papary

They Don't Care About Us

papary — Wed, 11 Nov 2009 19:50:18 GMT

چند ماه پیش وقتی تو صفحه اول یاهو خوندم که Michael Jackson فوت کرده اصلا باورم نمیشد. ساعت 3 شب بود. مامانم پیشم نشسته بود و وقتی خبر رو خوند پرسید "جدی؟ ...نه!" بهش گفتم نه بابا شوخیه. خواستن مثلا دروغ آوریل بگن اما گند زدن توش. (دروغ آوریل یه چیز تو مایه های همون دروغ سیزده خودمونه.)

هنوزم باورم نمیشه که مرده باشه. تو یه سن خاصی -حدودای راهنمایی و اینا- خیلی دیوونش بودم. همه آهنگاش رو گوش میکردم و همه ویدیوهاش رو داشتم. اما کم کم تبم یه ذره فروکش کرد و رضایت به "طرفدارش بودن فقط" دادم. اما همچنان دوسش داشتم و بیش و کم دنبالش میکردم. اما این دفعه بیشتر بخاطر کارای انسان دوستانه ای که میکرد. کلا هر کسی که کارای انسان دوستانه انجام بده رو دوسش دارم.

چند روز پیش یه آلبوم از منتخب کارای Michael رو دانلود کردم و بالاخره امشب گوش دادم. آهنگ "They Don't Care About Us" یکی از محبوبای من میون آهنگاش بوده همیشه. یه جور حس همذات پنداری میکنم با این آهنگ! همینطور که تو آشپزخونه داشتم ساندویچ فردام رو درست میکردم، از اینورم با آهنگ می خوندم و همینطور از خودم حرکات ناموزون و موزون و بیقواره درمیاوردم.

بنظرم Michael یه جورایی عین Elvis Prisley بشه که با گذشت 30 و خورده ای سال بعد از مرگش، هنوزم محبوب هم نسلای خودش و نسلای بعدی باشه. حالا نمیدونم این نظریه من بخاطر اینه که هر دوشون رو دوست دارم یا اینکه واقعا همینطوره!

یه موقع هایی خیلی آدم کرمویی میشم. یکی از اون موقع ها زمانیه که یکی داره با همه توان تلاش (مذبوهانه!) خودش رو میکنه و خودشو به زمین و دیوار میکوبه که مثلا منو خر کنه، منم کرمم میگیره و هیچ عکس العملی از خودم نشون نمیدم که تو جریانم، اجازه میدم طرف هرررقدر که دوست داره تلاش کنه. بعد یه جایی که طرف بخیال خودش نتیجه نهایی رو باید ببینه و دیگه انرژی براش نمونده و داره از حال میره، کرمم می خوابه و یه کاری میکنم که طرف تازه متوجه میشه این همه مدت داشتم سر کارش میذاشتم و انرژیش ناکام شده...ای ی ی ی حالی میده این کرم ریزی، حالی میده ها!

اینم موزیک و متن آهنگ "They Don't Care About Us"

Skin head, dead head
Everybody gone bad
Situation, aggravation
Everybody allegation
In the suite, on the news
Everybody dog food
Bang bang, shot dead
Everybody's gone mad

All I wanna say is that
They don't really care about us
All I wanna say is that
They don't really care about us

Beat me, hate me
You can never break me
Will me, thrill me
You can never kill me
Do me, sue me
Everybody do me
Kick me, kike me
Don't you black or white me

All I wanna say is that
They don't really care about us
All I wanna say is that
They don't really care about us

Tell me what has become of my life
I have a wife and two children who love me
I am the victim of police brutality, now
I'm tired of bein' the victim of hate
You're rapin' me of my pride
Oh, for God's sake
I look to heaven to fulfill its prophecy...
Set me free

Skin head, dead head
Everybody gone bad
trepidation, speculation
Everybody allegation
In the suite, on the news
Everybody dog food
black man, black mail
Throw your brother in jail

All I wanna say is that
They don't really care about us
All I wanna say is that
They don't really care about us

Tell me what has become of my rights
Am I invisible because you ignore me?
Your proclamation promised me free liberty, now
I'm tired of bein' the victim of shame
They're throwing me in a class with a bad name
I can't believe this is the land from which I came
You know I do really hate to say it
The government don't wanna see
But if Roosevelt was livin'
He wouldn't let this be, no, no

Skin head, dead head
Everybody gone bad
Situation, speculation
Everybody litigation
Beat me, bash me
You can never trash me
Hit me, kick me
You can never get me

All I wanna say is that
They don't really care about us
All I wanna say is that
They don't really care about us

Some things in life they just don't wanna see
But if Martin Luther was livin'
He wouldn't let this be

Skin head, dead head
Everybody gone bad
Situation, segregation
Everybody allegation
In the suite, on the news
Everybody dog food
Kick me, strike me
Don't you wrong or right me

All I wanna say is that
They don't really care about us
All I wanna say is that
They don't really care about us

All I wanna say is that
They don't really care about us
All I wanna say is that
They don't really care about us

All I wanna say is that
They don't really care about us
All I wanna say is that
They don't really care about us

اس اس

papary — Tue, 10 Nov 2009 19:17:18 GMT

این روزا اگر کلاس نداشته باشم یا فقط دوشنبه ها که کلاسم عصری باشه، ساعت ۸ از خواب بیدار میشم و شروع میکنم به درس خوندن. باقی روزا ۹ بیدار میشم. دیروزم می خواستم همینکارو کنم اما چون خیلی خسته بودم قید درس خوندن رو زدم و خوابیدم تا ۱۱. موبایلم ۱۱ زنگ زد اما برای نیم ساعته دیگه ست کردم. بالاخره ۱۱:۳۰ به زور جرثقیل بلند شدم.

