سال نو، سال گاوتون هوارتا مبارک.

اینم سفره هفت سین امسال ماست!

خدا جونم شکرت که یه سال دیگه بهمون عمر و سلامتی دادی که یه سال نوی دیگه رو هم ببینیم.

نشسته بودیم و دستای همدگیرو گرفته بودیم و منتظر در شدن توپ سال نو بودیم. پرهام که چشمش به تلویزیون بود گفت "زمان صفر شد...سال نوتون مبارک!"...حالا ماها همینطور منتظر نشسته بودیم. بالاخره دوزاریمون افتاد که ای بابا! اصلا توپ در نمیشه و همون موقع که پرهام گفته سال نو شده بوده. به قول من "در سال گاو همچون گاو نشستیم سر سفره هفت سین و حالیمون نیست سال نو شده ." فکر کنم اگر پرهام نمیگفت همینطور میشستیم تا ۱۳ بدر که یکی بیاد بگه بابا این سبزتون بو گرفته دیگه، ببرینش بیرون!

کلا بغیر از من بقیه هم سوتی هستن تو این خانواده

امروز یه چیزی رو متوجه شدم که تا حالا اصلا بهش دقت نکرده بودم!!! و اونم اینه که مامان من سال گاو بدنیا اومده. فک کن! نوه که سال گاو بدنیا میاد، مادر بزرگم که سال گاو بدنیا اومده، پس خونه ما یه پا گاوداریه. البته نه از اون لحاظی که شما فکر میکنید.

---

اون شبی که رفتیم امامزاده صالح، به نیت سال جدید برای خودمم یه فال گرفتم. این غزلش اومده بود:

بر نیامد از تمنای لبت کامم هنوز             بر امید جام لعلت در دی آشامم هنوز

بقیش رو چون میدونید نمینویسم...امروزم قبل از سال تحویل به همون نیت اون شبی یه تفالی به کتاب حافظی که سر سفره هفت سین بود زدم. جالب اینه که بازم همون غزل اومد برام...جناب حافظ واقعا دمتون قیژژژ که کارتون خیلی درسته. 

آخرای مکالمه من با یکی از آشناهامون که به موبایلم زنگ زد. معمولا هم که آخرای مکالمه ها صدا تو صدا میشه و اصلا معلوم نیست طرف چی میگه.

اون: ...سال بسیار خوبی رو براتون آرزو میکنم و امیدوارم همیشه شاد باشید و سلامت...بیش از این مزاحمتون نمیشم و وقتتون رو نمیگیرم...

من: ...خیلی ممنونم منم همینطور برای شما سال خوبی رو آرزو میکنم...خیلی لطف میکنید، واقعا ممنونم... (خودم یهو متوجه شدم که سوتی دادم و بیجا گفتم لطف میکنید. اما با این حال اصلا به روش نیاوردم که یهو ضایع نشم از این سوتی که دادم)

اون: آها لطف میکنم که دیگه مزاحمتون نمیشم و وقتتون رو نمیگیرم؟

من: نخیر، اختیار دارید... من یهو متوجه شدم سوتی دادم اما حرفی نزدم و فک کردم شما نشنیدین چی گفتم. اما انگار دستم رو شد و ضایع شدم.

آخه یکی نیست به من بگه تو که نمی تونی ادبی و جدی حرف بزنی، غلط میخوری(!!!) که میخوایی جدی حرف بزنی. ساکت شو بذار طرف حرفاشو بزنه بعد تو هر چی خواستی بگو.

بدون درد و خونریزی توسط دکتر یوزارسیف ۳ سوته جوان شوید

هر کی می خواد پیام تبریک سال نو اوباما رو ببینه از اینجا میتونه ببینه...خودم دنبالش بودم ببینم، گفتم شاید یکی هم مثه من باشه.

این عکسه کار خودمه که تو موزه ایران باستان انداختم. خیلی دوستش دارم.

خب اینو نمیتونم انکار کنم که بینهایت از فروهر و حضرت زرتشت خوشم میاد. همیشه سعی کردم "گفتار نیک، پندار نیک، کردار نیک" رو تو زندگیم رعایت کنم و پایبند به این سه اصل باشم.

با همه این حرفا امیدوارم گاو ۸۸تان تحت هیچ شرایط و هیچ فشاری نزاید و سال پر شیر و پرباری رو براتون آرزو میکنم.

عید رو پیشا پیش، پیش از پیش، پیشتر از پیش، پیچ در پیچ، قبل از پیچ، پیچیده تر از پیش، همراه با پیچ، سر پیچ نپیچ، پس و پیش، از راست به چپ بپیچ، از چپ به راست نپیچ، تبریک عرض، طول و ارتفاع آنرا حساب کنید!

بوی عیدی... بوی توپ... بوی کاغذ رنگی... بوی تند ماهی دودی وسط سفره نو... بوی یاس جانماز ترمه مادر بزرگ... با اینا زمستونو سر میکنم... با اینا خستگمیو در میکنم...

دیشب حدودای ۱ بود که رفتیم امام زاده صالح. تو این چند وقت که شبا به سرمون میزنه تا بریم مغازه احمد (همون عابدزاده شماها دیگه) هیچ وقت نشده که بریم امام زاده صالح. بقول مامانم "دختر من! نطلبیده بود که بخواییم بریم". اما دیشب طلبید و رفتیم.

