..........دقیقا" من و مامانم این شکلی شده بودیم....اولش فکر کردیم داره شوخی میکنه اما دیدیم نه بابا! خیلی هم جدیه...حالا فکرشو بکن که این آقا فارع التحصیل رشته مکانیک از امیرکبیر با رتبه ورودی ۱۵۰ هست و الانم تو یه شرکت خیلی ی ی معتبر مدیره...منکه از خنده کبود شده بودم دیگه...جای من بودی چه حالی بهت دست میداد؟

تا حالا کسی بهم نگفته بود "عین آدم حرف بزن"...خوشحالم که جوابشو دادم...خیال کرد این دفعه هم مثه دفعه پیشه که هر چی از دهنش در اومد و بهم گفت، منم سکوت کردم. اما سکوت در برابر توهینم حدی داره.

خدا جونم رو شکر میکنم که تموم شد...

امروزم از اون روزایی بود که توسط ۲تا آدم خوش خیال و به تمام معنا ریلکس کاشته شدم... توسط خواهر خانمم و شوهر گرامیشون 

شنبه مامانم رفته بود بیرون. یه چند باری بهش زنگ زدم دیدم جواب نمیده...۱ ظهر بود که اومد خونه و دیدم داره سکته میکنه. پرسیدم چی شده؟ که گفت: موبایلمو گم کردم. نمیدونم افتاده از جیبم یا ازم زدن...فورا شمارشو گرفتم و بالاخره بعد از ۵-۶ بار گرفتن یه آقایی گوشی رو جواب داد...بهش گفتم که گوشیه مامانم هست و تو خیابون شریعتی گمش کرده. نشونی های گوشی هم اینه...آقاهه اولش گفت چقدر میدی تا گوشی رو بهت برگردونم؟!...حالا منم از اینور التماس میکردم که آقا تورو خدا انصاف داشته باشین...بالاخره آقاهه یه آدرس نزدیک متروی دانشگاه شریف داد و گفت بیا اونجا من تو مسجدم دارم نماز میخونم. اگر بعد از ساعت ۲ رسیدی اینم آدرس خونمه بیا اونجا بهت میدم گوشی رو و اصلا" هم نگران نباش. من پولی نمی خوام دخترم!!!!!!...خلاصه با مامانم راه افتادیم و رفتیم به همون آدرس...آقاهه داشت تو ماشینش آب میریخت. تا مامانم رو دید گفت: "خانم شما تو شریعتی سوار ماشین من شدی و سر ملک هم پیاده شدی...وقتی رفتی بعد از شما ۶تا مسافر دیگه هم سوار کردم. هی میدیدم صدای زنگ میاد و کسی جواب نمیده. یهو نیگا کردم دیدم یه گوشی افتاده بقل دستم همون جایی که  ترمز دستیه. برش داشتم. خدایی بود که مسافرای دیگه برش نداشته بودن. لابد فکر میکردن که گوشیه خود منه...بیا خانم اینم گوشیت. هیچ زنگی هم باهاش نزدم."

اتفاقا" چند سال پیش بود که مامانم تو خیابون یه گوشی پیدا کرد و آورد خونه و داد دست من تا از توش یه شماره پیدا کنم و زنگ بزنم ببینم مال کیه!...درد سرت ندم طرفای شب صاحبش که یه خانم جوون بود اومد و گوشی رو گرفت و کلی هم خوشحال شد. سیم کارتش رو سوزونده بود اما برای شماره تلفنایی که توش داشت خیلی ذوق کرده بود...همون روز که رفتیم دنبال گوشیه مامانم گفت راست میگن: "همیشه دست به دست سپردست!"

پارسال تولدم یه خبطی کردم و گفتم اگر تا سال دیگه تولدم ش . و . ه . ر . نکرده باشم، به من بگین پریا خره...یکسال گذشت تاااا رسیدیم به دیشب و ....

حالا خدا میدونه فقط که تا سال دیگه تولدم چیا پیش میاد برام...از پارسال تا امسال که خدارو شکر خوب بود...مهمترین چیز این بود که امسال دیگه پام تو گچ نبود و رو پای خودم بودم و بدون اتکا به عصا راه میرفتم.

وقتی می خواستم شمعهام رو فوت کنم آرزویی که کردم برای سلامتی مامانم بود. خیلی دوستش دارم

امرداد سال ۱۳۶۳، ساعت ۱۰ صبح من بدنیا اومدم...روز دوشنبه بوده...۳کیلو و ۲۵۰ گرم وزنم و ۵۸ سانتیمتر هم قدم بوده...دومین و آخرین دختر -بچه- خونمون بعد از ۸ سال...اسم تو گوشیم هم فاطمه بوده...هنوز فلسفه این اسم تو گوشی رو نمیدونم چیه...اگه اسم من پریا هست و تو شناسنامه هم همین اسمه، پس اون فاطمه چیه دیگه؟!

ظاهرا" یکی از اولین عکسهای عمرم -بعد از عکس سونوگرافی تو شیکم مامانم- بوده که در تاریخ ۳۰ شهریور در ۲ ماهگی ازم گرفتن...ماشالا عین توپ بودم...یه ذره هم شبیه پسرا بودم انگار

تولدم مبارک

حالا که قراره اون اتفاق خوب بیافته و قراره یه سری تلفنا زده بشه، کابل برگردون دارن میکنن...میبینی تورو خدا!