اما اصلا حالم خوب نبود و دلم همش درد میکرد. یه ذره اولش به روی خودم نیاوردم و فکر کردم شاید مال مسواک نزدن شب قبلش باشه. بعد صبحونم به گفته مامانم یه چایی نبات خوردم. نصفه های لیوانه بودم که ...

اگر بگم نیم ساعت تو توالت بودم و همش داشتم اس اس! میکردم دروغ نگفتم. دیگه جونی برام نمونده بود که بخوام حتی نفس بکشم. نه دنیا رو داشتم نه آخرت! تا می خواستم بیام بیرون یا {...} میگرفت یا {...}! یه مدتی همینطوری افتاده بودم تو توالت و دنیا جلوی چشمام میگشت. به زور خودمو بلند کردم و اومدم بیرون.

ساعتم شده حدودای ۱ و من باید ۲ راه بیافتم برم. جدا نمیدونستم برم یا نرم؟! فکر اینو میکردم که اگر نرم یک جلسه درس ۴ واحدی رو از دست میدم. منم که جزوه هیچ کسی جز خودم رو نمی تونم بخونم. با این اخلاق گندم!

بالاخره هر طوری بود به زور، مامانم یه لیوان دیگه چایی نبات و عرق نمیدونم چی چی که از اون عطاریه تو تجریش مامانم همیشه میخره، بهم داد و یه ذره جون گرفتم. وقتی خواستم آماده بشم برم خودمو که تو آینه نگاه کردم وحشت کردم. رنگ لبام که کاملا سفید شده بود، کلی رژ لب زدم تا یه ذره مثلا رنگ گرفتم. چشامم که عین این آدم خورا شده بود. موهای آشفته، ناخن بلند، واه و واه و واه! (حسن کچل یادتونه؟!)

حالا سر کلاس مگه زمان میگذشت؟! روزای دیگه این ۴ ساعت مثل بنز میگذره و تموم میشه ها اما دیروز ساعت هی کش می اومد. شب که اومدم خونه یه ذره کته با ماست و یه تیکه جوجه کباب خوردم و بیهوش افتادم تا ساعت ۱۱ صبح امروز.

خدارو شکر تب نکردم از دیروز تا حالا، فقط یه ذره دیشب لرزم گرفته بود. دیگه هم اس اس ندارم خداروشکر اما تو دلم همش میسوزه.

خواستگاری و میدون جنگ

papary — Sun, 08 Nov 2009 19:51:18 GMT

بهار ۸۴ خاله نرگس پسر دختر خالش -محمد- رو معرفی کرد برای ازدواج با من. اولش بظاهر همه چیز خیلی خوب پیش میرفت. تا اینکه این آقا اومد تهران. ساری زندگی میکنن. با برادر بزرگش و خانوم برادرش اومدن خونه ما برای خواستگاری. با اینکه من همه چیز از شرایط خانوادگیم و روابط بین افراد خانوادم رو برای این آقا کاملا توضیح داده بودم، روزی که اومدن خونه ما، مجلس خواستگاری رو تبدیل به یه میدون جنگ حسابی کرد. یه طرف این میدون من و شوهر خواهرم بودیم و طرف دیگه این آقای محترم بودن که همینطور هرچی از دهنش در می اومد بار ما میکرد.

آخر سرم برای شوهر خواهرم خط و نشون کشید که "اگر تو بیایی خونه ما و با زن من!!!!! همچین رفتاری داشته باشی، سرتو میبرم میذارم رو سینت!" و بعدشم به من گفت "یه دروعگوی بزرگی که فقط خواستی منو فریب بدی!" وقتیم از جناح من و پرهام خیالش راحت شد، چهار تا دری وریم بار مامانم و خواهرم کرد. مامانم فقط به احترام آشنایی با خاله نرگس و حرمت برادر بزرگترش لطف کرد و این آقا رو از تو خونه پرت نکرد بیرون. اما وقتی که به پرهام داشت چرت و پرت میگفت خواهرم جوابش رو میداد.

حالا مشکل این آقا چی بود؟ صمیمت بین من و شوهر خواهرم رو نمی تونست تحمل کنه. با اینکه هم از نظر نسبت و هم از نظر سنی از پرهام کوچیکتر بود. پرهام داماد اول بود و اون میشد داماد دوم. خدا میدونه اون شب چه حالی داشتیم ما و تو خونه ما چه خبر بود. برادرش و خانوم برادرش بیچاره ها شوکه شده بودن از رفتار این آقا. وقتیم که رفتن شبش زنگ زد و پای تلفن کلی عذرخواهی و التماس که "من اشتباه کردم و تورو خدا یه فرصت دیگه بهم بدین." اما از طرف من هیچ فرصتی باقی نمونده بود.