یه خانم و آقا اونجا بودن که یکیشون شمع میفروخت و یکیشون هم فال حافظ. اولین فال رو برای خواهرم گرفتم و از حافظ خواستم که ببینم جواب عمل پدیده چی میشه؟ به حافظ بیش از اندازه اعتقاد دارم و هر موقع می خوام یه چیز مهمی رو ازش بپرسم واقعا دستام میلرزه. نفسم واقعا به شمارش می افته تا جوابم رو بگیرم. دیشبم این غزلش اومد:

تا سایه مبارکت افتاد بر سرم                                     دولت غلام من شد و اقبال چاکرم

شد سالها که از سر من رفته بود بخت                         از دولت وصال تو باز آمد از درم

بیدار در زمانه ندیدی کسی مرا                                   در خواب اگر خیال تو گشتی مصورم

من عمرم در غم تو بپایان برم ولی                               باور مکن که بیتو زمانی بسر برم

ز آن شب که باز در دل تنگم در آمدی                           چون شمع در گرفت دماغ مکدرم

درد مرا طبیب نداند دوا که من                                    بی دوست خسته خاطر و با دوست خوشترم

گفتی بیار رخت اقامت به کوی ما                                من خود بجان تو که از این کوی تگذرم

هر کس غلام شاهی و مملوک صاحبی است                من حافظ کمینه سلطان کشورم

معنیشم این بود:

ای عزیز خود واقفی که زمان درازی است در کار و زندگیت مشکلی بوجود آمده که در نیت و حاجتی که داشتی تاثیر گذار بوده و گره در کارت انداخته است. اما نگران و غمگین مباش که به شکرانه الطاف الهی گره از کارت گشاده گردد و اقبال تو گسترده شود. مدت مدید از چشم ملوک به دور بوده در عم و تنهایی به سر میبردی ولی همیشه در فکر و اندیشه ی نیت و حاجت خود بوده ای که حال خوادن نظری بر تو افکنده و منتظر باش که خبر خوش به تو خواهد رسید. (از اینجا به بعدش رو واقعا نتونستم بخونم و گریم گرفت. واقعا تمام بدنم میلرزید.)

غم و اندوه تو را هیچ یک از اطرافیانت درک نمیکنند و همیشه به تو پیشنهاد میدهند که دست از نیت و کار خود بکشی اما خود میدانی که این نیت عجین روح و جسم تو گردیده است. برای حل مشکلت دست به سوی همگان دراز کرده ای ولی آگاه باش که مشگل گشای تو خاست و بس.

از دیشب که رفتیم امام زاده صالح و از حافظ پرسیدم واقعا آورم شدم و ته دلم امید پیدا شده. حتی خود پدیده هم آروم تر شده. دیشب به جای اینکه من اونو آروم کنم اون منو آروم میکرد و میگفت گریه نکن، درست میشه همه چیز. دستمو گذاشته بودم رو شیکمشو همش به خدا و به بچه میگفتم "خدایا این بچه سالم بدنیا بیاد و سالم باشه. هم خودش هم مامانش و باباش"

خدا جونم شکرت که همیشه به فکر بنده هات هستی. اگر یه موقع باهات دعوا میکنم و یه چیزی میگم به دل نگیر.

پیش دکترش که رفته قرار شده ۴ فروردین خواهرم رو یه عمل کنن، آب دور جنین و خون جنین رو بگیرن که ببینن آیا بچه هم مبتلا شده یا نه؟ اگر مبتلا شده باشه باید بچه رو از بین ببرن. بچه ۶ ماهه رو. از دیشب هممون داریم دیوونه میشیم.

تورو خدا دعا کنین اگر قراره بچه معلول یا ناسالم بدنیا بیاد همین حالا از بین بره بهتره تا اینکه یه عمر خودش و خانوادش ناراحتی رو تحمل کنن. اگرم که خدا می خواد بچه رو سالم بهمون بده دیگه خطری خود بچه و پدر مادرش رو تهدید نکنه.

جلوی بقیه نشون نمیدم که چقدر ناراحتم، اما از درون دارم دیوونه میشم بس که همش دارم با خدا و با اون بچه حرف میزنم که سالم باشه بچه. حسابی غصه دارم می خورم. خواهش میکنم، التماس میکنم فقط دعا کنین اون چیزی که خیر هستش پیش بیاد برامون.

امسال از هر نظر برای من سال خوبی بود، خدا جونم رو شکر. بر عکس پارسال که سال خیلی گوهی بود (ببخشیدا!) امسال اما خیلی خوب بود. سلامتی داشتم. هر لحظه ای که راه میرفتم خدارو شکر میکردم که رو پاهای خودم هستم. هر روزی که بیرون میرفتم و می اومدم خدارو شکر میکردم که تنهایی میتونم برم بیرون و دیگه نیازی ندارم که کسی یا عصایی همراهم باشه. 

تونستم کاری کنم که مامانم رو یه بار دیگه سربلند کنم و وقتی از من حرف میزنه سرش رو بالا بگیره نه اینکه سرش پایین باشه و با ناراحتی از من حرف بزنه. شاید دانشگاه رفتن چیز مهمی نباشه  -که نیستش هم-  اما برای بچه هایی مثه من که فقط یکی از والدین -پدر یا مادر- رو داریم مسئله خیلی مهمیه. چون یه جورایی همه زوم کردن ببینن اون پدر یا مادر بچه ها رو چطوری بزرگ میکنه و به کجا میرسونتشون؟! آینده بچه ها چی میشه؟! بچه های خوبی به بار میان یا بچه های خلاف و بد؟! و هزار و صد چیز دیگه. خوشحالم که خدا این نیرو رو بهم داده که بتونم یه خوشحالیه کوچولو برای مامانم درست کنم و لااقل از این نظر از من خیالش راحت باشه.

یه نفر به جمعمون اضافه شد. تو شهریور بود که دکتر پدیده رو به کل جواب کرد و گفت بچه دار نمیشن و باید بره I.V.F. اگرم اونطوری نتیجه نگرفتن باید اقدام کنن تا بچه ای رو به سرپرستی قبول کنن. اون روز چه حالی داشت پدیده واقعا. من تو دلش نبودم اما انگار کمتر از روز مرگ نبوده براش. تا اینکه مامانم هممون رو برد مشهد و از خدا و امام رضا شفا گرفت پدیده. ما ۹ تا ۱۲ مهر مشهد بودیم و ۲۷ مهر پدیده باردار شده بود. خود دکترش میگفت واقعا معجزه هست، چون همه راه ها و داروها رو امتحان کرده بوده اما نتیجه یه چیز بوده. "نه"!

توی روابطم با آدما تونستم خیلی چیزا یاد بگیرم و خیلی تجربه ها بدست بیارم. درسته که گاهی خیلی ناراحت میشدم اما بازم خداروشکر که با بهای کمی تونستم این تجربه های گرون رو بدست بیارم. خوشحالم که تونستم آدمای اطرافم رو بهتر بشناسم و اونا هم خودشون رو بهتر و راحت تر به من نشون دادن.

