امتحان تنظیمم رو هم خیلی بد دادم...۳ تا استاد خانم هستن که تنظیم درس میدن اما این استاد ما از همه ریزتر سوال داده بود...بچه های اون ۲ تا استاد دیگه میگفتن سوالاشون عین کره بوده...

از شانس منم یه دختره احمق افتاده بود کنار من که هر چی ازش میپرسیدم چرت و پرت جواب میداد...سوال اول رو که ازش پرسیدم یه ذره بهش شک کردم. خودم بین ۲ گزینه شک داشتم، از اون که پرسیدم یه چیزی گفت که اصلا" به شقیقه(!!!) ربط نداشت...سوالای دیگه رو هم همینطور چرت و پرت جواب میداد...دلم می خواست بزنم تو سرش لهش کنم احمقو...انگار مجبوره وقتی نمیدونه چرت و پرت جواب بده

فردا هم بودجه و وصایا دارم خدا قبول کنه...باید صبح ۶ برم و شب ۹ بیام خونه

- فردا دارم میرم خانه هنرمندان با روشنک و خواهر زادش...خدا کنه اون چیزی که خیر هستش پیش بیادش...حسابی تو فکرم

- از چهارشنبه امتحانام شروع میشن...این چند روزه حسابی مشغول بودم و خودم رو هلاک کردم

پیوند اعضاء

- یه کاری کرد که دیگه برام یه آدم کاملا" عادی بشه.هر چند که حدسش رو میزدم...بازم خوشحالم که بیشتر وقتم رو نذاشتم هرچند که زمان کمی رو نذاشتم.

- ثانیه به ثانیه دارم به روز امتحانام نزدیک میشم...میدونم که بازم همه نمره هام این ترم خوب میشه و دوباره یه رتبه خوب میارم، اما این دلهره و اضطراب باهامه دیگه، چی کارش کنم خب؟

یه همسایه داریم که اینطورین.هر چی ناراحتی و تن لرزه دارن میارن خونه ما اما وقتی خوشیشونه یه خبرم نمیدن که از نگرانی در بیاییم.

چند وقت پیش برای دخترشون -شیما- یه خواستگار اومد. همه چیز خوب بود. شیما و وحید همه حرفاشونو زده بودن و دیگه داشتیم برای لباس دوختن آماده میشدیم تا شبی که قرار شد خونواده وحید بیان و برای مهریه حرف بزنن که همه چیز سر ۵۰ تا سکه بهم خورد...شیما اینا میگفتن ۱۱۰ تا و پدر وحید میگفته ۵۸ تا.بخاطر همین معاملشون نشد و همه چیز بهم خورد. به همین سادگی...از اون روز به بعد هر موقع شیما رو میدیدیم هر چی آه و ناله و فغان داشت به ما میگفت.اصلا" یه جورایی مریض شده بود کلا"...ما هم که اینو اینطوری میدیدم این دل صاب مردمون براش پرپر میشد. بالاخره سنگ که نیستیم!

 همین جمعه که گذشت، عصری من و مامانم خواستیم برای پرو لباس بریم خونشون.(سارا خانوم مامان شیما خیاطه)... من زنگ زدم که ببینم هستن یا،نه سارا خانوم گفت مهمون داریم، بذار برن بهتون زنگ میزنم که بیایین...توی صداش یه خوشحالی خاصی بود که تا اونموقع هرگز صداشو اونطوری نشنیده بودم...قطع که کردم به مامانم گفتم گمونم خبرایی شده خونشون که اینقدر سارا حانوم خوشحال بود.

شنبه و یکشنبه خبری نشد تا روز دوشنبه شب که دوباره زنگ زدیم که ببینیم هستن یا نه که بریم لباس رو پرو کنیم...مامان که زنگ زد دید خونشون شلوغه. از سارا خانوم میپرسه خبری شده؟ میگه آره. مامان میگه برای شیما خبری شده که بازم میگه آره و مامان گفت پس یه خبر بده شب که مهمونات رفتن...که خبری ندادن.