خدا میدونه که برای خاله نرگس چطوری تعریف کرده بودن ماجرا رو، اما تا یکسال بعدش خاله نرگس هیچ رابطه ای با ما نداشت. تا اینکه پاییز ۸۵ من و مامانم و خاله نرگس رفتیم مشهد و اونجا فرصتی شد تا منم حرفامو با خاله بزنم و تونستم بگم که جریان چی بوده و چی نبوده. اما تلاشی نکردم که خاله رو مجاب کنم که تقصیر من بوده یا نه، خودش باید برداشتش رو میکرد با چیزایی که از من و اونا شنیده بود... بعد از اون روابط کم کم حسنه شد.

بهار ۸۷ که مادر و اون یکی برادر این آقا و خواهرش اومدن تهران، خونه ما هم اومدن. مادرش برای بار اول بود که منو میدید. هر چی بگم چقدر این مادر خانومه، کم گفتم. چند بار تو حرفاش گفت "محمد لیاقت تورو نداشت." اما به روی خودم نیاوردم.

بهمن پارسال توی مراسم عمو احمد هم این آقا رو دیدم. یه جورایی منم تو کار پذیرایی از کسایی که اومده بودن مشغول بودم. کاملا حس میکردم که همه چشما به من بود که ببینن من چه رفتاری میکنم با این آقا. اما رفتاری کاملا عادی داشتم. با اینحال خیلی تحت فشار بودم. حتی روز بخاک سپاری، بعدش که برای ناهار به رستوران رفته بودیم، موقع خداحافظی سر میزشون رفتم و از تک تک برادراش و خواهرش و مامانش خداحافظی کردم، اما با اون نه اصلا.

دیشب منزل برادر و خانوم برادر این آقا دعوت داشتیم. مادرش و خاله هاش هم بودن. اصلا دلم نمی خواست برم و به اجبار مامانم و خواهرم رفتم، جون میگفتن "اگر نیایی یعنی هنوز دلگیری و خیلی زشته.". تا بریم ۱۲۳۴۵۶ دفعه در صدم ثانیه ازشون میپرسیدم که ایا اونم هست یا نه؟ که خدارو شکر نبود. دیشبم با اینکه کاملا حس میکردم تمام حواسا به من بود، اما خیلی خودم رو کنترل کردم که رفتار همیشگیم رو حفظ کنم و چیزی از خودم بروز ندم که هنوزم رفتار اونروز محمد مونده تو دلم. دیشب تحت فشار روحی بدی بودم. خیلی بد!

از اون به بعد محمد تاثیر خیلی بدی رو من گذاشت. بواسطه خاطره های بدی که از پدرم تو ذهنم داشتم از بچگی، به مردا بدبین بودم. اما کم کم داشتم خودم رو متقاعد میکردم که همه مردا مثل پدرم نیستن و باید این دید رو از بین ببرم... محمد با این رفتارش این بدبینی رو تو من بیشتر کرد، طوری که حس میکنم ۱۰ سال به عقب پرت شدم. متاسفانه!

اخطار جدی!... هر کسی بخواد بره بالا منبر و منو نصیحت کنه در مورد پدرم و بگه که "پدر فلانه و بهمانه"، کامنتش رو پاک میکنم.

پر سرو صدا!

papary — Fri, 06 Nov 2009 21:18:18 GMT

من یه آدم پر سرو صداییم اصولا. یعنی بودنم تو هر جا به همون اندازه تابلو معلومه که نبودنم. اصولا همسایه هامون وقتی میبینن یه صدایی از تو خونمون خارج میشه میدونن که تو این خونه ۱۰۰٪ من هستم، حالا به آدمای دیگه زیاد کار ندارن. اما وقتی خونه نیستم بیچاره ها به شک می افتن که کسی تو خونه هست یا نه؟ فقط تنها زمانی که تو خونه باشم و صدام در نمیاد زمانیه که دارم درس می خونم. گاهی همسایه هامون رو دست می خورن و خیال میکنن من نیستم یا کسی تو خونه نیست.

بیشترین صدایی که از خودم تولید میکنم صدای موزیکمه، اونم خودم مستقیم تولیدش نمیکنم، اما به هر حال مربوط به من میشه بازم. یه وقتاییم وقتی از یه آهنگی خوشم بیاد باهاش می خونم. البته صدامم اینطور که بقیه میگن خوبه خدارو شکر.

۲-۳ سال پیش یه همسایه داشتیم که معلم آواز بود. یه بار که داشتم همینطوری می خوندم، صدام رو شنیده بوده. بعدا که مامانم رو دیده بوده گفته "به دخترتون بگین حیف این صداش اینطوری بمونه. اگر خواست من میتونم تعلیمش بدم." یه چندین جلسه ای هم رفتم اما بخاطر وضعیت کاریم دیگه نتونستم ادامش بدم.

تنها صدایی هم که مربوط به مامانم میشه صدای اخبار شبکه خبره که الهی در شبکش رو گل بگیرن. نمیدونم چرا از این شبکه انقدر بدم میاد! اگه یه محرم و صفرم مامانم تو خونه باشه دائم شبکه خبر رو نگاه میکنه. حتی از "جنگ مورچه ها" هم نمیگذره که مبادا اون مابینا یه خبری رو از دست بده یموقع. وقتیم ازش میپرسی چی داره میگه؟ جواب میده "حواسم بهش نبود. حالیم نشد...بذار ببینم چی میگه حالا!"...اما من مطمئنم که هیچ موقع حواسش نیست که چی داره میگه. اگر مجری شبکه خبر فحشم بده مامانم متوجه نمیشه.

