تابستونم تموم شد رفت پی کارش...باز دوباره سگ لرز زیر پتو و جوراب و لباس پشمی و از این حرفا شروع میشه...الحقم که پارسال چقدر سگ لرز زدیم...خدا کنه امسالم مثه پارسال هوا خوب باشه. پارسال خنک بود کلی.

با اینکه عاشق ۶ ماهه اول سالم -مخصوصا بهار- و طاقت گرمارو اصلا ندارم، اما از ۶ ماهه دوم خوشم نمیاد...انگار میرم تو خواب زمستونی. اصلا (...) میشم...خوبیه امسال اینه که مشغول پروژم میشم و زیاد حالیم نمیشه زمستونه.

- یه چیزی دیدم،اولش کلی ذوق کردم. اما بعدش کلی ناراحت شدم و فقط خدارو شکر کردم

از کوچه علی چپ گذر کردنم عالمی داره ها; فقط عابرا میدونن

پ.ن. در این فقره خاص،حدسم کماکان درست بوده تا حالا

اصلا بیخیال جمله بالا. موضوع رو عوض کنیم......گوشیت چیه؟*

* این رو فقط خودم و یه بنده خدای دیگه میدونیم چیه قضیش

صبح که بیدار شدم، نشسته بودم و تلویزیون میدیدم. تلویزیونی که نیستم، اگرم یه موقع هایی بشینم پاش، "مثلا" دارم میبینم. همیشه یه چیزی تو ذهنم برای فکر کردن داره وول میخوره...امروز همینطور که "مثلا" داشتم تلویزیون میدیدم به افکار خطور کرد که بریم موزه...عاشق موزم...زنگ زدم موزه جواهرات و دیدم امروز باز هست...هوراااا... کمتر از سه سوت در ثانیه اونجا بودیم...اما متاسفانه نمیذاشتن دوربین ببریم داخل. از همون دم در همه وسایلمون رو گرفتن و گذاشتن تو قسمت امانات...این عکسایی هم که اینجاست از کتاب راهنمایی که اونجا خریدم، اسکن کردم.

یه پیشنهاد بسیار مفید: اگر یه زمانی خواستین برین اونجا اصلا اصلا، به هیچ عنوان از راهنمای انسانی استفاده نکنید...فک کنین یه نفر راهنما داره یواش یواش که بیشتر شبیه پچ پچ کردنه حرف میزنه و ۳۰ نفر دورش جمع شدن که هر کدوم هم سعی میکنن از خودشون صدایی تولید نکنن. این ۳۰ نفرم قاعدتا حلقه زدن دور ویترین...اگر خوش شانس باشید و قدتون از بقیه بلندتر باشه فقط میتونید یه چیزایی رو ببینید، اونم نه کامل...از من به شما نصیحت اینکه راهنمارو بیخایل بشید و یه کتاب از اونجا بخرین. همه توضیحات رو بهتر از خود راهنما توضیح داده و هر چقدر هم که بخوایین میتونید دور هر ویترین توقف کنید.

این کوزه قلیون هست که از تخم شتر مرغ درست شده. مربوط به دوره قاجاریه هست.

تخت نادر، اما در دوره سلطنت فتح علی شاه ساخته شده.

تاج رضا خان و محمد رضا که در تاجگذاری ها مورد استفاده بوده. تا قبل از رضا خان یه تاج دیگه بوده که از دوره قاجار به بعد همه شاه ها از اون استفاده میکردند، اما رضا خان -حالا به چه دلیلی نمیدونم- از اون تاج استفاده نمیکرده...البته حقم داشته ها. تاجه شبیه سطل ماسته

الماس معروف دریای نور که بزرگترین الماس صورتی شناخته شده در دنیا هست.