امسال یه ذره از طرف مامانم ناراحتی داشتیم. دست و پا و کمرش خیلی اذیتش کردن امسال. اما بازم خدارو شکر که اگر دردی رو میده دواش رو هم آسونتر میده.

امسال یه سری آدما رو از دست دادیم. برای بعضیاشون خیلی ناراحت شدم و برای بعضیاشون اصلا. هنوز باور نمیکنم که سامان و عمو احمد دیگه پیشمون نیستن. به قول مامانم میگه "فکر کن اونا رفتن به یه سفری که فقط ماها میتونیم بریم پیششون و اونا نمی تونن بیان اینجا پیش ماها."

از نظر گشت و گذار هم که تقریبا جاهایی رو که دلم می خواست ببینم رفتم و دیدم. عید که خوزستان رو تقریبا شخم زدیم. بعدش سفر مشهد که نیشابور هم رفتم و مشهد رو هم اونطوری که دلم می خواست گشتم و دیدم. چنتا موزه تو طی سال رفتم که همیشه دلم می خواست برم و ببینمشون. اون چیزایی رو که دلم می خواست بخرم تونستم بخرم (در اصل مامانم برام خرید. وگرنه که خودم پولم کجا بود!).

سال موش هم  -که اتفاقا سال تولد خودمم هست- با همه خوبیاش -و گاهی هم بدیاش- تموم شد. حالا یه سال دیگه رو پیش رو  داریم، با کلی اتفاقای خوب که قراره یکی یکی پیش بیان.

نمیدونم چرا اما همیشه نزدیکای سال نو که میشه یه ترسی وجودم رو برمیداره. نمیشه بهش دقیقا صفت  "ترس" بدم. انگار یه جورایی دلهره و اضطرابه. اما دلهره و اضطرابی که خوشاینده. وای ی ی که این دلهره نزدیک سال تحویل و پای هفت سین خفم میکنه انگار. صدای گوپ گوپ گوپ قلبم رو به جای صدای تیک تیک تیک ساعت میشنوم تو گوشام.

خدا جونم! همینطور که همیشه بهمون سلامتی میدی، امسالمون رو هم با سلامتی برامون رقم بزن. همینطور که همیشه اتفاقای خوب برامون پیش میاری، این اتفاقا رو تو سال جدید هم برامون پیش بیار. همینطور که همیشه تونستم نزدیک خودم حست کنم، کاری بکن که تو سال جدید هم بتونم بیشتر به خودم حست کنم. خلاصه که دمت گرم با این سال خوبی که برامون آورده بودی و قراره یه دونه دیگش رو هم بیاری.

امروز یه کشف مهم کردم و اونم اینه که خواهر زاده من قراره گوساله بشه.

حالا چرا من این کشف رو کردم؟! مگه نه اینکه امسال ساله گاوه! گاوه که از اول گاو نبوده که. اولش گوساله بوده بعد کم کم گاو شده. وقتی هم که یه بچه ای تو سال گاو بدنیا میاد، نمیتونه که از همون اول گاو باشه، اولش گوساله هست بعد گاو میشه. به قول شاعر که میگه "تا گوساله گاو شود، دل صاحبش آب شود!"

خواهر زاده منم اولش که بدنیا میاد گوساله هست، بعد چطوری یهو آدم میشه اینش رو دیگه نتونستم کشف کنم. 

یه چند وقتیه شبا ساعت ۱۲ به بعد ما شدیم پایه ثابت دنر کبابهای گوشت اغذیه عابدزاده تو جاده قدیم شمرون (یا همون شریعتی الان). یه جورایی داریم میشیم جزء سهام دارای اونجا و قرار شده تا چند وقت دیگه خود احمد (همون عابدزاده) باهامون وارد مذاکره بشه...خداییشم غذاش هم سالمه و هم خوشمزه، مخصوصا دنر گوشتش.

یه صندوقدار داره که تازه دیشب اسمش رو کشف کردم. (یکی از گارسونای اونجا صداش کرد که ببینه چرا به ما فیش نداده برای سفارشمون) این آقا رامین هر وقت ماهارو میبینه زرتی میزنه زیر خنده. انگار داره فیلم کمدی میبینه! دیشب دیگه لجم گرفت بهش میگم "مگه ما خنده داریم که هر وقت شما مارو میبینین قاه قاه میزنین زیر خنده؟" برگشته میگه "آخه شماها از اون خونواده خوشحالایین و یه جورایی باحالین."

فک کن!!! ما از اون خونواده خوشحالاییم و خودمون خبر نداشتیم. 

                                           اینم مبین ساسی اینا!

چند وقت بعد از اون نظر پرانی، در این پست از مشخصات ظاهری خودشون حکایتی آوردند.

بنظر شما برادر مبین ما، در درس فیزیک کمی تا قسمتی خنگ (ببخشیدا!) نبودن آیا؟ چون ظاهرا که فیزیک خودشون رو با فیزیک مبین ساسی اینا یکی فرض کردن!

اما از طرفی هم اگر این ۲ مبین یک مبین باشن، باید گفت جل الخالق!! بنظر شما که ۴تا پیرهن بیشتر از من پاره کردین (نه از روی تجربه. چون شلخته این) یه آدمی با قد۱۸۱ سانتی متر و وزن ۵۲کیلو (که به قول خودش داره چاق می کنه!)، میتونه یهو انقدی بشه؟

چه خانمی شدم من امروز! به به! ب ب به به! از صبح (حدودای ۱۱) که پاشدم افتادم به جون بوفه تو سالن و هر چی از این چیزای تزئینی توش بود درآوردم و شستم. نذاشتم حتی یه ذره هم مامانم دست بزنه به چیزی.

اما الان از درد پشت و پا شدم عین سیخ کباب !

بهار که میاد خیلی خر کیفم. اما از طرفیم بیچاره میشم بس که عطسه میکنم. اگه روزی یه دونه قرص آنتی هیستامین نخورم چشام باز نمیشه. دیروز و امروزم قیافم دیدنی بوداااا!