ممکنه ساکت باشم اما اگر نگام کنی، دارم وول می خورم و زیر پوستی حرف میزنم. گاهی که بدجور سرما می خورم و تا یه هفته کاملا صدام رو از دست میدم -یعنی اصلا صدایی ازم در نمیاد و بیشتر شبیه پچ پچ حرف میزنم- برای اینکه یه موقع بهم برنخوره! و قانونم رو زیر پا نذارم، یه آهنگ میذارم و شروع میکنم باهاش رقصیدن. یا مثلا موقعی که دارم ظرف میشورم یا اتو کشی میکنم، از این طرفم دارم میرقصم. حالا لزوما نه اینکه لزگی یا بابا کرم برقصما، اما ثابت نمی تونم وایسم.

بیرونم که میرم اکثرا موزیک تو گوشمه. بخاطر عادت خوندن خودم با آهنگ که دارم، یه چند باری نزدیک بود وسط مترو یا اتوبوس، یا تو تاکسی بزنم زیر آواز. البته یه بار تو تاکسی این اتفاق افتاد.

تو تاکسیای تجریش بودم. هفت تیر همه مسافرا پیاده شدن و من و رانندهه بودیم فقط. آهنگ کویر گوگوش رو گذاشته بود. منم که دیوونه گوگوش! از اون اول همینطوری زیر پوستی برای خودم زمزمه میکردم. مواظبم بودم که یهو صدارو ول ندم بیرون. به اونجایی رسید که میگه "...یه عمره که دریا رو از دور میبینم تو سراب....خداااایا، خدااایا کویییییرم کویرم..." یهو دیدم رانندهه صدای موزیک رو کم کرد و گفت "خانوم ایول! صداتون عالیه!"... به خودم که اومدم دیدم ددم وای! همینطور که آهنگ اوج گرفته، منم اوج گرفتم و حالیم نشده دارم چی کار میکنم. جدا دلم می خواست دهن زمین باز کنه یا زمین دهن باز کنه یا یه چیز تو همین مایه ها خلاصه، و من برم توش. تا پیاده بشم از خجالت ۳ کیلو وزنم کم شد. از اون به بعد وقتی بیرونم و موزیک گوش میدم، ۶ چشمی و ۶ گوشیو ۶ دست و پایی مواظبم که سوتی ندم مثل اون یه بار.

وقتیم از یه آهنگی خوشم بیاد، بی برو برگرد تو selection آهنگام همیشه هست. یا انقدر بهش گوش میدم که صدای بقیه -غالبا مامانم- در میاد که "بابا! تورو خدا برای یه چند روزیم که شده یه آهنگ جدید رو امتحان کن!"

اما امان از روزی که نتونم این تحرک رو داشته باشم و مجبور باشم یه گوشه بمونم. مادر انگار جونمو دارن میگیرن. گاهی سر کلاس که هستم خیلی بهم سخت میگذره. وقتی حس میکنم نزدیکای دیوونه شدنمه پامیشم میام بیرون و یه چرخی میزنم و دوباره برمیگردم تو کلاس. البته خدارو شکر زیاد اینطوری نمیشم، چون معمولا سعی میکنم سر خودمو تو کلاس انقدر گرم کنم که حالیم نشه زمان چطوری داره میگذره و نشستم.

اگر خواستین این آهنگ از شاهکار بینش پژوه رو گوش بدین و کلی حالش رو ببرین. یکی از همون آهنگایی هست که بهش گیر دادما!

اولین پروژه

papary — Fri, 06 Nov 2009 00:48:18 GMT

الان ساعت ۴ صبح جمعه هست. از عصری ساعت ۵ (همون عصر پنج شنبه منظورمه، تورو خدا گیر ندین!) که اومدم خونه اول یه خواب ۲ ساعته کردم و بعد به زور گرسنگی از خواب بیدار شدم. مامانم خونه نبود. تنها هم که باشم عمرا چیزی بتونم بخورم مگر اینکه دیگه اختیار معدم دست خودم نباشه و نتونم از پسش بر بیام.

تو یخچال رو یه نگاهی کردم و دیدم یه ذره لوبیا پلو داریم که از خوردنش منصرف شدم. شبا شام نمی خورم مگر اینکه یه وضع اضطراری-گرسنگی-در حد مردن (این ۳ تا کلمه رو با هم بخونین) پیش بیاد. اگرم بخورم برنجی اصلا نمی خورم چون باید تا صبح بشینم پشت در توالت. بالاخره یه چیزی درست کردم و خوردم، اما به زور گوجه فرنگی میدادمش بره پایین. گفتم که تنها باشم چیزی نمی تونم بخورم!

بعد اومدم پای کامپیوتر و د یالا! یاهو میل که از دیشب قطع بود کلا. تو این هیری ویری هم باید یه پیام تبریک تولد میفرستادم برای کسی تو فرانسه، همش حرص اینو می خوردم که داره دیر و دیرتر میشه. نوشدارو برای بعد مرگ سهراب که نمی خوام! اما این حرفا برای فاطی -یا همون یاهو میل- تنبان نشد و تا الان که ساعت ۴ صبحه جمعه هست وصل نشده بود.