و اینم تاج فرح که در تاج گذاری ازش استفاده کرده...ساخته شده از الماس، زمرد سبز، مروارید و یاقوت سرخ هست...وای از نزدیک یه چیز دیگست این تاج...خیلی ازش خوشم اومد...مامانم قول داده یکی از اینا رو برام بخره اگر همه شبای هفته دیگه مرتب مسواک بزنم

 بطور کلی جواهرات دوره قاجاریه اصلا زیبا نبودن. اما جواهرات دوره پهلوی هم زیبا بودن و اینکه از رنگهای متنوع درست شده بودن.

خیلی عصبانیم...خیلی...دارم از معده درد میمیرم

به خدا بعضی از آدما فقط سن گنده میکنن اما دریغ از یه ذره فهم و شعور که داشته باشن...۳۲ سال سن داره اما قد یه بچه ۱۰ ساله هم شعور و فهم و درک نداره. نمیتونه معنیه کلمه "تموم شد" رو بفهمه.

حتما انگار باید با توهین باهاش حرف زد تا حالیش بشه...حیف ( شایدم نه حیف) که اصلا دوست ندارم به بقیه توهین کنم، وگرنه شاید اونطوری کاملا حالیش میشد که "تموم شد" یعنی چی!

به گفته بعضیا خیلی لوسم، نه؟؟؟

صبح زود خروس خون ساعت ۱ ظهر از خواب بیدار شدم. چون تا ساعت ۶ صبح با یکی از دوستام در بخش مغز و اعصاب یاهو مسنجر، داشتیم فعالیت میکردیم...بعد از اینکه بیدار شدم، طبق قانون نیوتن به سرعت نور دوش گرفتم و کارامو کردم و با دوستام به نمایشگاه قرآن رفتیم.

از اون اول که ماها وارد شدیم، اونجارو گذاشتیم رو سرمون تا اون آخر که تو مترو بودیم...دیگه چیزی نبود که ما بهش نخندیده باشیم. باور کیند حتی به جرز دیوار هم خندیدیم...طبق معمول، یه سری عکس هم گرفتم.

بهترین جای نمایشگاه غرفه سیما فیلم بود. یه سری از دکورهای فیلم یوسف رو آورده بودن اونجا. اما هر چی منتظر شدیم که ضلیخا رو هم ببینیم، نبود.

روی این تخت یه عکس خیلی خوشمل انداختم، که متاسفانه نمیتونم بذارم اینجا. دیوونه رنگ قرمزش شدم.

اینم یه چیز تو مایه های آباژور یا لوستره، اما اون قدیم ندیما که وجود برق در حد یه شایعه بوده انگار با روغن کار میکرده

اینم مثلا" شهر فرنگه!!!!

تصویرایی از تظاهرات مردم در اوائل انقلاب رو نشون میداد.

عکسهای دیگه هم گرفتم اما چون تصاویر متحرک بودن، عکسها فلو شد.

این چوب کاری ها هم خیلی قشنگ بودن.

باریکتر از مو بودن واقعا.

توی این تابلو فرش رنگهای بسیار زیبایی کار شده بود.

این گلدون هم تماما از چوب درست شده بود.

این یکی رو هم نفهمیدم منظورش چیه اما چون برام جالب و خنده دار بود عکسش رو گرفتم.

اینجا هم بجای نمازخونه بیشتر شبیه درازگاه یا محفل تبادل نظر بود. گلاب به روتون چه بویی هم می اومد

این عکس رو هم قبل از افطار گرفتم. به اون خانومه که گوشه سمت راست هست دقت کینید.

اینم یه عکس از خودم

تابستونم کم کم داره تموم میشه. خود خدا میدونه که پارسال این روزا چه روزای افتضاحی، در حد مرگ رو داشتم. هیچ کس بغیر از خودم نمیتونه اینو درک کنه، چون کسی جای من نبوده و نیست. اصلا" فکر اونروزا رو که میکنم پشتم میلرزه. عین یه کابوس بودن.