شده بودم عین اون کارتونه آقای سکسکه که یه دونه سکسکه میکرد و یه قدم پرت میشد عقب. یه دونه عطسه میکردم و یه قدم پرت میشدم عقب. خانوم عطسه شده بودم!

۲ سال پیش تو ایستگاه مترو امام خمینی، تو واگن زنا بودم که یه سری احمق که حل بودن من بیچاره رو حلم دادن و ...پام شکست. سال پیش خیلی سال بدی بود برام از نظر سلامتی.

خیلی خاطره و اتفاق بدی بود واقعا. هنوزم که ۲ سال ازش میگذره هر وقت فکرشو میکنم اعصابم داغون میشه حسابی...همش از خدا می خوام که جواب این کار اون آدمارو بده، چون خیلی برام زور داره که اینطور شد.

لجم میگیره که اصلا حالا حالاها خیال تموم شدن ندارن. اصلا به اینجا که میرسن هر چی استفادشون میکنی انگار که زیادتر میشن لعنتیا

از صبح تا حالا نمیدونم چی کار کنم دیگه! از چپ و راست همینطور ابراز عشق داره میشه بهم. تا چشم هر چی حسوده بترکه! محبوب بودن هم دردسرای خاص خودش رو داره ها! تا امروز صبح نمیدونستم این همه خاطر خواه دارم!...

رو باز کنین و خودتون بشنوین چیا که بهم ابراز نمیکنن.

...میون این همه عاشق تو منو صدا بکن، پریا یه بار دیگه تو چشم نیگا بکن...دیگه ترکم نکن، نرو تنهام نذار، بخدا دوست دارم پا روی قلبم نذار...دیگه ترکم نکن، نرو تنهام نذار، بخدا عاشقتم پا روی قلبم نذار...

وبلاگم زیاد خواننده نداره. البته منم هیچ وقت به کسایی که از نزذیک میشناسمشون آدرس اینجا رو ندادم. چون دلم می خواد یه Privacy برای خودم داشته باشم و راحت و به دور از سانسور و ناراحتی اینکه شاید حرفم به کسی بر بخوره بنویسم.

این چند وقت اخیر یه چنتا دوست پیدا کردم که یه جورایی شدیم پایه ثابت وبلاگای هم دیگه و یه طورایی هم باهمدیگه کل کل داریم. شیوا، مرتضی (سابقا اورمزد)، مبین، مسی، آرام، پرهام و عمو هوشنگ دوستام هستن.

خلاصه که خیلی خوشحالم که اینجارو دارم.

اما چیزی که بیشتر از همه منو به خودش مشغول میکنه اینه که اصلا چرا باید ازدواج کنم؟ مجردی که خیلی بهتره. هم میتونم درسم رو تا جایی که می خوام ادامه بدم بدون دردسر شوهر و زندگی و آقا بالاسر. هم برنامه زندگیم دست خودمه، کی برم؟ کی بیام؟ چی بخورم؟ و هزارتا چیز دیگه. الان که مجردم به یه نفر جوابگو هستم و اونم مامانمه. مسئولیتم با مامانمه و بس. اما اون موقع چی؟ باید به شوهر و خونواده شوهر و خونواده خودم جوابگو باشم. وای ی ی که اگر دردسر مادر شوهر و خواهر شوهر و خونواده شوهر رو داشته باشم. الان که مجردم راحت میتونم هر وقت که خواستم اون چیزی رو که دوست دارم نگاه کنم، گوش کنم، بخونم و یا انجام بدم. در کنار همه اینا هزار و صد دلیل دیگه رو هم اضافه کنید که دلایل قانع کننده ای میشه برای اینکه ازدواج نکنم و بخوام مجرد بمونم. مهمتر از همه اینکه با خیال راحت دارم پیش خونوادم زندگی میکنم و از باهاشون بودن نهایت لذت رو میبرم.

اما اون طرف قضیه هم هست. به قول مامانم "خاله حوری (خاله پدرم) یا ملک (یکی از فامیلای پدریه مامانم) رو ببین؟! با اینکه هنوزم که پیر شدن خوشگلن، پولشونو و زندگیشونو دارن اما همیشه از اینکه تنها هستن و مجردن ناراحتن. از اینکه حالا که دیگه نه پدری هست و نه مادری، خواهرا و برادرا همه رفتن سر خونه زندگیه خودشون و اینا تنها شدن ناراحتن. تا کی میتونی مجرد بمونی و این توجیح ها رو برای خودت داشته باشی؟ همیشه که جوون نیستی! همیشه که ماها دورت نیستیم! بالاخره یه روزی میشه که پیر میشی، ماها میمیریم و تنها میشی. باید یکی باشه که پیشت باشه، باید بچه هایی داشته باشی که زندگیشونو اداره کنی و بشی مثه من و اونا بشن مثه الان تو!"

حرفاش درسته قبول دارم، اما از این طرف هم دلایل خودم رو قبول دارم. یعنی یه جورایی احساس لنگ در هوا بودن دارم. نه این وری رو کامل قبول دارم و نه اون وری رو. به این فکر میکنم که وقتی ازدواج کردم یه زندگی خوبی رو تشکیل میدم با مردی که میتونم بهش تکیه کنم و میشه پشت و پناهم و منم میشم پشت و پناه اون. صاحب بچه (هایی) میشیم که میشن همه هم و غم زندگیمون و همه توانم رو میذارم برای شوهر و بچم (هام). اونا هم همینطور. با هم دیگه مشکلات رو حل میکنیم و آرامش خواهیم داشت. هم خونواده اون میشن خونواده من و هم خونواده من میشن خونواده اون.

اما از اینه ازدواج میترسم که نکنه آدم بدی گیرم بیافته و نذاره پیشرفت کنم و خیلی چیزا رو درون من بکشه؟ مثلا همین سرزنده بودنم رو. نذاره با خونوادم ارتباط داشته باشم و کاری کنه که بینمون جدایی بیافته؟ عین همون کاری که محمد داشت میکرد با من و خونوادم. نکنه کاری کنه که افسرده بشم و فقط بخوام تحملش کنم چون شوهرمه. از چیزی که واقعا بدم میاد همینه، تحمل کردن کسی. یا حتی برعکسش. نکنه آدم خوبی گیرم بیافته و احمق باشم و متوجه نشم و ناخواسته کاری کنم که همه چیز رو گند بزنم توش.