یه سری به وبلاگ خودم و بروبکس زدم و بعد بفکر پروژه مدیریت مالیم افتادم. اولین پروژه کارشناسیمه. استادمون گیر داده یکی از درسای سال اول رو برداریم خلاصه کنیم براش بیاریم. حالا کتابش چند صفحه است؟! ۷۰۰ صفحه! تا آخر آبانم بیشتر مهلت نداریم... یه هفتس کتابش رو از انباری آوردم گذاشتم رو میزم و هر روز نگاهش میکنم و کلی فغان و ناله و نفرین سر میدم که چطوری من اینو تایپ کنم آخه؟ دستم خیلی تنده اما کو وقتش؟!

یه فکری به ذهنم رسید که بشینم اول تو اینترنت بگردم ببینم میتونم چیزی پیدا کنم که از تایپ کردن خلاص بشم یا نه؟ شروع کردم به گشتن و بعد از حدود ۲ ساعت از این سایت به اون سایت رفتن و از این وبلاگ به اون وبلاگ رفتن، بالاخره اون چیزی رو که می خواستم پیدا کردم و کلی ذوق و حرکات موزون در اقصی نقاط بدنم، علی الخصوص یه جای خیلی استراتژیکم برپا شد. بعد از جشن و پایکوبی و آره و اینا، حالا نوبت این بود که بیارمشون تو M.S Word و درستشون کنم. منم که کلا رو این چیزا خیلی حساسم که همه چی مرتب باشه و عالی.

تا ساعت 3 مشغول اینا بودم و بالاخره تموم شد. هی دست دست کردم که شنبه ببرم سر کوچه پرینتشون کنم، اما مگه طاقت میاوردم! هی حجوم میبردم به سمت پرینترم و به ضرب و زور زیرپایی گرفتن برای خودم، خودمو منصرف میکردم که بچه جون بیرون ببر، بیخودی کارتریجت رو حروم نکن. اما مگه به گوشم میرفت؟ بالاخره دل رو زدم به دریا یا همون کارتریج و همش رو پرینت گرفتم. حالا هم همینطوری مونده رو میزم تا شنبه که ببرم سر کوچه فنر و جلد بهشون بزنم.

اما الان احساس میکنم تمام مهره های گردنم و کمرم عین مسافرایی که از ساعت 5 تا 8 شب تو مترو یا اتوبوس رو سرو کله همدیگه بصورت آویزون سوار میشن، شدن. حالام می خوام برم بخوابم. صبح باید 9 پاشم و عین چی!!! شروع کنم به درس خوندن. کلی عقب موندم، البته منظورم از نظر درسیه نه عقلی!

13 بدر وسط پاییز

papary — Wed, 04 Nov 2009 19:27:18 GMT

این یه ماهه از وقتی مترو قاطی کرده دیگه سعی میکنم با اتوبوس برم دانشگاه. تقریبا همون زمان علافی این یکماهه تو مترو رو میکشم، اما مطمئنم که زمان علافیه اتوبوس ثابته. اتوبوسا از تو طالقانی میرن یه ذره از راه رو. امروز از هل اینکه مبادا گیر کنیم تو شلوغی، خیلی زودتر راه افتادم. خدارو شکر سمتی که ما میرفتیم فقط ماشینای خالیشون بود و یه عده کمی پراکنده بودن فقط. اصل شلوغی انگار دم لانه جاسوسی! بود. کلاسم یک بود اما از دوازده دانشگاه بودم.

رفتم تو یه کلاس خالی نشستم و خواستم که مجلم رو بخونم. بقل این ساختمونی که امروز کلاس داشتم یه مدرسه دخترونه س. دقیقا نمیدونم دبیرستانه یا راهنمایی. اما هرچی هست که بچه های خیلی با نشاطین. یه جورایی یاد خودم افتاده بودم زمانی که هنرستان میرفتم. یادش بخیر چقدر شر میریختم و شیطونی میکردم. داشتن وسطی بازی میکردن. تا اینارو دیدم به این فکر کردم که چند سال از آخرین باری که وسطی بازی کردم میگذره؟ خوب بازی میکردم و همیشه کلی بل میگرفتم...به این فکر کردم که چند وقته اصلا از این بازیا نکردم؟

یه نیم ساعتی مشغول دیدن اینا بودم و از صدای خنده اونام، منم برای خودم می خندیدم و دل به نشاط بودم. یه چنتا پسرم اومدن و رفتن تو کلاس، فقط نگاهشون رو حس میکردم رو خودم. چون موزیکم تو گوشم بود دیگه متوجه نمیشدم چی میگن و چی نمیگن.

وقتیم کلاسمون تموم شد تا اون یکی ساختمون پیاده اومدیم و دنبال یه مغازه ای بودیم که ذرت مکزیکی داشته باشه. آخر سر هم به سیب زمینی سرخ کرده رضایت دادیم. اومدیم این ساختمون بچه ها گفتن انگار بچه های دانشگاه ۱۳هشون رو بدر کردن و سبزه هاشونم گره زدن! خدارو شکر که ما نبودیم اونموقع.

