتابه رو دارن یا نه،خانمه گفت: " بله همکلاسی داریم"......اول فکر کردم از بچه های دانشگاهه.بهش گفتم نشناختمت؟!...گفت: " من از همکلاسی های دوران هنرستان هستم، آموزشگاه مهر آئین"......بهش گفتم ایول به این حافظت که بعد از ۷--۸ سال منو با این همه تغییری که کردم شناختی...برام خیلی جالب بود.

- شاید حدود یک سالی باشه که وقتی تو مترو،داخل قطار هستم به رفتار مردم خیلی دقت میکنم...به کارایی که در طول سفرشون انجام میدن...تقریبا" به یه جمع بندی دارم میرسم...فعالیتهاشون عبارت هست از: چرت زدن،با موبایل چونه زدن،SMS بازی،فرستادن فایلهای Bluetooth(!!!) برای هر کسی که روشنه،زل زدن به هم دیگه تا حد چشم کور کردن،کشیک کشیدن برای اینکه آمار بگیرن کی داره پیاده میشه و از رو سر بقیه بپرن بشینن سر جای طرف،نگاه کردن روی LCD موبایل بقل دستیشون،هل دادن موقع سوار شدن و ایضا" پیاده شدن،با Mp3 Player گوشیشون بلند بلند آهنگ گوش دادن یا وقتی صدا تو گوششون هست خودشون رو به حالت رقص یه نموره تکونی میدن،دم در قطار ایستادن و یه ذره هم اونور تر نرفتن،شایدم بعضی ها باشن که دارن کتابی یا روزنامه ای چیزی مخونن...اینا یه ذره از چیزایی هست که دستگیرم شده.

 این قسمت رو نمی خواستم اضافه کنم اما آقای کاوه مجبورم کردن که اضافه کنم...در مورد مردم تو مترو و رفتارهایی که دارن یکی دیگش هم اینه که دست میکنن تو دماعشون و با گوله ای که درا>ردن هی بازی میکنن...خدا نکنه که حوس کنن و بخوان پرتابش کنن و تو هم روبروشن باشی

وای امروز رسما" چلاق و شل و کور و کر شدم از پا درد...خیلی تلاش کردم که لنگ نزنم و خداروشکر هم انگار یه نموره بگی نگی موفق شدم... بازم یه خداروشکر دیگه که از امروز کلاسام شروع شد و دیگه خلاص شدم و هی مخ مامان بیچارم رو نمی خورم با غرغر کردنهام(خداییش از من گلتر کیه که خودش اعتراف کنه به اخلاق هاپوییش؟؟؟)...اما خودمونیم ها،وقتی قاطی میکنم میشم هاپو(دور از جونه هاپو)

اینجارو نمیدونم اما امروز حسن قلعه یه بارونی اومد که کلی مارا همی خوش آمد...در دل با خودمان آروز کردیم که ای کاش میشد در این باران پیاده روی کنیم...اما پام درد داشت

هیس س س س س س ...!!! ...وگرنه فرشاد جون میفهمه و ...

انگار راستی،راستی،راستی تر یه چیزی شده پام...دیشب که با یه قرص مسکن نمیدونم چی چی تاااا صلات ظهر امروز خوابیدم(بازم خوابم میاد هنوز)،کلاس ملاسم که بیخیال شدم و نرفتم،کی به کیه اصلا"؟!... راهم که میرم دیگه رسما" جلوی مامان و غیر جلوی مامان،میلنگم.

بس که پام ورم کرده و رگهام بیرون زده،با چشم غیر مصلح هم میشه گولبولهای خونم رو که تو رگام حرکت میکنن،حاضر غایب کرد...خدابخیر کنه فردارو که دارم میرم حسن قلعه!!!

...راستی! تیمور لنگ رو میشناسی؟؟؟ من پریاشون هستم...

اینم برای شیوا برای اینکه حرصشو در بیارم(فقط خدا کنه این پستم رو بخونه)،ببین چه عروس گلی دارین!!! قدرمو بدونین....تازشم،تیمور رو میخواییم بفرستیم خونتون برای امر خیر!!!...قبلتو؟!

گاهی اوقات خداروشکر میکنم که اینجا تنها جایی هست که دست مامانم بهش نمیرسه هیچ رقمه...مگه اینکه اون چند نفر از دوستام که مامانم رو میشناسن و شمارمون رو دارن به مامانم خبر بدن...البته اینم گفتم که چوب رو ور داشته باشم تا گربه دزده حساب کار دستش بیاد

...   ...  ...  ...   ...  ...  ...  ...  ...  ...  ...  ...  ...  ...  ...  ...