اصلا فکر اینکه باید از مادرم دور و جدا بشم برام خیلی سخته. وقتی پدیده ازدواج کرد و رفت این مسئولیت رو روی پشت خودم حس میکردم -و میکنم- که حالا من باید بیشتر به مامانم برسم و تنهاش نذارم. چون همه زندگی و عمر و جوونیش رو گذاشت پای من و خواهرم. بعد این نهایت نامردیه که من بخوام ازدواج کنم و برم سوی زندگیه خودم. با اینکه تو این حدودا ۷ سال نه پدیده و نه پرهام یک لحظه هم ماهارو تنها نذاشتن، و ما هم همینطور. همیشه با هم هستیم. مامانم میگه "پدر و مادر وظیفه خودشونه که بچه ها رو وقتی بدنیا میارن ازشون نگهداری کنن. چون بچه ها که به خواسته خودشون نیومدن تو این دنیا، اون پدر و مادر بودن که اونارو آوردن به زور تو این دنیا. بزرگشون کنن. باید دل اینم داشته باشن که بالاخره یه روزی بچه ها بزرگ میشن و میرن سوی زندگیه خودشون و پدر و مادر تنها میشن. پس نباید ناراحت بشن و نذارن بچه ها ازدواج کنن". کاری که یکی از دوستان خانوادگیمون با ۳ تا دختراش کرده. هر کدوم از دخترا یکی از یکی تحصیل کرده و خشگلترن اما مادره نمیذاره اونا ازدواج کنن چون میگه من تنها میشم. دخترا الان نزدیک ۴۰ سالشون داره میشه کم کم.

گاهی میشینم با خودم به گذشته فکر میکنم میبینم چه احمق بودم که وقتی ۱۹-۲۰ سالم بود داشتم خر میشدم و نزدیک بود ازدواج کنم. بعدش یهو میگم اتفاقا بهتر بود همون موقع ازدواج کرده بودم و میرفتم. اما از طرفیم خوب شد که این کارو نکردم چون نه چیزی از زندگی حالیم میشد اونموقع و نه اینکه اونا Caseهای خوبی برای ازدواج بودن و نه من توان اداره کردن یه زندگی رو داشتم.

اصلا الان که دارم فکر میکنم میبینم همه این تاثیرات منفی و این دید بدی که نسبت به ازدواج دارم از ۲ چیزه. ۱- خاطراتی که از بابام دارم و ۲- تاثیراتی که اون محمد احمق رو من گذاشت و خاطره بابام رو بدتر کرد تو ذهنم. هنوز بعد از ۴-۵ سال نتونستم از ذهنم پاک کنم کاری رو که اون احمق انجام داد. حتی اونروزی که سر خاک عمو احمد اومده بود نمی تونستم از ذهنم بیرون کنم کاری رو که انجام داد.

هر موقع تو یه جمعی هستم که میگن "ایشالا شیرینی شما رو بخوریم" و یا "ایشالا یه پسر خوب برای بیاد" و از این شر و ورا! زود میگم "اوه ه ه ه! حالا کو تا شام؟! مونده هنوز کلی". جدای اینکه از این شرو ورا متنفرم تو دلم میگم "هنوز نتونستم با خودم کنار بیام، اونوقت چطور میتونم با یکی دیگه که نه میشناسمش و نه میدونم کیه و چیه کنار بیام؟ مگه خاله بازیه؟"...واقعا هم هنوزم موندم تو این فکر و نتونستم با خودم کنار بیام.

"اصلا بهتون نمی خوره که دانشجو باشید، من فک کردم استادین...چه رشته ای می خونین؟...من عمران می خونم و ترم آخرم...تا حالا ندیدمتون تو دانشگاه!...جدی میگین استاد نیستین؟...تو یه آژانس هواپیمایی تو تجریش کار میکنم. تو شهرداری کرج هم استخدام شدم چند ماهیه...تو گروه علمی رشته خودمونم تو دانشگاه مدیر گروهم...تو گروه دانشگاه هم یه سمتی دارم...آدم با نمک و جذابی هستینا...دوست پسر دارین؟...حالا بگو داری یا نه؟ اگه نداری بیا با من دوست بشو. منم ایمانم. شهریور ۶۳. بخدا بچه خوبیما!...باشه من شمارمو میدم، اما باید قول بدی که حتما بهم زنگ میزنی؟ میزنی؟..."

همه اینارو که داشت میگفت از خنده داشتم روده بر میشدم. دلم می خواست بهش بگم "آخه آدم سیریش، چسب، کنه، آویزون وقتی میگم حالا فکرامو میکنم اگه خواستم بزنگم تا شنبه میزنم، یعنی اینکه گمشو برو ول کن. نه اینکه هی وایسی و از خودتو و کمالاتت تعریف کنی...آخه تویی که میترسی تو دانشگاه لو بری جلوی بقیه، چرا با یه دختر اونم تو راهروی به اون شلوغی وای میسی و حرف میزنی؟"

تا هر کی می اومد رد بشه سریع پشتشو میکرد و میگفت "این منو میشناسه. نمی خوام ضایع بشم"  قیافشم دلم می خواست ببینین. ضایع، زاقارت در حد برجای دوقلوی مالزی. وحشتناک خالی بند...دیگه این آخریا داشت به گریه می افتاد که تورو خدا زنگ بزن بهم و اذیت نکن...خلاصه که اینم از اون سوژه ها بود برای خودش...حیف که تنها بودم. اگه با دوستام بودم برای یه ماه سوژه خنده داشتیم.