میدونی چیه؟ همیشه بدم میاد از اینی که یکی بخواد چکم کنه یا من بخوام یکی رو چک کنم. بقول خودم از "کارت حضور و غیاب زدن" بدم میاد، دیوونم میکنه. میفهمی!؟ اصلا از این اخلاقا خوشم نمیاد. از اینی هم که یکی الکی هندونه بذاره زیر بقلم خوشم نمیاد. چون 100% هندونه هاش آبکی و گلخونه ای از آب در میان.

پس سعی نکن خرم کنی یا دائم چکم کنی، چون دیر یا زود کاسه صبرم لبریز میشه. اونموقع دیگه این آدمی که الان میبینی رو نمیبینی!

دوشنبه شب که بارون می اومد، بعد دانشگاه مجبور بودم برم اون یکی ساختمون. دقیقا 7 شب بود. وایساده بودم تا اتوبوس یا یه تاکسی که جا داشته باشه -ترجیحا جلوش- بیاد و سوار بشم. نم نم بارون می اومد اما با این حال نیاز به چتر داشتم. خدارو شکر مانتومم تیره نبود که بگم دیده نمیشدم و از طرفیم زیر چراغ خیابون وایساده بودم. هیچ جای توجیحی نبود خلاصه. یهو یه صدای ترمز اومد و بعدشم شپ!...

یه 200 و خورده ایه! ترمز کرد و دقیقا چرخش افتاد تو چاله آب و هر چی آب بود پاشید رو شلوارم. فک کن! شلوارمو شنبه شسته بودم و کلی تمیز بود... از تو ماشینش منو نگاه کرد و یه خنده چندش تحویلم داد. جدا می خواستم چارتا دری وری بهش بگم مرتیکه رو، اما خودمو کنترل کردم. پیش خودم فکر کردم حالا من بیام بهشم چارتا دری وری بگم، با نفر بعدی چیکار میکنه؟ با اونم همینکارو میکنه دیگه، شایدم بدتر! فقط نگاهش کردم و بهش گفتم خیلی ممنون که خیسم کردین!!!! بازم از رو نرفت و بربر نگاهم کرد.

این همه صغرا کبرا چیدم که بگم تورو خدا اگه این روزا با ماشین خودتون بیرون میرین، مواظب عابرا باشین که خیسشون نکنین. تورو خدا اگر جلوی یه عابر میرسین پاتون رو بیشتر رو پدال گاز فشار ندین که آب بیشتر بپاشه بهش طوری که تمام اعضا و جوارح داخلی و خارجیش خیس بشه و یه جای خشکم براش نمونه. برای یه ثانیه هم که شده خودتون رو بذارین جای اونی که بیرونه و همین ابو قارقارک شمارو نداره. همین!

My Privacy

papary — Mon, 02 Nov 2009 22:09:11 GMT

اندر احوالات امروز اینجانب همین بس که امروز عملیات مذکور به انجام رسید و آره و اینا!...سوالم نکنین که عمرناش بگم چیه.

با یه بنده خدایی تو دانشگاه صحبت وبلاگ و این حرفا بود یهو گفت "وبلاگ یه دختره رو می خونم اسمش پریاست. خیلی از نوشته هاش خوشم میاد. شخصیتش رو خیلی دوست دارم" یه آن دقیقا اینطوری شدم.

گفتم جدا! اسم وبلاگش چیه اونوقت؟...داشت چایی می خورد و همون موقع که من داشتم ازش سوالو میپرسیدم چایی تو دهنش بود. تا چاییش رو قورت بده و جوابمو بده خیلی بهم سخت گذشت. همش خدا خدا میکردم که وبلاگ من نباشه و فقط یه تشابه اسمی باشه.

بالاخره اسم وبلاگ رو گفت و دیدم نه خدارو شکر وبلاگ من نیست. اما لو رفته بود که منم وبلاگ مینویسم. هرکاری کرد که لینکش رو بدم بهش، ندادم. دلیلlم این بود که دوست ندارم چیزایی که مینویسم رو کسایی که منو از نزدیک میشناسن بخونن. دوست دارم اون Privacy بکر و نابی که دارم حفظ بشه. شاید من بخوام 4تا دری وری پشت سر طرف بنویسم و اونوقت نتونم. دوست ندارم یه روزی برسه که مجبور بشم وبلاگم رو حذف کنم یا خود سانسوری بگیرم.

نتیجه اخلاقی: دوستان! تا هر کسی زرتی از راه رسید لینک وبلاگتون رو بهش ندین. چون ممکنه یه روزی مجبور بشین همه اون چیزایی رو که نوشتین حذف کنین یا دچار خودسانسوری بشین.

خیلی خستم و خوابم میاد. این روزا از صبح خیلی زود مشغول خوندنم تا شب. از بس نشستم، باز اون کمر دردای اذیت کننده دارن شروع میشن و آزارم میدن.