محض احتیاط دور و برم رو یه نگاهی انداختم که یه موقع مامانم نیاد تو اتاق یهویی...اگر به مامانم بگم که پام دوباره انگار یه طوریش شده دیگه بیچارم میکنه و مجبورم میکنه برم پیش فرشاد جون(فامیلیه دکترم فرشاد هست)...همین دوماه پیش که رفتم این گچ آخریه رو باز کنم بهم اخطار کاملا" جدی  داد که: "اگر یه بار دیگه اینورا پیدات بشه و بلایی سر این پای بیچاره آورده باشی،بی برو برگرد هیچ کاری جز عمل نمیشه کرد"...و از اونجایی هم که من - دور از جونه سگ - مثل سگ ترسو هستم این قضیه رو به مامانم نمیگم تا یه موقع باد به گوش فرشاد جون نرسونه و ...اما خودمونیم حالا،مامانم هم که این ورا نیست الان،پام دوباره ورم کرده...وقتی هم می خوام جلوی مامانم راه برم خیلی به خودم فشار میارم که لنگ نزنم...کلی هم درد داره...کاریش هم نکردم جز اینکه چند باری روش دویدم و یه چند باری هم بارای سنگین ورداشتم..همینا فقط

بازم چنتا نفس کش به جمع افراد خونه ما اضافه شد...یه چند وقتی بود از همسترها(Hamster) خبری نبود تو خونمون تا امشب که دوتا اکوری پکور خشگل عسلا اومدن

این عکسی که اینجا گذاشتم،اکوری پکورا،خشگل عسلا در حال بیسکوییت جو خوردن هستن...تا بهشون یه چیزی میدی در کمتر از سه سوت میذارن گوشه لپشون .اگر به یکیشون خوراکی بدی و به اون یکی ندی به قصد کشت با هم دعوا میکنن تا بالاخره به یکیشون برسه یا اگر شانس بیارن،خوراکیه از وسط دو تا بشه و بهشون برسه.

حیوونای خوبین خداروشکر آزار و اذیت و مهمتر از همه بیماری با انسان ندارن...حیوونای فوق العاده باهوشین و زود هر چیزی رو یاد میگیرن...تنها اذیتی که دارن زمانیه که کارای گلاب به روتون،روم به دیواری انجام میدن که آکواریومشون بعد از دو سه روز که اگر تمیز نشه بو میگیره

راستی یه چیزی؟! به گفته یه خانمه که امشب با من تو اتوبوس بود،من خیلی "کوولی کوولی" میخندم...بازم به گفته همون خانمه، "کوولی کوولی" یعنی "خیلی خشگل و ملیح" میخندی!!!...فک کن!!!!

امروز که اومدن اینجا لبهای خواهرم(بخون نیشاش) تا پشت گردنش از خوشحالی باز بود...داشت از خوشحالی ذوق مرگ میشد طفلکی...معمولا" حرفی نمیزنم که چه خبر شده،ترجیح میدم که دخالت نکنم...بعد از ناهار داشتم چایی میریختم که شروع کرد: " دیشب خواب پرستو رو دیدم(خواهر شوهر بزرگشه)...خواب دیدم که خونه مامانش اینا بودیم و فامیل هم بودن(یعنی فامیل شوهرش)...نمیدونم جشن بود یا مهمونی،به هر حال همشون بودن...نمیدونم چی شد که یهویی پرستو شروع کرد به دعوا و داد و بیداد کردن با من و منم کم نیاوردم و خوابوندمش رو میز جلوی مبلها و تا میخورد زدمش(ماشالا پدیده)...آخر سر هم برای اینکه عقده این چند سالم رو خالی کنم سرش،قوطی فلزی سوهان عسلی رو گذاشتم رو دماغش و تا جایی که زور داشتم میزدم رو قوطی تا دماغ عملیش له بشه...حالا هم خیلی خوشحالم

بهش گفتم دیشب Ovedose اکس ترکوندی...تا حالا تو این ۶ ساله سابقه نداشت که از این خوابا ببینی!!! ...پیش خودم فکر کردم که خوبه یه خواب دیده و اینطوری ذوق مرگ شده،وای به حال اینکه اگه واقعیت بود.

امروز روز اول اسفند ماهه و تا ۲۹ روز دیگه بهار میاد.

بهار که بیاد همه چیز بوی نویی میده...همه جا بوی آب مگیره...همه چیز بوی زندگی میده...اصلا" همه چیز رنگ زندگی میگیره...بارونای قشنگ قشنگه دوست داشتنی میاد...میشه زیر بارونش ساااعتها راه بری و لذت دنیا رو ببری،بدون اینکه حس سرما یا مریضی بهت دست بده...گلا دوباره خشگل میشن و بوی خوبی میگیرن...ابرای آسمون با اینکه گاهی تیره میشن،اما به آدم امید روشنایی و گرما رو بعد از خودشون میدن.مثل ابرای زمستون نیستن که با گرفتنشون،دل آدم رو هم بگیرن و عم بیارن تو دلت...دیگه لازم نیست مثل زمستون،از سرما سگ لرزه بزنی،یا مثل تابستون،از گرما چوب خشک بشی...صبحا که از خواب بیدار میشی و پنجره رو باز میکنی صدای جیک جیک گنجشک ها و بیج بیجه پرستو ها و بق بق بقوی کبوترا آدم رو سر حال میاره و نشاط خاصی رو میاره تو دلت...

صبحا که از خواب بیدار میشم دیگه دلم یه جورایی ناراحت نیست،دلم خوشحاله ه ه خوشحاله...حتی از فکر اومدن بهار هم ته دلم یه جورایی میشه از خوشحالی...وای که چه حس خوبیه خدای مهربون.

با اینکه بچه هشتمین روز،از دومین ماه،از دومین فصل سال هستم(پیدا کنید پرتقال فروش را)،اما نمیدونم چرا فصل بهار رو یه عالمه دوست دارم...با اومدنش اونقده خوشحال میشم که یه بچه از دیدن یه شکلات،یا شایدم یه اسباب بازی که مدتها انتظارش رو میکشیده.