قطار اومد و اومدیم صادقیه. بازم دیدمش و کماکان همون فکر قبلی رو به خودم میگفتم... امام خمینی که پیاده شدم بازم با من بود. دروازه دولتم که پیاده شدم بازم با من بود و همچنان اون فکرو داشتم با خودم زمزمه میکردمو به خودم روحیه میدادم...از ایستگاه دروازه دولت که اومدم بیام بالا یهو یکی صدام کرد. برگشتم دیدم همون آقا جنتلمنه هست. میگه "ببخشید خانم! من از وردآورد دنبال شما اومدم. از تو همون ایستکاه خیلی نظرم رو جلب کردین. (فک کن! من با اون ژستم بودم) اگر حمل بر بی ادبی و پررویی من نمیذارین میشه درخواست کنم ازتون که با هم بیشتر آشنا بشیم؟ من از این تیپ دختر خانمایی مثه شما خیلی خوشم میاد"

نمیدونم امروز تو شیر نسکافه صبحم مامانم چی ریخته بود که اینطور عشاق دلخسته منو احاطه کرده بودن امروز! خوبه حالا ساعت ۵ خونه بودم، وگرنه که تا شب که بیام، همه تهران میافتادن دنبالم. حالا خوبه همچین آش دهن سوزیم نیستما!

استاد گرامی نیومدن و دست از پا درازتر روانه شدیم به سوی منزل...یکی از دوستان توصیه اکید کرده بود که نرین. اما اسکلی هم عالمی داره به خدا

به نکته خوبی اشاره کرده. باور نمیکنین اگه بگم تنها چیزی که به امام رضا نگفتم همین یه مورد بود. اتفاقا خیلی هم خواسم رو جمع کرده بودم که یهو از دهنم چیزی نپره. دلیلش رو بعدا مینویسم چیه، پستش فعلا ثبت موقته.

از این جور برنامه ها اصلا خوشم نمیاد. چون آدمایی رو نشون میده که هر چقدر خوشتیپ و پولدار و باحال باشن، این اعتماد بنفس و عرزه رو ندارن که تو اجتماع یکی رو برای خودشون پیدا کنن. بنظر من اینطور برنامه ها مثه یه جور سیرک میمونه که یه مشت آدم میان و Show میدن و میرن.

تو اون سری کتابایی که خریده بودم همین چند هفته پیش، چنتا کتاب دیگه هم ازش خریدم. یه نمایشنامه هست بنام "مهمانسرای دو دنیا" که امروز همش رو خوندم تو مترو که بودم. واقعا شاهکاره اینم. مخصوصا اون جایی که ژولین داره عشقش رو به لورا ابراز میکنه. یا آخرش که غیب آموز از خودگذشتگی میکنه برای لورا.

موضوعش رو هم خیلی دوست دارم. کلا از این طور جریانات و موضوعات خیلی خوشم میاد. گاهی که فکرم به چیز دیگه ای مشغول نیست به این موضوع فکر میکنم و همیشه هم کلی سوال برام پیش میاد دربارش...خلاصه که پیشنهاد میکنم بخرینش و بخونینش و حالشو ببرین.

 رو باز کنین و نفر ۲۴ام رو یه نگاهی بهش بندازین... ظاهرا رتبه اولم...من واقعا شرمندم که... 

پ.ن: با تشکر از برادر پرهام

خبر بد اینه که بالاخره مامانم مجبور شد امروز تو آرنج دست راستش تزریق کنه. ۸۰ جلسه فیزیوتراپی کرد اما اون سوریه رفتن لعنتی همه چیز رو بر آب کرد. اگر اونجا حموم نمیرفت و آب یخ نبود و سرما نمیخورد مجبور نبود تزریق کنه امروز...بازم خدارو شکر که اگر خدا دردی رو میده، درمونش رو هم میده.

ساعت ۵:۱۵ عصر از دانشگاه رسیدم خونه و فورا نشستم غذا بخورم. ساعت ۵:۲۰ دقیقه بود خواهرم زنگ زد و گفت تا ۱۰ دقیقه دیگه آماده باشین ما میاییم دنبالتون بریم سونوگرافی سه بعدی برای تشخیص جنسیت بچه.

این مطبی که امشب رفتیم دکتر اجازه نمیده که همراها برن داخل، تو سالن انتظار یه مانیتور گذاشته که همراها ببینن تو شیکم مادره چه خبره... همینطوری که داشتم فیلم میگرفتم دقت هم میکردم که ببینم بچه چیه؟! یهو گفتم دختره! منشیه گفت "مگه شما دکتری؟ دکتر بهنیا باید تشخیص بدن!"...خواهرم که بیرون اومد نیشش تا دم مخچه هاش باز بود از ذوقش. یهو زد زیر گریه و گفت "بچه دختره.". همه چیزش هم کاملا سالمه خدارو شکر...وای خدا جونم هوارتا شکرت که یه بچه سالم دادی بهمون و بازم شکرت که دختر دادی بهمون. هممون عاشق دختریم.

اینطور که دکتر تخمین زده ۳ امرداد بدنیا میاد. منم که ۸ امرداد تولدمه. خاله و خواهر زاده میشیم امردادی...باور نمیکنین اگر بگم هر شب دارم یه نقشه میکشم که برای خواهرزادم چی کارا میکنم و چیا بهش یاد میدم و کجاها میبرمش. همش دارم حساب میکنم که سال دیگه این موقع چند ماهشه و چی کارا میتونه بکنه.

جمعیت مونث خونمون از امشب شده ۴ نفر.

من آمده ام وای وای، من آمده ام....

بله! بالاخره بنده تشریف فرما شدم. خداروشکر سفر خوبی بود و حسابی خوابیدم. به جان خودم به یاد همتون بودم و همتون رو دعا کردم.

شب اول تو قطار در حد طبقه آخر جهنم گرم بود. انقزه گرم بود که من تو راهرو واگن ایستاده خوابیدم که یه ذره باد بخوره بهم. اصلا نمیشد تنقس کرد. واقعا وحشتناک بود. وقتی میرفتیم همچین یه نموره سرما خوردگی و تب داشتم که با این گرما بیشتر هم شد.