مامانم صد ساله شد!

papary — Sat, 31 Oct 2009 19:03:01 GMT

امروز من و مامانم سر ناهار بودیم و تلویزیون هم برای خودش روشن بود. تکرار سریال "در چشم باد" رو داشت نشون میداد. تو یکی از صحنه هاش حسن علی منصور، نخست وزیر کابینه رضا.خان رو نشون داد. همینطور که سرم گرم خوردن بود -البته بهتر بگم بلعیدن، چون خیلی گرسنم بود- از مامانم سوال کردم حالا جدی جدی تو که اون زمان بودی و اینا رو دیدی، منصور همین شکلی بود؟ تونستن شبیهش دربیارن؟

مامانم جواب داد "...یعنی من الان حدود ۱۰۰ سالم باید باشه! آخه من اون زمان بودم؟ من دوره پسر رضا.خان به دنیا اومدم."

اما همچنان از رو نرفتم و گفتم مگه خودت نگفتی جنگ جهانی رو دیدی؟ مگه خودت از مصدق و اینا تعریف نکرده بودی قبلا؟ مگه...

مامانم که دیگه پاک ازم نا امید شده بود، از اون نگاهاش بهم کرد و گفت "اون من نبودم. مامان بزرگ راضی اینارو برات تعریف کرده. منو با مامانم اشتباه گرفتی. سعی کن موقع غذا خوردن به چیز دیگه ای فکر نکنی چون حتما گند میزنی!"

دو مهمونی در یک روز

papary — Fri, 30 Oct 2009 08:48:18 GMT

نه به اینکه بعضی روزا هیچ جایی دعوت نیستم، نه به اینکه تو یه روز دوتا دوتا دعوتم.

دیروز جشن بانوان وبلاگ نویس برتر بود. از شب قبلش فکرامو کرده بودم که نمی تونم برم، چون باید زود می اومدم خونه و آماده میشدم برم جشن تولد شوهر خواهر جان. اما از اونجایی که خیلی از مامانش خونش میاد! به خواهر و شوهرش اعلام کرده بودم که تا من کارامو بکنم و برسم خونتون میشه ۱۰.

از دانشگاه که بیرون اومدم به برادر پرهام پیامک! زدم که خوش بگذره. بهشون بگو جایزمو میام میگیرم یا اینکه شمارمو بده با خودم هماهنگ کنن. پرهام جواب داد "مرسی... رتبه آوردین."...منو میگی تو خیابون اینطوری بودم. باورم نمیشد اصلا. سریع بهش جواب دادم جدی میگی یا شوخیه؟ ... زنگ زد که "من دارم از شما سوال میکنم. مگه رتبه آوردین؟" تازه اونموقع فهمیدم تو دنیا تنها نیستم من و آدمهای سوتی در همه سنی میتونن باشن.

از اونجایی که وقتی رشتت حسابداری باشه خواه نا خواه اهل حساب و کتابم میشی، طی یک حساب کتاب سرانگشتی، به خودم گفتم تو که داری نصف مهمونی رو میپیچونی. جشنم ۷ تموم میشه. تا خونه هم حدودا نیم ساعت راهه، پس میتونم برم. و رفتم. (آیکون بابا حساب کتاب!)

پرهام، Metro Man، آنی دالتون، نگارینا، بانو و ویولت رو دیدم اونجا. تو ردیفی که بروبکس نشسته بودن جا نبود بشینم و ردیف پشتی که یه جا بود، کنار یه آقاهه نشستم. تا نشستم آقاهه گفت "اینجا جای دوست من بود. البته نیومده." گفتم خب وقتی بیان من پا میشم که جای ایشون رو قصب نکرده باشم... تا اینو گفتم دست منو گرفت و گفت "نه ه ه ! خوشحالم که شما نشستین."...... می خواستم بهش بگم دستو بکش اما خودمو نگه داشتم.

اما ای کاش میگفتم چون تا وقتی که آقاهه نشسته بود منو دیوونه کرده بود بس که همش پا و دستش رو میزد به من و یا به پای من. هرچیم کولم رو میذاشتم رو پام، افاقه نمیکرد. انقدر سعی کرده بودم کج بشینم، حس میکردم تو معده نفر بقلیمم اما این آقاهه از رو نمیرفت. هی هم سعی میکرد سر صحبت رو با من باز کنه.

به نگی که ردیف جلویی بود گفتم فکر نمیکردم بیام. برات که نوشته بودم. الانم از دانشگاه اومدم... تا اینو گفتم آقاهه پرسید "رشتتون چیه؟" ناچار بهش گفتم. شروع کرد به گفتن اینکه "من تو کار هنرم. موسیقی سنتی. با همین دوستم که قرار بود بیاد. فرهنگسرای نیاوران هم امشب و فردا شب اجرای زنده داریم... شما اهل هنر هستین؟" منم تندی جواب دادم نه اصلا نیستم. اصلا با روحیم سازگار نیست، بخاطر رشتمه خب... (لازمه توضیح بدم دروغ گقتم؟) فکر میکردم بیخیال بشه و دیگه حرفی نزنه، اما بقول شاعر "زهی خیال باطل"

یه ذره که گذشت دیگه داشتم دیوونه میشدم از دست آقاهه. نگاه کردم دیدم چنتا صندلی اونورتر -خدارو شکر- یه جای خالی هست و از بقلیا خواستم که که نفری یه دونه برن اونورتر. بعد از چند دقیقه که جابجا شدم، آقاهه هم پاشد رفت خدارو شکر...شانس آورد که اونجا بود، اگر بیرون از سالن همچین کاری رو میکرد جدا میدونستم چیکارش کنم.