 اما خداروشکر که امسال دیگه اونطوری نیست

۶ عصر امروز انتخاب واحد ورودي هاي ما بود...از صبح آویزون سایت بودم که شاید زودتر باز بشه...از اینورم واحدا هی پر میشد...۶ كه سایت باز شد يهويي همه چي بطور عجيبا" غريبا Error داد...اول فكر كردم شاید Connection من مشكل داره. اما وقتی دیدم بچه ها زنگ میزنن و ازم سوال میکنن که چرا سایت اینطوریه دیدم نه بابا همه همین مشکلو دارن...خودم از اینور حرص میخوردم،اونا هم هی زنگ میزدن و رو اعصابم بودن. انگار من مهندس کامپیوترم!!!

قيافم ديدني بود حسابي...داشتم سكته ميكردم. تو گوشم فقط صداي ضربان قلبم بود...فشارم كه روي ۱۳۰۰ بود...بالاخره بعد از ۲ ساعت كلنجار رفتن، بعد از افطار سايت باز شد. انگار منتظر بود تا افطار کنه بعد اجازه ورود بده...بازم همه زنگ میزدن که انتخاب کردیم...آخه به من چه؟!!

خدا جونم واقعا" شکرت. شکر برای اینکه کمکم کردی تا از اون قضیه به خیری بیرون بیام و یه موقعی کاری دست خودم ندم از شدت ناراحتی...شکرت برای اینکه زمانش رو رسوندی که حرفم رو بزنم و حرفای اون رو هم بشنوم.

واقعا" نمیدونم اگر تو و مامانم نبودین تو اون مدت به من چی میگذشت؟ چی میشدم؟

شکرت که اون روزا تموم شد، وگرنه الان یه دیوونه کامل شده بودم...از این به بعدش چی میشه یعنی؟

الان حدود 1 سال است که خیلی خسته ام و این هفته آخر هم که دیگه دارم از پا می افتم. چرا ؟ همیشه فکر می کردم کمی تنبل ام اما حالا دقیقا حساب کرده ام و متوجه شده ام که خیلی کار می کنم. ببینید ما توی ایران 72 میلیون جمعیت داریم که 13 میلیون اونها بازنشسته هستند. پس می مونه 59 میلیون نفر. از این تعداد، 24 میلیون دانش آموز و دانشجو هستند یعنی برای انجام کارها فقط 35 میلیون نفر باقی می مونند. توی کشور 10 میلیون نفر هم توی ادارات دولتی شاغل هستند که خب عملا کاری انجام نمی دن. پس برای پیش بردن کارها تنها 25 میلیون نفر باقی می مونند. از این 25 میلیون نفر هم تقریبا 4 میلیون نفر نماینده مجلس و سایر وابستگان حكومت هستند پس فقط 21 میلیون باقی می مونن و اگر بدونیم که تقریبا 17 میلیون آدم جویای کار داریم، معنیش این خواهد بود که کل کارهای مملکت رو 4 میلیون نفر دارن انجام می دن. اما حدود 2 میلیون نفر هم نیروهای مسلح داریم و این یعنی فقط 2 میلیون نفر نیروی کار باقی می مونن. از بین این دو میلیون نفر، 646.900 عضو پلیس هستند پس کلا می مونه 1.353.100. حالا این وسط 649.876 نفر بیمار داریم که قدرت کار ندارند. پس بار کارهای کشور افتاده روی دوش 806.200 نفر از جمعیت. فراموش کردم بگم که ما حدود 806.186 نفر هم ممنوع القلم، ممنوع التصویر، ممنوع الصدا و ... داریم پس کل کارهای کشور افتاده روی دوش 14 نفر! از این چهار ده نفر 12 تاشون عضو شورای نگهبان هستند و پس متوجه می شیم که کل کارهای کشور افتاده روی دوش دو نفر: من و تو ! و تو هم که داری اینو میخونی...

نگفتم زدم تو گوش ۲۰؟ ... چه حالی میده یه درس ۳ واحدی رو بیست میشم

جا داشت ۴۰-۵۰-۶۰... میشدم

روزی که بعد از این مدت شروع کردم به خوندن، با خدا یه قراری گذاشتم و هنوزم سر قولم هستم. و البته خدا هم کمکم کرده تا همین الان. مرسی خدا جونم