صبحم که هتل رفتیم حدودای ۱۰ بود، خوابیدم تا ۱ و بعدش ناهار و دوباره خواب تا ۷ شب. حسابی تب کرده بودم و بیهوش بودم کاملا. شب اول حرم هم که رفتم واقعا رو پاهای خودم نبودم. اما خداروشکر شنبه بهتر شدم.

منم که هلاک قیمه نذری، دیگه داشتم بال در میاوردم از خوشی...دلتون نخواد خیلی خوشمزه بود. تا حالا با این طعم قیمه نخورده بودم.

از همینجایی که نشسته بودم واقعا به یاد همتون بودم و براتون دعا کردم.

از یه طرف نگران پرهامیم، از یه طرف هم نگران پدیده که برای خودش و بچه مشکلی پیش نیاد. اما خداروشکر مثل اینکه چون ۵ ماه رو داره تموم میکنه خطری برای خودش و بچه نیست.

دیدنش هم نمی توینم بریم چون من تا حالا سرخچه نگرفتم. خلاصه که هممون ریختیم بهم حسابی.

استاد اندیشه اسلامیمون یه آخوند خیلی شیکه. یه چیز تو مایه های سید محمد خاتمی اما جوونتر. اصلا بهش نمیخوره که آخوند باشه. تعریفایی که ازش شنیده بودم درسته همه.

---

بای بای ما رفتیم، بای بای ما رفتیم...حدودا یه ساعت دیگه راه میافتیم بریم راه آهن. ۱۰ حرکتمونه...یاد همتون هستم و همتون رو دعا میکنم که زودتر خودتون برید اونجا و برای خودتون دعا کنین.

این چند روز که نیستم شیطونی نکنین و دست به گاز نزنین. بچه های خوبی باشین

دیروز صبح که رفتم دانشگاه میبینم استاد صنعتی لطف کردن و نیومدن. بروبکس هم در نقش کمد دیواری لم دادن تو کلاس و هرهر کرکر راه انداختن. اولش می خواستم از خیر اینکه تا ۱ و نیم (!!!) تو دانشگاه علاف باشم و بشینم منتظر پزشک محترم، بگذرم و برگردم بیام تهران. اما بعدش فکر کردم حیفه حالا امروز که بیکارم به کارای اداری که تو دانشگاه دارم نرسم.

اول رفتم دنبال معرفی نامه کارآموزی که در اندازه و ابعاد خودش کار طاقت فرساییه. (به جون خودم راست میگم) چون همش باید از سر دانشگاه بری ته دانشگاه، این ساختمون طبقه ۴، اون ساختمون طبقه ۳ دنبال چنتا امضا بیخود. نمیدونم امضا بایگانی دانشگاه چه ربطی داره به کارآموزی؟!! جالب تر اینه که هیچکدوم از این واحدایی که باید امضاشون رو جمع کنی، نیگاه نکرده پای برگرتو امضا میکنن. (کاش مینوشتم که دانشگاه به من ۱۰ ملیون بدهکاره و اینا امضاش میکردن)

البته این نامه کارآموزی رو باید بعد از عید که جلسه توجیحی برگزار میشد میگرفتم. اما چون دوست ندارم که کاری رو حل حلی و دقیقه نود انجام بدم، زودتر رفتم دنبالش. به خیال خودم تیز بازی درآوردم.

بعد رفتم تو یه کلاس خالی و نشستم به کتاب خوندن. کتاب "شما که غریبه نیستید" نوشته "هوشنگ مرادی کرمانی"...از همین تریبون پیشنهاد میکنم که این کتاب رو بخونین و لذتش رو ببرین... حالا ساعت شده ۱ و ربع. یه یک ربعیم پشت در اتاق پزشک علاف شدم تا بیاد و این برگه معافی منو امضا کنه..۲ هفته پیش اون برگه ای رو که دکترم نوشته بردم پیشش گفت هر چی مدرک پزشکی داری بردار بیار چون اینطوری با یه برگه از طرف دکترت کمیسیون پزشکی دانشگاه معافیتت رو تایید نمیکنه.

منم حالا فکر میکردم این همه عکس و سی تی اسکن و  ام.آر.آی که با خودم بردم رو الان ازم میگیره و میگه برو چند روز دیگه بیا تا کمیسیون پزشکی بررسی کنه...دکتره که اومد اصلا یادش نبود من برای چی رفتم. برگشته میگه شما کمرتون مشکل داشت یا کلیه تون؟...بالاخره عکسا رو به حالت دیده و ندیده، پایین برگم رو یه چیزی به خط خرچنگ قورباغه (یا غورباقه، چون دیکتش رو بلد نیستم) نوشت و اومدم...بهش میگم شما که اینا رو نمی خواستین نگاه کنین چرا گفتین که این همه من با خودم بیارم؟ میگه "می خواستم محکت بزنم ببینم راست میگی یا دروغ!"...

حالا باید بیام خارج از دانشگاه سر شهر قدس که برم ورزشگاه پیش استادمون تا ببینم باید تحقیق ببرم یا امتحان کتبی بدم! کلی گشتم تا اونجارو پیدا کردم، استاده میگه "برو هفته دیگه بیا تا بهت بگم چی کار کنی!"... فک کن اون لحظه می خواستم استاده رو یه فس بگیرم همچین بزنم که ۱۶ دور، دور ورزشگاه رو سینه خیز بره. هفته دیگه دوباره باید اون همه راه رو برم.

خونه که رسیدم حدودای ۶ بود. از خستگی غش کردم خوابیدم تا ۹. واقعا حال پام بد شده بود. 