مجری برنامه سعید محمودپور و بهاره رهنما بودن. از بهاره که هیچرقمه خوشم نمیاد. نمیدونم چرا، اما دوستش ندارم. اما سعید محمودپور همونطوری بود که فکر میکردم. کلی هم خندیدیم بس که بفکر "ترک دوران تجرد" بود. الهام پاوه نژاد هم بود. تازه فهمیدم وبلاگم داره و برای دخترش مینویسه. تو برنامه نقره دخترش رو دیده بودم. هرموقع الهام پاوه نژاد رو میبینم امکان نداره یاد سریال "همسران" نیافتم. یادش بخیر. یه بخشی از بچگیامه.

یه جایی از جشن بهاره رهنما از همه کوچولوها خواست که برن رو سن. می خواستم منم برم، اما بقول مامانم "از دست و پای درازم خجالت کشیدم" که نرفتم.

جشن حدود 6:30 تموم شد و نزدیکای 7 خونه بودم. تو کوچمون که قلقله بود. یکی از مغازه ها شیرینی و شکلات به مردم میداد. با چه ژانگولری خودمو رسوندم تو خونه، خدا میدونه.

کارامو کردم و همون 10ی که گفته بودم رسیدم به مهمونی.

همسایمون، همونی که با هم کلاس رانندگی رفتیم، همونی که دانشگاه ما قبول شده، همونی که کلی خاطره های دیگه با هم داریم، بعد از 12 سال که همسایه بودیم و روز شب تو خونه هم بودیم و کلی دیوونه بازی درآوردیم از خودمون، امروز از اینجا رفتن.

با اینکه تو ساختمون ما 4تا همسایه دیگه هم هست، اما با هیچکسی مثه اینا رفت و آمد نداشتیم. اصلا یه جزیی از خانواده همدیگه شده بودیم. گاهی که میرفتم دم خونه های همدیگه، بیخیال زنگ و این حرفا بودیم. درو همینطوری باز میکردیم و میرفتیم داخل.

خیلی تنها شدم... خیلی تنها شدیم.

08:50 شب نوشت: از صبح که همسایمون رفت هر کاری میکنم به روی خودم نیارم و خودم رو دلداری بدم اصلا نمی تونم. یادشون که می افتم گریم میگیره. انقدر از صبح گریه کردم چشام داره درمیاد.

دوتا آدم فرهیخته در تئاتر شهر

papary — Wed, 28 Oct 2009 20:58:18 GMT

چه بارونی بود امروز! نمیدونستم کولمو بچسبم یا چترمو یا گرمکنمو! از این طرفم که ترافیک ایفتیضاح! بود. اما در کل هوای خوبی بود و نیاز نداشتم که گرمکنم رو بپوشم و بیشتر چپونده بودمش تو کولم. از اون ساختمون که می اومدیم این ساختمون، گرمکنم رو به دوستم دادم بپوشه که بتونه از حراست رد بشه که به مانتوش گیر ندن... چه کنم دیگه، دستم تو کار خیره همش!

بعد از دانشگاه با یکی از دوستان -که عمرا بگم کیه و اسمش چیه- رفتیم تئاتر "اسب های پشت پنجره"...پیشنهاد میکنم که حتما برین و حالش رو ببرین. از پرده اول و سوم، مخصوصا پرده سوم خیلی خوشم اومد. یعنی خیلی خیلی خیلی خوشم اومدا! خود بازیگره زنش هم انقدر حس گرفته بود که گریش گرفته بود.

میگم خیلی بده دو تا آدم فرهیخته چون ما، پاشن برن یه مکان کاملا فرهنگی چون تئاتر شهر برای انجام یک کار کاملا فرهنگی چون دیدن تئاتر. بعد یه ظرف سیب زمینی سرخ کرده دستشون باشه و دم در سالن بهشون بگن "با اینا نمی تونین برین داخل." بعد این دو تا آدم فرهیخته -که بازم ما باشیم- همون گوشه راهرو، پشت به بقیه مردم وایسن و تند تند سیب زمینی هاشون رو بخورن.

یکی از اون آدمای فرهیخته -که من باشم- برای اینکه به خودش روحیه بده، اصلا به روی خودش نمیاورد، فکر میکرد زیر آفتاب کنار ساحل وایساده و داره به صدای مرغای دریایی گوش میکنه. اینوری اصلا احساس نکرد که یه عده شاید نگاهش کنن. نگاهشم میکردن "به گوشه پوشک پسر نداشتم!" حساب میکرد. والا!

اما الان که فکر میکنم میبینم سیب زمینی سرخ کرده خوردن با این وضع خیلی بهتر از اینه که وسط نمایش -یا اگر تو سالن سینما باشه وسط فیلم- وقتی همه میخ نمایش یا فیلم شدن، یهو صدای خرت خرت و خش خوش کیسه چیپس دربیاری... دیوونه میشم همیشه از این حرکت مردم.

آدم فرهیخته ای که امشب با من اومدی تئاتر، اگر اینجا رو می خونی ازت ممنونم. خیلی خوب بود و کلی مشعوف گشتم. اینم برای تو هست ای آدم فرهیخته---->

۸ آبان نوشت: اگر خواستین، برای توضیحات تکمیلی به اینجا هم نگاهی بندازین.