سه شنبه که دیروز باشه خواهرم اینا اینجا بودن و عصری خواهرم به زور مامانم رو برد که لباسش رو پرو کنه چون مامان نمی خواست بره. به خواهرم هم حرفی نزده بودیم که چی شده...خواهرم که زنگ زد سارا خانوم گفت شیما با نامزدش بیرونه!!!! ...اونجا که میرن بالاخره کاشف بعمل میاد که انگار تو همین چند روزه عقد کردن. مامان که گله میکنه پس چرا یه خبر ندادین که ما هم خوشحال بشیم؟ سارا خانوم جواب داده که آخه ترسیدم خوشبخت نشن، نمی خواستم حرف بندازم تو دهنا!!!!!...آخه این استدلالش منو کشته.

مامان منم میگه چطور ناراحتیاتون برای ما بود، اما حالا که کارتون ردیف شده یه خبر نمیدین که ما هم از نگرانی در بیاییم؟...سارا خانوم بازم انکار میکنه که نه بابا هنوز که خبری نشده؟

نمیدونم باید حتما" نوه هاشون مزدوج بشن تا یه خبری شده باشه؟...واقعا" که!!!!

همون ترسی رو که من دارم اونم داره...هیچ کدوممون نمی خواییم که گذشته بازم تکرار بشه...البته نباید الان رو با گذشته مقایسه کرد...آینده رو هم که نه من و نه اون نمیدونیم چی میشه...خدا جونم قبلا" هم بهت گفتم که همه چیز دست خودته.نه دست منه، نه دست اون و نه دست کس دیگه ای، فقط و فقط دست خودته و بس...من دیگه کاری ندارم. خودت اونی رو که خیره و خوبه انجام بده برامون

پ.ن.۱-قرار بود از امشب تا یکشنبه کیش باشیم، که برنامه بهم خورد کلا".

پ.ن.۲-برنامه امتحانام رو دیروز گرفتم. از ۲۹ ام خرداد تاااااااااااااااا ۱۷ ام تیر...امتحان سختا پشت سر همن و برای امتحان مسخره ها کلی وقت دارم...مرده این برنامه ریزیم به خدا...این چند روز تعطیلی رو گلاب به روتون مثه خر باید بشینم و درس بخونم

خیر سرم دیروز میان ترم حذفی انتگرال داشتم...مثه چی خر زده بودم و همه فرمولارو به بچه ها یاد میدادم...سر امتحان تا سوالارو گرفتم مثه آدمای احمق(!) شدم یهو...یه چرت و پرتایی نوشتم که حد نداره...۳ دقیقه بیشتر برگه دستم نبود...برگه رو که دادم،قیافه استاد دیدنی بود!!!...مثلا" شاگرد اول گروهم!...نمیدونم چرا اون همه احمق شده بودم...بیرون که اومدم همه فرمولا یادم اومد، اما دیگه فایده نداشت که!

دختر زر زرویی نیستم که تا یه چیزی میشه بزنم زیر گریه. اگرم گریم دربیاد باید دید که چی بوده که منو به این روز انداخته...دیروزم یکی از همون روزا بود...هق هق بدی میکردم. عین این آدمایی که دور از جونشون کسی رو از دادن! آخه خیلی برام زور داشت که اون همه خونده باشم و سر امتحان احمق بشم...۵ نمره بیخودی پرید خلاصه

قرار بود امتحانا از ۲۹ ام شروع بشه اما نمیدونم کی -که الهی بچسبه لای جرز هسته زمین- تز داده که امتحانا باید از ۲۵ ام باشه و کلا" سر و ته همه امتحانا تو ۲ هفته هم بیاد...من شیفته و هلاک این برنامه ریزی ام... از این طرف تا ۲۱ ام هم که سر کلاسیم...نمیدونم چطوری باید درس بخونیم تو این اوضاع هیری ویری!؟

خیلی دارم غر میزنم، میدونم خودمم.

این روزا اوضاعم خیلی ...(!) تو ...(!) شده.(مورد منکراتی داره نمی تونم بگم چیه)

امتحانای پایان ترم نزدیکه و اصلا" وقت خوندن ندارم...پروژه و تحقیق باید تحویل بدم، امتحانای میان ترم دارم. همه اینا کافیه تا بتونه حسابی منرو به خودش مشغول کنه و نتونم یه نفس راحت بکشم.

همش از خدا کمک می خوام و البته میدونم که کمکم هم میکنه مثل همیشه.