از امور دانشجویی رفتم سوال کنم ببینم این ترم که معدلم ۱۹ و خورده ای شده بازم بهم تخفیف ممتازی میدن یا نه؟ (چون ترم اولم شاگرد ممتاز شده بودم شک داشتم که این ترمم تخفیف بهم تعلق میگیره یا نه). خانمه بعد از اینکه چشاش گرد شد (به خدا جدی میگم. تا معدلمو شنید چشاش گرد شد) با اون صدای تو دماغیش میگه "شما چون درس حذفی داشتین تخفیف بهتون تعلق نمیگیره"...همچین پوزم زده شد که نگو

ایستگاه وردآورد از مترو داشتم پیاده میدشم که یه پسره افتاده دنبالم...هی من رفتم اون اومد، اون اومد ،هی من رفتم و الی ماشالاه ه ...محلش نداشتم و عین بچه آدم رفتم سوار اتوبوس دانشگاه شدم. همیشه هم سعی میکنم اون ته اتوبوس رو اون صندلی باندا، سمت چپ بشینم که به همه اتوبوس اشراف داشته باشم. انگار که خودمم کرمم گرفته بود، چشم انداختم تو مردونه که ببینم اومده یا نه؟ که نیومده بود...اتوبوس که راه افتاد بره، دیدم پشت یه پرایده که تو پارکینگ مترو پارک بود داره با یه دختره حرف میزنه...آی ی ی سوختم، آی ی ی سوختم که نگو

---

این ترم حسابداری مالیاتی و حسابداری دولتی رو فقط یه استاد ارائه داده که جفتشم من دارم. از بروبکسی که اومده بودن میپرسم " استاد هفته پیش که نیومد؟" همه میگن "چرااااا، اومد، درسم داد. کتابم معرفی کرد"....

فک کن! هفته پیش رو با این خیال که بین روزای تعطیله و استاده نمیاد، نه روز دوشنبه که دولتی دارم، نه روز چهارشنبه که مالیاتی دارم، هیچکدومو نرفتم. هر جفتشم درس داده نامرد!

ساعت حدودای ۱۰ صبح بود که خاله نرگس زنگ زد که اگر هستین بیام خونتون. طفلکی حالا که همه رفتن سر خونه هاشون تازه داره متوجه میشه که چه اتفاقی براش. حرف میزنه فقط گریه میکنه...خدا کمکش کنه فقط

بعدشم برای ناهار رفتیم آش نیکو صفت تو انقلاب و یه شعله قلمکار زدیم به بدن و حالشو بردیم. (فکر نکنین لات شدما! نه. اما از این اصطلاح "زدیم به بدن" خیلی خوشم میاد)

بعد از آش رفتیم بازار رضا که شلوار بخرم. کلا من سالی سه تا جین میخرم که یه بارش دم عیده دقیقا. همیشه هم به گو خوردن می افتم بس که شلوغه و هی حلت میدن ملت. از جاهای اینطوری شلوغ که همه تو کله*(!) هم هستن خیلی بدم میاد. اما چه کنم که مجبورم برم.

با یه پسره آشنا شدیم که هم مدلاش خوبه و هم اونی رو که من میپسندم داره، و البته قیمتش هم واقعا خوبه. این چند بار اخیر یه راست میریم مغازه همون و زود میخرم و میاییم خونه. حالا فک کن اگر پسره نبود من بیچاره باید همه بازار رضا رو گز میکردم و تو این اتاق پروای تنگ و کوچیک هی لباس عوض میکردم.

خداییش این اتاق پروای مغازه های بازار رضا یه کابوسیه برای خودش. ایشالا نصیبتون بشه

* البته برهمگان واضح و مبرهن است که منظورم اصلا کله نبود و چیز دیگه ای بود، اما چون زن و بچه اینجا نشسته اینطوری بیان کردم

البته بهتر شد اینطوری یه جورایی، چون حدودا ۲ روز اونجاییم...کلی ذوق دارم که این دفعه دارم میرم.

سفر: اگر خدا بخواد هفته دیگه با مامانم و خاله نرگس (زن عمو احمد) داریم میریم مشهد که خاله نذر هر سالش رو ادا کنه. فکر کنم این سفر شیشمی باشه که من و مامان و خاله با هم میریم و البته همیشه بهمون خوش گذشته...این سفر برای خاله خیلی خوبه تا از این حال و هوا در بیاد.

۲سال پیش تو آذر که رفته بودیم برای یه کاری آجیل نذر کردم که تا بهمنش ادا شد و آجیلش رو امسال تو مهر که رفتیم دادم...مهر امسال هم برای کنکور دوباره آجیل نذر کردم که حالا باید بدم. ایول خدا جونم، دمت گرم.

توصیه ایمنی: اگر دوستدار کیبورد و لباسی که بر تن دارید هستید قبل از اینکه ادامه متن رو بخونید نایلون رو فراموش نکنید...همه نمره هام کامل اعلام شد. از ۷ تا درسی که تو این ترم داشتم فقط یکیش ۱۹.۵ و بقیه ۲۰. معدل این ترمم ۱۹.۸۹ و کل ۱۸.۸ شد. چه میکنه این پریا! ...حال مبین و دوستان (بر همون اوزان قبلی که میدونید) چطوره؟

شوت و هک !: آیا رابطه ای بین شوت بودن و هک شدن وجود داره؟... اگه از اون دسته آدمایی هستین که میگین رابطه ای وجود نداره، بهتون ثابت میکنم که وجود داره! (اما قبلش اضافه میکنم که خیلی منحرفید!!!) 

بنظر شما به یه آدمی که E-Mail ID خودش رو فراموش کنه، اصرار هم داشته باشه که حتما یکی هکش کرده و بعد زنگ بزنه به دخرت داییش و ازش بخواد  E-Mail ID شو  بخونه، چی باید گفت؟ شمارو نمیدونم اما ما که میگیم طرف از بیخ شوته!!!... یه موقع فک نکنین این اتفاق دیشب برای من افتادها!

اس اس: گلاب به روتون از ساعت ۴ صبح تا الان یک اس اسی گرفتم که نگوووووو...دیگه نفس برام نمونده بس که...

بدون شرح: ببینین دیگه خودتون. من چی بگم؟!

حال و روز خودمم که زیاد جالب نبود. تا یاد عمو احمد میافتادم یا اگر عکس عمو رو می دیدم فورا یاد خاطره هایی که ازش دارم می افتادم و پقی میزدم زیر گریه. صداش هنوز تو گوشمه. واقعا سخته که یهو پشت آدم خالی بشه. اما از امروز تصمیم گرفتم که گریه نکنم دیگه.

از شیوا، اورمزد، مبین، مسی، پرهام، عسل و عمو هوشنگ هم ممنونم که برام پیام گذاشته بودن.